1174 resultaten.
Innerlijk
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
701 geweten versterkt vergeven, is niet laf
Wens niet te ontvangen wat je de ander gaf
Er komt een dag dat we op ons zelf stuiten
Geen actie is ook een reactie
De gevolgen van een vertogen woord
Duren soms langer dan de bedoelde fractie
Een onwaardige blik waaraan men zich stoort
In je innerlijk verzin je een mogelijke actie
In wijsheid zwijgend…
Levenslang afgestemd
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
2.269 zij hebben zich afgestemd
op hun natuur en vuur
zwarte ogen mededogen
anders gelukt het niet
ongelijke passen naast elkaar
liever niets opvallend
niets dat aandacht trekt
of ontkoppelt
zwijgend tussendoor
met weinig woorden
zijn zij van zichzelf
ontdaan
voordat zij de eer
naar zich toe trokken
wederzijds
te krijgen dat zij niet…
TERUGBLIK
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
642 Zwijgende kikkers zwemmen gestaag,
galmen later als orgelpijpen!
Ver, ver weg, achterin het moeras
is een rotseiland, dat de mist bedwingt;
daar is steeds zon. Onsterfelijk gewas
groeit op zijn stenen: jeugdherinnering!…
Onze tango
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
562 Onze beeltenis vereeuwigd in het
klatergoud van het zwijgende orkest!…
NIMMER LEVENSMOE
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
505 Zich aan geestelijke kamp overgeven,
door de hoogste genade bijgewoond,
wordt fijntjes, zwijgend, ongezien gekroond:
't waakzame hart zal het nooit begeven.
Een blije overwinning behaald, of niet,
"zonder bedenking deemoedig voortgaan,"
zij ons gemoed een helder sterkend lied.…
Smeltwoorden
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
524 letters klonteren aan elkaar
tot zuurdesem van woordenbrij
inkt is stroperiger dan vloeibaar
lichtende wolken trekken voorbij
als hemel van een gesluierde maan
die mij zwijgend gadeslaat
huid van poriën die openstaan
is ontvankelijk voor weldaad
ieders blik is naar buiten gericht
weg van het vergeelde papier
de nacht toont z’n glimmend…
korenbloem (Gul Makai)
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
1.254 het kind
van een schitterende vallei
groeide op te midden
van weelderige boomgaarden
buiten kookte de moeder
liefdevol en zwijgend het eten
de onverschrokken vader
streed met een groot hart
het kind deelde zijn dromen
het liet de woorden vloeien
wist van hun onmetelijke kracht
moedig kind van de vrede
je naam reisde over de wereld
toen…
VERSCHIJNING
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
534 Die hemelgeest mag mensen gadeslaan,
misschien voortdurend zwijgend en verborgen...
Plotseling komt een vermanend spook aan!
De schrikwekkende gedaante schept zorgen.
Maar men krijgt blijde tijding te verstaan:
"Genade blijft eeuwig in mij geborgen."…
Eeuwig staan zondags de wagens
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
581 eeuwig staan zondags de wagens
uit de voorbij nacht gestold en stil
staan ze in de stille knoop van stille straten
en zwijgend gaan de straten
daar, waar evenmin nog woorden wordt gewisseld
en gaan langs de vele wagens heen
en kijk
in de spiegelgladde portieren
liggen oude gevels gekerkerd
maar niemand vraagt waarom
niemand waagt het dat te…
zondagmiddag 11-1-15
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
508 Zondagmiddag in Ales
In het zonnige zuid-Franse zuiden
Waar je alleen de klok hoort luiden
Voor een begrafenis
De straten stil verlaten
Een auto, hooguit twee
Jongens die met veel kabaal
Hun brommer laten gieren
Vandaag een zondag
de elfde van de eerste maand
Geen plaats meer voor mijn auto
En stoeten mensen overal
Die zwijgend zonder…
Taal van passages
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
592 De Veluwe legt haar vloeren
zoals eeuwen geleden
hard en ruw
soms in losbandig scharlaken avondlicht
dan weer ingetogen
in krijtstreepjes van pastel
elk schijnsel wacht geduldig
op wiekslagen en reeënsporen
- taal van passages -
sprokkelaars en eekschillers
verzamelaars van karigheid
zwoegen er zwijgend
sprengen springen uit sompig…
Deemoedig?
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
456 verlicht door de
vleugels van de tijd
koestert het de contouren
van het lichaam, gouden randen
aan een moegestreden horizon,
de diepste nerf
van een zwijgende nacht
de zwakste lichtjes
feller stromen
op de gespiegelde achterzijde
van de dromen om
aan de schaduwen
ontkomen,
de zingeving
gewogen in gewichtloosheid
in alles…
Narcistische spiegeling
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
546 Hoe schoon is glans van je eigen weerschijn
In immer zwijgend water of spiegelglas
Daar waar geen spoor van rimpeling kan zijn
’t Anonieme, waar nooit zelfreflectie was
Nergens spiegelt men beter dan in oppervlak
Glanzend beschenen door stralende zon
Pas dan voelt men zich werkelijk op ‘t gemak
Gestreeld door zelfzucht als een warmtebron…
beeld van Ameland
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
535 ranke beeld van Ameland
gelijdelijk aan verschijnen
waar de tijd niet meer bestaat
en ik alles kan vergeten
de wereld even achter me laat
en niets meer hoef te weten
bedachtzaam dwaal ik door de bossen
langs heidevelden naar de kust
impressies die mijn geest verlossen
van al hetgeen me verontrust
waar een schier oneindig vergezicht
zwijgend…
lieven in de schaduw
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
531 van opzij, zie ik haar aldoor
opdat de schaduw ver van mij blijft
oh, het is ook wel zo dat ik haar hart niet verstoor
als de pose maar niet wegdrijft
ik nog tot haar uitzicht behoor
woorden drijven dan vooruit
beheersen de intensiteit van een luit
ja, de schoonheid van liefde kent grenzen
binnen dat verzicht heb ik ze zwijgend geuit
met…
Papillon
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
459 Was zij een vlinder of een droomgezicht
de nachtwacht die mij als een vreemde gade
behoedt voor een te dweperig gedicht
van honing caramel met
chocolade
delicatesse 's nachts bij wierooklicht
Zij luistert zwijgend als een nimfnomade
de echo die narcissus' eigen
nicht
geweest zou zijn in haar ijl nachtgewade
was hij niet voor haar zoet…
De architect van mijn nu
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
242 Tussen de miljarden jaren van een zwijgend heelal
en de onmetelijke tijd die nog komen zal,
houd ik vandaag het licht met beide handen vast.
Ik ben hier, nu, in dit broze en mooie moment.
Ik voel de kou van de sterren waaruit wij zijn gemaakt,
maar meer nog de warmte van jullie gezichten.…
de hemel zuchtte uit haar zon
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
908 onstuimig
verdraaiden zich naar licht
zag het richten naar de wolken
gretig ogend naar meer zicht
ik zocht de rozen in je haar
je lippen dauwden kussen
een slanke hals en borsten
die mijn handen susten
we droomden tussen bloemen
de hemel zuchtte uit haar zon
ik gaf je sterren om te stralen
tot je echt niet verder kon
zwijgend…
wees lief voor de dichter
netgedicht
3.2 met 11 stemmen
3.164 wees eens lief voor de dichter
hij is een eenzaam figuur
kus hem zacht op zijn mond
hij zwijgt al een uur
neem hem mee in je bed
schenk je lichaam aan hem
wees zijn vader en moeder
wees zijn zwijgende stem
want er is niets om te schrijven
geen lach of een traan
er is geen reden om te blijven
er is geen reden om te gaan
en kinderen op…
1914-1918
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
819 Tijd verstrijkt zwijgend maar kalm,
en niemand die de ijzige stilte breekt.
Vergeten helden die we niet roemen,
liggen in graven die je hier vindt.
De dood verspreidt reukloze walm,
als de priester stil zijn amen spreekt.
Mosterdgas dat allang is vervlogen,
maar in herinnering achter bleef,
nam levens van hen die hier stierven.…
WOLF
netgedicht
3.0 met 21 stemmen
2.511 Geruisloos schaduwend fluweelzacht
verschijnt goud licht in het dreigend
duistere donker dat zwart zwijgend
zich onderwerpt aan schijnselmacht
Als ‘n wakkere wachter voor de poort
die naar de kern van geboorte leidt
en innerlijke kracht van nacht bevrijdt
waakt ze stilte tot zijn stem verstoort
Zijn silhouet tekent zich in gloed
dat…
sprakeloos
netgedicht
3.4 met 30 stemmen
3.329 haar hand vergroeide met haar vergulde stift
waar iedereen dan ook beter af kon blijven
omdat je anders in haar geheugen werd gegrift
zij hadden een onbegrijpelijke angst voor praten
hun conversaties kon je tellen op één hand
zij hadden dat zelf niet eens zo in de gaten
omdat hun relatie jaren terug al was gestrand
hun kinderen zijn nu zwijgende…
de rivier
gedicht
3.6 met 83 stemmen
47.188 de veerman bracht me zwijgend naar m'n doel
gene zijde van een ijzig koude stroom
daar wenkte -tussen lelies- een fantoom
ik naderde, gedreven door gevoel
hij vroeg met zachte stem z’n pad te volgen
en leidde mij naar schimmen in het veld
'u wordt verwacht', zo werd me nog verteld
vervolgens werd hij door de mist verzwolgen
de schimmen…
dichter
hartenkreet
2.7 met 21 stemmen
2.069 stond
hoger klom de zomer
tot de dag totaal was uitgerekt
waar op de ijle toppen
van de kortste nacht
geen woord meer adem had
en als je aan mij vraagt
waarom ik van je houd
dan hoop ik dat de last
van al mijn loze woorden
niet zwaarder weegt dan licht
dat deze hemel klaart
dan hoop ik dat elk woord
dat windstil is gebleven
het zwijgend…
in wissels van de tijd
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
1.090 ik zag het schreeuwen
in je ogen je mond
het zwarte gat dat
woordloos open ging en
groter werd, de wanhoop
die toen aan me vrat
je nam je wereld mee
van zwijgend handenreiken
de korte liefdeblijken
in het weten van elkaar
we golfden en pasten
wisten van tweeduizend jaar
geschapen als een paar
in wissels van de tijd
ontspoord en…
zorg
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
2.027 zittend zit ze zwijgend zijn
zonder
zeven zeeën
hij houdt zich goed
zoekt zoveel zwangere zinnen
voor die ene z van ziek
hij wil ze op papier bezworen anders
zijn ze eeuwig weg al
die wilde wonderen van
haar woeste wereld
hier zal ze ze zachter zien
en dichterbij dan ooit geweest
hij voelt zich oud dan jong
met deze vrouw vol niets…
Onuitwisbare inkt
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
1.048 ik zie je nog steeds liggen, lief
aan levensreddende slangen
van gestapelde apparatuur
en de buis die zuigend leven
ademt in onwerkzame longen
rode en groene lijnen waaraan
mijn ogen zich vastpinnen
lezen golvend jouw lichaam
naast opspringende cijfers
als tussen strakke lippen
zwijgend woorden hangen
aan de spoedeisende wens
het…
Tweezaamheid
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
1.159 Wanneer vochtige nevel zacht
schimmig de dageraad begroet
terwijl vroege zonnestralen
licht lachend zoute zandkorrels
verwarmen, aanschouwt zij
spiegelend een nieuwe morgen
vingertoppen raken zwijgende
handen terwijl vurige lippen
passievol eenzaamheid, even
bezield in tweezaamheid, deze
zwoele nacht sprakeloos achter
laat in verbazend…
uit Het Requiem van Julius Dreyfsandt zu Schlamm : Credo
netgedicht
3.8 met 15 stemmen
765 die het leven doet verachten
het onvermijdbaar verscheiden
van al wat geschapen is
laat de rots van geloof en hoop
versplinteren en doopvonten
met oeverloze tranen dempen
als verdoofd en verblind
lijkt de Geest onbereikbaar
om wat is, te verstaan
en verwordt tot aardse duivel
die ontvankelijkheid in
schreeuwend hellevuur
zwijgend…
Lippen dauwden kussen
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
711 harten openden onstuimig
verdraaiden zich naar licht
zag hun richten naar de wolken
gretig ogend naar meer zicht
zocht de rozen in je haar
je lippen dauwden kussen
een slanke hals en borsten
die mijn handen susten
we droomden tussen bloemen
de hemel zuchtte uit haar zon
ik gaf je sterren om te stralen
tot je echt niet verder kon
zwijgend…