Alle inzendingen

Ooit had ik een 'Ikeadroom' (z.a.), met wonderbaarlijke séances edoch in de hypermarché's van blueband Ab del Haize wordt nog altoos mijn geestesoog op zonderlinge wijze in toevalstreffers meegesleurd die naderhand haast nonchalant in bliepend barcodegescan, daar waar haar bossen eeuwig ruisen, achter toonders klapdeurtjes…

Ik lig hier stil in ademloos licht, Gedachten bloeien rood en fel, De kamer is koud, mijn huid is kil. Ik lig hier stil in ademloos licht, De muren fluisteren zacht hun plicht, Mijn schaduw weegt zwaar, ik ben niet snel. Ik lig hier stil in ademloos licht, Gedachten bloeien rood en fel.…

Een gedicht voor jou uit mijn diepste gevoelens woorden van Liefde. O Liefste, ik adoreer jou met al jouw licht op hetzelfde moment reflecteren warme stralen op enig tak met fris groeiende bladeren, bloesems of opengaande bloem van waaruit een verliefde vlinder langzamerhand begint te ontwaken. Fladderend en zwevend zal ik verschillende…

zij waren ieder apart naar het graf gekomen om zijn gezicht en lichaam te verschonen met witte doeken de tombe en rotsruimte van de hof van Eeden voelde al zijn aanwezigheid in zijn geschonden huid de vrouwen wisten dat hij er tijdelijk zou zijn de heroiek van lijden en dood en de voorspelling van het feest der verrijzenis…

Het CDA had hem vilein verraden Toen heeft hij NSC maar opgericht Helaas ontploft dit nu in zijn gezicht De druk blijkt zijn gestel te zwaar te schaden Ik hoop echt dat de brave man gezwind Een meer gepaste functie elders vindt…

Vandaag is alles klein. Niets groots mag erin. God heeft de stoppen losgedraaid. Een beduimelde vrede op de aarde losgelaten. Enkel wat zonderlingen veel te vroeg op pad. Diep voorovergebogen duwen zij tegen de leegte in de straat, tegen de vragen die hen kwellen. Hij?...Wanneer dan wel?...Deze. Geen andere vragen…

Dieuwertje! heugt je nog de avond voor Paas? Eer ik je vragen ging, stapte ik in mijn plaats, Mijn woning, mijn schuren, mijn stal nog eens om, Vast peinzend: tot alles is zij wellekom. Wit van de hagel, maar warm trots de kou, Haalde ik de klink op: jij zat bij de schouw; Ik lichtte mijn mantel; jij wierp op het vier Een mutserd, en 'k dacht…

We hadden het al voorspeld. We wisten dat het zou gebeuren. Maar het kwam sneller dan we dachten. En wat zich nu afspeelt, hebben we eerder meegemaakt. Het zijn geen treinen deze keer, maar vliegtuigen. De verlichte idealen waarvoor zovelen hebben gestreden, vallen één voor één om. De grondwet gereduceerd tot een zinloos vel papier. Mensen…

in ‘t voorjaar van vijfentwintig, fris en nieuw bracht Schoof zijn nota, koud en zuur een document vol plannen en bewuste keuzes maar de Kamer dacht: “Dit is schone schijn?” de lastenverlichting die blijft nog even uit hoewel werken zou lonen, beloofden zij luid een akkoord vol beloften, vers van de pers is zo verworden tot een koude douche…

Fouten maken, dat mag is wat ze zeggen. Dat is ook wat ik dacht, alleen wat ik nu pas weet is, ’t geen waar ik ’s nachts van zweet, dat ik niet bang ben voor het maken van een fout, maar voor hetgeen daarna. Het geschreeuw, het drama, de verwijten. Zo zijn wij toch niet getrouwd? De consequenties zijn niet mild, waardoor niemand een fout…

Elk uur sterven weer mensen die onschuldig zijn, zoals Jezus leed, in Gaza, Libanon, Congo en Oekraïne, door natuurrampen, door wat oorlog deed. Elk uur sterven weer mensen die vluchten moesten, wilden leven maar geweerd werden, verdronken, en wat doen wij, willen we geven? Waarom altijd maar meer besteden aan oorlog, aan munitie, aan…

zonder aangeleerd geloof behoor ik tot de ware ongehoorden der aarde als ik vrijuit spreek over de waarheid namelijk dat wat wij met elkaar delen dan moet ik vrezen voor oordelen en afwijzingen als ik vrijelijk schrijf over míjn gevoelens of letterlijk dat wat ik goed gelezen heb dan ben ik onwetend en moet ik mijn klep houden…

Begraven zijn ze al mijn metgezellen mijn vedervrienden van het vroege uur beleefden met mij menig avontuur en ik met hen, ze zijn haast niet te tellen Geen wist welk leven elk van mijn kompanen geleid heeft in de strijd om mijn bestaan maar van hun schepper kon ieder op aan Apollo's zonen, Muze's onderdanen Zijn zij ontheven van…

De rijken voeden elkaar, de hongerigen -- moeten dat dus ook.…

Vandaag zag ik jou bij het brood, je glimlach knapperiger dan een versgebakken baguette. Mijn hart sprong uit mijn borst en rende drie gangpaden verder, op zoek naar de afdeling "Verstand". Je vroeg of ik wist waar de melk stond ik smolt sneller dan een ijsje in de Sahara, terwijl mijn gedachten door het plafond schoten als…

Het kostte heel wat doekjes voor het bloeden Bij het verdelen van de voorjaarsbuit Na ruim een etmaal kwam het er toch uit Het ei waarop men flink had zitten broeden Het duurde wel wat langer dan verwacht In koor zong men daarna “het is volbracht”…

Wereld bruist door maar ik adem zacht in vrede mijn ziel is thuis hier De wereld is altijd net iets te fel, te luid, alsof ik in een kamer ben die ik niet kan verlaten, de lucht te zwaar van dingen die ik niet uitspreek, maar die mijn ziel toch verteren. Mijn huid is gevoelig voor het schuren van gedachten, elk woord dat voorbij- glijdt…

waar is mijn stad met haar kloppend warme hart dat overslaat en met pulserende energie de avond en nacht extra pracht geeft zeker als de meiden losbollig en hooggehakt op pad gaan dan dan voel ik het losse gruizelsteen eroderen zie in ongebruikte tijd het opgesloten onkruid razendsnel opschieten omdat het vrij wil zijn uitschieter…

Voel niets, alsjeblieft. Voel niets bij de woorden die je te kakken zetten, Bij de intenties van de wolven in de wereld. Voel niets, als je uit alle macht vecht Om te behouden wat van jou is, van iedereen die jou is; die jou heeft gekozen. Voel niets als je jezelf moet vernederen, Om te krijgen die vrede, te vreten die kinderen, Die doden…

een groot grijs gebouw een man staat te kijken vanachter een raam en ziet de vogels vrij aan het zwerk kijkt dan naar beneden en ziet mij staan en bedenkt was ik maar even zo vrij als die vogels en die man daar op straat vrij van verplichtingen van hypotheek gezin hond en haard en ik denk had ik in dat grijze saaie gebouw maar zijn baantje…

Stel vier bomen op onderling gelijke afstand van elkaar. Eén speler in het midden wiens taak het is eerder bij een boom te zijn dan de andere spelers die rennen van stam tot stam en wisselen van plaats. Lukt het - een ander komt in het midden. Lukt het niet - hij mag het nog eens proberen. Als je hier goed over nadenkt is…

‘t was op ‘n toxisch geglazuurde zonnestraal dat hij op vleugels van gesferoïdiseerde taal tussen pfas-plassen als verstampte muizenissen van easter-eggs met enige mazzel matses vond die hij onder zijn tenenkaasvoeten bond en stond tegenover ’n menigte flink gedaalde pisa-scores en opgeschaalde hoogvliegers in zeer exclusieve externaliseringsmode…

Ach rode geranium wel-vertrouwd, Ach lieve lobelia blauw, Waarom gij mij toch zo droevig beschouwd? Voor wie draagt uw gezicht, in ’t morgenlicht Die schittertranen van dauw? Och weet je dan nog van de oude tijd Toen de tedere nachtegaal zong, Toen de elven dansten op ’t mostapijt. En het maanlicht zo stil en de hemel zo wijd En de wereld…

Het is half acht, de ochtend van 18 april 2025 gebroken, brak word ik wakker het is vrijdag: de goede vrijdag na witte donderdag voor stille zaterdag de dag van de kruisiging, de dood van Jezus Christus de zoon van God ik droomde van Golgotha, de schedelplaats van de genagelde Christus met 2 misdadigers ter weerszijde de dood en verderf zaaiende…

Als de wolken de luchten bevolken heeft de zon wel zin er zin in maar moet zich bedwingen 't heeft geen zin te beginnen met stralen dat is effe balen maar als de wolken gaan bevallen laten ze regen vallen en dan komt na de regen de zonneschijn!…

Na zestien jaren Ging je daarheen waar hij was Voor eeuwig samen…

Code groen - waarschuwing voor kikkers in haiku's. Een goede haiku is zeldzaam als een witte leeuw. Zij schrijft haiku's en ontdekt dat zij minder woorden nodig heeft. Sommige haiku's willen geen kort gedicht zijn - ze blijven steken. Schier onmogelijk om samen in één haiku te wonen. Een haiku is een schaakspel van woorden…

Hoe herken je in de stilte het zwijgen van de steen nu landelijke tongen dwalen over alle vergeten namen in de oerwouden van steden betonnen huizen, geasfalteerde wegen? Waarom lijkt de stilte zo op jou in ruimte die geen leegte inneemt omdat het woeste waaien vragen heeft tot in de eindeloze dood, het stille zwijgen waarom vraag je naar…

’s Avonds als het koel is stroomt het hart leeg in de donkere tuin beklemd door vrees. Het lichaam met koud zweet overgeleverd aan het oordeel dat wacht in de door de nacht verhulde stad. Ontheemd en vreemd voor het eerst wetend dit is zonder wederkeer. De tuin bergt de bomen zwaar als een gesloten droom. Daarna is het rumoer te horen…

Ik wil weg, verzin gauw de list die ik zelf had -- kunnen bedenken.…