Alle inzendingen over rouw

1080 resultaten.

Sorteren op:

VAN EEN DICHTER

poëzie
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 1.100
Er is een dichter gestorven: hij had 'ne goede naam; nu komen de andre poëten luid jammerend te zaam; zij strooien as op hun hoofden en zijn in rouw gehuld, hun oog is met zilte tranen, met weemoed hun hart gevuld.…

Mag ook ik even

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 546
Ik zal weer ontwaken uit de zogenaamde winterslaap zo kun je rouwen voor weer het groenen ook noemen. Dan zal ik weer genieten van zon en haar stralen voelen dan zal ook ik mij weer richten op nieuwe levensdoelen.…

Weeffout?

netgedicht
5.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 428
aangeroerd, verteerbaar zal vergaan, verplicht mij alles nog te doen wat ik nimmer heb gedaan wat ik kon weten zal ik ook niet missen zodat ik balanceren moest, te beschouwen en te gissen op het dunne koord in de eerste en in laatste stap, blijf ik de weeffout van een mythisch web dat ik zelf heb geweven zonder daarin te rouwen…
Pama27 juni 2020Lees meer >

Afscheid van jou.

netgedicht
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 497
Dat het afscheid nadert Voelt als een rouwe druppel. Pijnlijk. Die mooie blonde haren. Waren wel heel bijzonder. Het kwam tot een hoogtepunt. Maar nu is de tijd gekomen. Voor het afscheid. Voordat het uit de hand loopt. Zeg ik elegant gedag. Om vervolgens weg te lopen. Zonder nog een kans te grijpen.…

Grijs masker

netgedicht
3.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 330
wat mijn welzijn betreft ben ik onnozel doe het verlangen van de tafel weg mijn stem vindt amper steun als ik iets zeg al jaren leef ik tussen schuld en wrevel dat mijn longen in een laag stof rouwen en alleen maar zingen na een sigaret, blijft voor mij een sober geschetst portret waar ik maar zelden iets naast kan bouwen toch rijd ik graag…

Herinneringen

hartenkreet
3.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 1.263
Ze zeggen, tijd heelt alle wonden, Maar rouw heelt niet in de tijd, Velen leren ermee leven mettertijd, Zo goed en zo kwaad ze konden. Het brein is hét wonder van 't zijn, Zorgt voor emoties, pijn, Slaat heel veel op steeds weer, Maar vergeet veel meer.…
Joris Olivier14 september 2026Lees meer >

Tweede zang

poëzie
4.1 met 14 stemmen aantal keer bekeken 4.852
Maar schrijf dan ook, ter keerzij mijner schuld, Dat ééns een mensenkind, zo diep in ellende Zo ver verloren in een nacht van rouw, De maat zijns droeve leven heeft vervuld, En schoon hij 't bitterste dezer wereld kende, Toch durfde leven en niet sterven wou!…

DODE LIEFDE

poëzie
4.3 met 12 stemmen aantal keer bekeken 2.890
Vlecht in haar lokken leliewitte rozen, Hecht aan haar boezem bloemen wélgekozen, Die weelde en leven, dood en rouw beduiden. Laat in haar hand de levensappel blozen, Strooi om haar peluw koele balsemkruiden, Geef háár de sluier en de dos der bruiden, Hul míj in 't zwart, de kleur der vreugdelozen.…

Droomvlucht

hartenkreet
2.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 971
Zwevend door de ijle lucht Dansend op de druppels van gister De druppels van de dauw In mijn zwevende vogelvlucht Stemmingen van diepe rouw Niemand in de buurt Zachtjes strijk ik neer Niemand die mij stuurt Over dit spiegelgladde meer Zonder twijfel zet ik stappen In de ongenaakbare grond Als de treden van de trappen Waar ik gister nog…

Het hart .....

hartenkreet
3.7 met 9 stemmen aantal keer bekeken 2.038
Breekbaar als glas kwetsbaar, doch fijn een ritmisch kloppen zo hoort een hart te zijn Soms een ander ritme ietwat versneld of vertraagd dat ligt aan de situatie wat jij van jouw hart vraagt Een heel klein lichtje voor anderen in duisternis een bepaald soort warmte bij een groot gemis Littekens door liefde of het verwerken van rouw…
metha31 oktober 2003Lees meer >

Gisteren

hartenkreet
3.5 met 19 stemmen aantal keer bekeken 2.045
Maar ‘k wil even blijven stilstaan om te rouwen bij die oude treurwilg, ‘k wil niet altijd blijven voortgaan. Zijn stervende takken reiken niet over de muur naar morgen. Ze verdorren in het laatste licht. Ik streel een laatste keer zijn stam, raak zijn takken even aan en gaandeweg verdwijnen de muren uit het zicht.…

Niets

netgedicht
2.4 met 7 stemmen aantal keer bekeken 1.239
Ooit verwaait mijn smachtend hart tot stof van trouw of rouw of lof voor het grote niets waarin ik weiger te verglijden. Zo word ik zigeuner en bedelaar tot God in de aders kruipt.…

zwerfkat

hartenkreet
3.6 met 9 stemmen aantal keer bekeken 1.336
Ik danste een brede wals om de rouw te vergeten. Haar staart wiegde over mijn buik. Vroeger rende ze door een dof paradijs waar ze de merel begluurde onder een doornhaag waar fruitbomen gloeiden in de ochtend. Zij klom door een wirwar van takken, haar fluwelen poten, haar haastige klauw.…
Wimper4 februari 2003Lees meer >

Van een dichter

poëzie
3.5 met 10 stemmen aantal keer bekeken 2.029
Er is een dichter gestorven: hij had een goede naam; nu komen de andre poëten luid jammerend tezaam; zij strooien as op hun hoofden en zijn in rouw gehuld, hun oog is met zilte tranen, met weemoed hun hart gevuld.…

horen, zien en zwijgen

netgedicht
4.4 met 18 stemmen aantal keer bekeken 1.529
ik riep ooit de woestijn toe, het bleek aan dovemans oren gericht had toen nog niet het besef dat de oase al lang geleden 'met zand er over' was gedicht "wer schweigt, stimmt zu" zei de oude vrouw nog voor ze de laatste adem uitblies och nee, ze kende geen rouw of was haar blindheid moe zij had door het leven heen geleerd; niets…

Arme Vrouw

hartenkreet
2.0 met 9 stemmen aantal keer bekeken 2.506
Dof, de ogen, als in rouw. De elegante staart van toen, het fraai gezicht zo koen, verstopt in een soort pet. Haar wiegende tred? Schokt! Ooit zo mooi, loopt ze thans in zooi. Die prachtig pralende billen, ze trillen. Nee, ze lillen! Wie lief heeft wil ik niet, deed ze. Wat had kunnen heten, meed ze.…

Mijn Hospita

poëzie
3.4 met 11 stemmen aantal keer bekeken 3.201
Mijn hospita draagt haar boezem Al vijf jaar uit de rouw, Vandaag was ze in lichtlilablauw Met roze moerbeibloesem. Mijn hospita was vanavond Bijzonder sentimenteel: - Haar dode man gedacht ze veel, Vertelde ze hoogdravend.…

Uitgestapt

gedicht
3.0 met 70 stemmen aantal keer bekeken 41.353
die ‘k nauwgezet steeds had gemeden uit angst ‘t rustend duister te verstoren Vlammend laaide m’n vrezen in gebeden het stormend bloed stolde zich bevroren m’n jagende blik zocht wijd en verloren naar schimmen uit een ontzield verleden Ik schreeuwde mijn wanhoop uit in nood bang om gestorven stemmen te horen wanneer ‘t schemer mij in rouw…
biba6 mei 2004Lees meer >

Spinalonga

hartenkreet
3.8 met 25 stemmen aantal keer bekeken 3.250
Langzaam wandel ik over het eiland En voel een huivering door mij gaan Het is alsof ik de mensen nog zie lijden met hun ziekte als leproos bestaan… De boten doorklieven het mediterrane water Aan boord toeristen wier ogen kunnen aanschouwen Het intense drama van duizenden zieke mensen die de dood vonden op dit eiland waar hun grafstenen rouwen…

Een brandend kaarsje

hartenkreet
4.0 met 5 stemmen aantal keer bekeken 1.329
Een kaarsje ontsteken, een simpel gebaar Maar het kan toch zo’n diep gevoel geven Aan allen die in rouw zijn achtergebleven Heimwee en verdriet vallen nog zo zwaar. Een brandend kaarsje dat licht verspreidt Licht in donkere tijden van droefenis Troost, als wij treuren om het gemis In alle bewogenheid en eenzaamheid.…

Voor vrienden

netgedicht
2.5 met 6 stemmen aantal keer bekeken 652
bos en akkerrand, felheid bestreden in klare zinnen van een oogopslag aan de waterkant, waar dove netels - in hun soort - zijn vertaald en op de blaren werden terugbetaald in geboorte en de dood, een levenslicht zag in een broos geheel, waarin de essentie werd gevouwen, verval gekozen uit de diepste pijn zonder daarover te moeten rouwen…
pama2 mei 2010Lees meer >

Verstoppertje.

netgedicht
3.7 met 7 stemmen aantal keer bekeken 807
- gewoonweg in het zand Hang maar de vlag niet uit, en Vrienden: ga ook niet in de rouw Ik kom terug, je zult het zien: heel gauw misschien ben ik hier morgen weer al te graag maar nu even niet, geen onvertogen woord of vraag want vandaag steek ik mijn kop in ’t zand.…

JE GAF MIJ DE BONS

hartenkreet
1.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 1.429
eenzaam ging dacht ik almaar vaker aan jou Hoe je mij bij ’t oud vuil hing zonder een spoor van berouw Alles brengt nog herinnering ook die trein die ver weg fluit Ooit scheen jij een naïeveling Deze naïeveling maakte ’t uit Zachte zinnen op mijn lippen die geen mens beluisteren zou Onze liefde, ras op de klippen bracht mij eeuwig in de rouw…
Ton Rijkers17 november 2010Lees meer >

Een brandend kaarsje

hartenkreet
4.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 767
Een kaarsje ontsteken, een simpel gebaar Maar het kan toch zo’n diep gevoel geven Aan allen die in rouw zijn achtergebleven Heimwee en verdriet vallen nog zo zwaar. Een brandend kaarsje dat licht verspreidt Licht in donkere tijden van droefenis Troost, als wij treuren om het gemis In alle bewogenheid en eenzaamheid.…
Fedde Nicolai20 november 2010Lees meer >

Noorderzon ?

netgedicht
3.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 496
Ik wil niet lijden aan een verwachting, die de geest verwart, vermijd de pijn, schenk je zuurstof uit de beide boezem - kamers van het hart, de ene kamer net gewit, de ander zwart, die de nachtrust tart, om de rouw maar te verbijten.…
pama17 juni 2011Lees meer >

Vuurvlieg

netgedicht
3.3 met 6 stemmen aantal keer bekeken 708
Geen handjes tastend uit te steken, geen glimlach doet de harten troosten en waar de lichte adem breekt, te rouwen in een ademloosheid en terugkeert in de geborgenheid van een eindeloze regenboog.…
pama4 augustus 2011Lees meer >

Op het aambeeld van een gespleten geest

netgedicht
5.0 met 6 stemmen aantal keer bekeken 1.149
Om de pijn te verbijten heb ik het eigen bloed geproefd Het lot heeft mij de strot geknepen en angst de meerpaal tot een kolk geroerd Hier wacht de stad een wiegendood Hier ijlt de nacht haar morgenrood * * * Om het aangezicht te redden heb ik de nagel van de kist geslagen De traan heeft het hart verstikt en rouw een muur…

Levende lavendel

netgedicht
5.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 624
De zin van rouw, de ranken van de stadsmuur gerukt, verdwenen als stil silhouet op een altaar van pulserend licht, alsof er voor het laatst een bruin getinte engel is gezien, zijn de rijpste druiven geplukt, op de flanken van een herfstgedicht.…
Pama12 september 2013Lees meer >

Mijn tijdperk?

netgedicht
3.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 457
soort werd het wankel evenwicht bewaard in een mager onderscheid in de lange sleet van jaren vrije geest en lijf ergens opgehaald tussen de geboorte en de dood misschien zichzelf geneest in het levenslicht als een broos geheel, waarin de essentie werd uitgevouwen, verval gekozen uit diepe pijn zonder daarover lang te zullen rouwen…
Pama17 mei 2014Lees meer >

Ik droom je

hartenkreet
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 736
Maar dan zegt al 't gevoel in me vanuit mijn ziel dat het wel zo is, zó klopt Ik kan die rilling niet veinzen de brok in mijn keel en opwellende tranen blijdschap en opluchting dat het je goed gaat, al klink je nog steeds gehavend 't Is zo idioot, besef ineens dat trouw en rouw slechts een letter met elkaar verschillen In gevoelsdiepten…
Sanne21 juni 2015Lees meer >