1080 resultaten.
VAN EEN DICHTER
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.100 Er is een dichter gestorven: hij had 'ne goede naam;
nu komen de andre poëten luid jammerend te zaam;
zij strooien as op hun hoofden en zijn in rouw gehuld,
hun oog is met zilte tranen, met weemoed hun hart gevuld.…
Mag ook ik even
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
546 Ik zal weer ontwaken uit de zogenaamde winterslaap
zo kun je rouwen voor weer het groenen ook noemen.
Dan zal ik weer genieten van zon en haar stralen voelen
dan zal ook ik mij weer richten op nieuwe levensdoelen.…
Weeffout?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
428 aangeroerd,
verteerbaar zal vergaan,
verplicht mij alles nog te doen
wat ik nimmer heb gedaan
wat ik kon weten zal ik
ook niet missen
zodat ik balanceren moest,
te beschouwen en te gissen
op het dunne koord in de eerste
en in laatste stap, blijf ik de
weeffout van een mythisch
web dat ik zelf heb geweven
zonder daarin te rouwen…
Afscheid van jou.
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
497 Dat het afscheid nadert
Voelt als een rouwe druppel.
Pijnlijk.
Die mooie blonde haren.
Waren wel heel bijzonder.
Het kwam tot een hoogtepunt.
Maar nu is de tijd gekomen.
Voor het afscheid.
Voordat het uit de hand loopt.
Zeg ik elegant gedag.
Om vervolgens weg te lopen.
Zonder nog een kans te grijpen.…
Grijs masker
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
330 wat mijn welzijn betreft ben ik onnozel
doe het verlangen van de tafel weg
mijn stem vindt amper steun als ik iets zeg
al jaren leef ik tussen schuld en wrevel
dat mijn longen in een laag stof rouwen
en alleen maar zingen na een sigaret,
blijft voor mij een sober geschetst portret
waar ik maar zelden iets naast kan bouwen
toch rijd ik graag…
Herinneringen
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
1.263 Ze zeggen, tijd heelt alle wonden,
Maar rouw heelt niet in de tijd,
Velen leren ermee leven mettertijd,
Zo goed en zo kwaad ze konden.
Het brein is hét wonder van 't zijn,
Zorgt voor emoties, pijn,
Slaat heel veel op steeds weer,
Maar vergeet veel meer.…
Tweede zang
poëzie
4.1 met 14 stemmen
4.852 Maar schrijf dan ook, ter keerzij mijner schuld,
Dat ééns een mensenkind, zo diep in ellende
Zo ver verloren in een nacht van rouw,
De maat zijns droeve leven heeft vervuld,
En schoon hij 't bitterste dezer wereld kende,
Toch durfde leven en niet sterven wou!…
DODE LIEFDE
poëzie
4.3 met 12 stemmen
2.890 Vlecht in haar lokken leliewitte rozen,
Hecht aan haar boezem bloemen wélgekozen,
Die weelde en leven, dood en rouw beduiden.
Laat in haar hand de levensappel blozen,
Strooi om haar peluw koele balsemkruiden,
Geef háár de sluier en de dos der bruiden,
Hul míj in 't zwart, de kleur der vreugdelozen.…
Droomvlucht
hartenkreet
2.5 met 4 stemmen
971 Zwevend door de ijle lucht
Dansend op de druppels van gister
De druppels van de dauw
In mijn zwevende vogelvlucht
Stemmingen van diepe rouw
Niemand in de buurt
Zachtjes strijk ik neer
Niemand die mij stuurt
Over dit spiegelgladde meer
Zonder twijfel zet ik stappen
In de ongenaakbare grond
Als de treden van de trappen
Waar ik gister nog…
Het hart .....
hartenkreet
3.7 met 9 stemmen
2.038 Breekbaar als glas
kwetsbaar, doch fijn
een ritmisch kloppen
zo hoort een hart te zijn
Soms een ander ritme
ietwat versneld of vertraagd
dat ligt aan de situatie
wat jij van jouw hart vraagt
Een heel klein lichtje
voor anderen in duisternis
een bepaald soort warmte
bij een groot gemis
Littekens door liefde
of het verwerken van rouw…
Gisteren
hartenkreet
3.5 met 19 stemmen
2.045 Maar ‘k wil even blijven stilstaan
om te rouwen bij die oude treurwilg,
‘k wil niet altijd blijven voortgaan.
Zijn stervende takken reiken
niet over de muur naar morgen.
Ze verdorren in het laatste licht.
Ik streel een laatste keer zijn stam,
raak zijn takken even aan en gaandeweg
verdwijnen de muren uit het zicht.…
Niets
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
1.239 Ooit verwaait mijn smachtend hart tot stof
van trouw of rouw of lof
voor het grote niets
waarin ik weiger te verglijden.
Zo word ik zigeuner en bedelaar
tot God in de aders kruipt.…
zwerfkat
hartenkreet
3.6 met 9 stemmen
1.336 Ik danste een brede wals om de rouw te vergeten.
Haar staart wiegde over mijn buik.
Vroeger rende ze door een dof paradijs
waar ze de merel begluurde onder een doornhaag
waar fruitbomen gloeiden in de ochtend.
Zij klom door een wirwar van takken,
haar fluwelen poten, haar haastige klauw.…
Van een dichter
poëzie
3.5 met 10 stemmen
2.029 Er is een dichter gestorven: hij had een goede naam;
nu komen de andre poëten luid jammerend tezaam;
zij strooien as op hun hoofden en zijn in rouw gehuld,
hun oog is met zilte tranen, met weemoed hun hart gevuld.…
horen, zien en zwijgen
netgedicht
4.4 met 18 stemmen
1.529 ik riep ooit de woestijn toe,
het bleek aan
dovemans oren gericht
had toen nog niet het besef
dat de oase al lang geleden
'met zand er over' was gedicht
"wer schweigt, stimmt zu"
zei de oude vrouw
nog voor ze de laatste adem uitblies
och nee, ze kende geen rouw
of was haar blindheid moe
zij had door het leven heen geleerd;
niets…
Arme Vrouw
hartenkreet
2.0 met 9 stemmen
2.506 Dof, de ogen, als in rouw.
De elegante staart van toen,
het fraai gezicht zo koen,
verstopt in een soort pet.
Haar wiegende tred?
Schokt! Ooit zo mooi,
loopt ze thans in zooi.
Die prachtig pralende billen,
ze trillen. Nee, ze lillen!
Wie lief heeft wil ik niet, deed ze.
Wat had kunnen heten, meed ze.…
Mijn Hospita
poëzie
3.4 met 11 stemmen
3.201 Mijn hospita draagt haar boezem
Al vijf jaar uit de rouw,
Vandaag was ze in lichtlilablauw
Met roze moerbeibloesem.
Mijn hospita was vanavond
Bijzonder sentimenteel: -
Haar dode man gedacht ze veel,
Vertelde ze hoogdravend.…
Uitgestapt
gedicht
3.0 met 70 stemmen
41.353 die ‘k nauwgezet steeds had gemeden
uit angst ‘t rustend duister te verstoren
Vlammend laaide m’n vrezen in gebeden
het stormend bloed stolde zich bevroren
m’n jagende blik zocht wijd en verloren
naar schimmen uit een ontzield verleden
Ik schreeuwde mijn wanhoop uit in nood
bang om gestorven stemmen te horen
wanneer ‘t schemer mij in rouw…
Spinalonga
hartenkreet
3.8 met 25 stemmen
3.250 Langzaam wandel ik over het eiland
En voel een huivering door mij gaan
Het is alsof ik de mensen nog zie lijden
met hun ziekte als leproos bestaan…
De boten doorklieven het mediterrane water
Aan boord toeristen wier ogen kunnen aanschouwen
Het intense drama van duizenden zieke mensen
die de dood vonden op dit eiland waar hun grafstenen rouwen…
Een brandend kaarsje
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
1.329 Een kaarsje ontsteken, een simpel gebaar
Maar het kan toch zo’n diep gevoel geven
Aan allen die in rouw zijn achtergebleven
Heimwee en verdriet vallen nog zo zwaar.
Een brandend kaarsje dat licht verspreidt
Licht in donkere tijden van droefenis
Troost, als wij treuren om het gemis
In alle bewogenheid en eenzaamheid.…
Voor vrienden
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
652 bos en akkerrand, felheid bestreden
in klare zinnen van een oogopslag
aan de waterkant, waar dove netels
- in hun soort - zijn vertaald en
op de blaren werden terugbetaald in
geboorte en de dood, een levenslicht
zag in een broos geheel, waarin de
essentie werd gevouwen, verval
gekozen uit de diepste pijn zonder
daarover te moeten rouwen…
Verstoppertje.
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
807 -
gewoonweg in het zand
Hang maar de vlag niet uit,
en Vrienden: ga ook niet in de rouw
Ik kom terug, je zult het zien: heel gauw
misschien ben ik hier morgen weer al te graag
maar nu even niet, geen onvertogen woord of vraag
want vandaag steek ik mijn kop in ’t zand.…
JE GAF MIJ DE BONS
hartenkreet
1.7 met 3 stemmen
1.429 eenzaam ging
dacht ik almaar vaker aan jou
Hoe je mij bij ’t oud vuil hing
zonder een spoor van berouw
Alles brengt nog herinnering
ook die trein die ver weg fluit
Ooit scheen jij een naïeveling
Deze naïeveling maakte ’t uit
Zachte zinnen op mijn lippen
die geen mens beluisteren zou
Onze liefde, ras op de klippen
bracht mij eeuwig in de rouw…
Een brandend kaarsje
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
767 Een kaarsje ontsteken, een simpel gebaar
Maar het kan toch zo’n diep gevoel geven
Aan allen die in rouw zijn achtergebleven
Heimwee en verdriet vallen nog zo zwaar.
Een brandend kaarsje dat licht verspreidt
Licht in donkere tijden van droefenis
Troost, als wij treuren om het gemis
In alle bewogenheid en eenzaamheid.…
Noorderzon ?
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
496 Ik wil niet lijden aan
een verwachting, die
de geest verwart,
vermijd de pijn,
schenk je zuurstof
uit de beide boezem -
kamers van het hart,
de ene kamer net gewit,
de ander zwart, die de
nachtrust tart, om de
rouw maar te verbijten.…
Vuurvlieg
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
708 Geen handjes tastend uit te steken, geen glimlach
doet de harten troosten en waar de lichte adem
breekt, te rouwen in een ademloosheid en terugkeert
in de geborgenheid van een eindeloze regenboog.…
Op het aambeeld van een gespleten geest
netgedicht
5.0 met 6 stemmen
1.149 Om de pijn te verbijten heb ik het eigen bloed geproefd
Het lot heeft mij de strot geknepen
en angst de meerpaal tot een kolk geroerd
Hier wacht de stad een wiegendood
Hier ijlt de nacht
haar morgenrood
* * *
Om het aangezicht te redden heb ik de nagel van de kist geslagen
De traan heeft het hart verstikt
en rouw een muur…
Levende lavendel
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
624 De zin van rouw,
de ranken van de stadsmuur gerukt,
verdwenen als stil silhouet
op een altaar van pulserend licht,
alsof er voor het laatst een bruin
getinte engel is gezien,
zijn de rijpste druiven geplukt,
op de flanken van een herfstgedicht.…
Mijn tijdperk?
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
457 soort
werd het wankel evenwicht bewaard
in een mager onderscheid in de lange
sleet van jaren
vrije geest en lijf ergens opgehaald
tussen de geboorte en de dood
misschien zichzelf geneest in
het levenslicht als een broos geheel,
waarin de essentie werd uitgevouwen,
verval gekozen uit diepe pijn zonder
daarover lang te zullen rouwen…
Ik droom je
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
736 Maar dan zegt al 't gevoel
in me vanuit mijn ziel
dat het wel zo is, zó klopt
Ik kan die rilling niet veinzen
de brok in mijn keel
en opwellende tranen
blijdschap en opluchting
dat het je goed gaat, al
klink je nog steeds gehavend
't Is zo idioot, besef ineens
dat trouw en rouw slechts
een letter
met elkaar verschillen
In gevoelsdiepten…