1276 resultaten.
SPIEGEL VAN MIJN BEELD
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
626 Als de zon schijnt
al het grauw verdwijnt
van het bruin
op mijn kruin
word ik groen
ontwaak en verlos mij
van de mist en de dauw
de nevel en de kou
ontdoe ik mij voor jou van de nacht
toon je mijn pracht
onder het vuur
van mijn kracht
de opgespaarde goed bewaarde energie
die haal ik met mijn wortels
uit het diep
van mijn vergeeld…
De Schone Herfst
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.224 Naar deze herfst had ik ontroerd gewacht
Als naar een nacht van zwoel-doorgeurde dromen:
Naar 't koele licht en naar de gouden bomen
In grauwe nevel langs de smalle gracht.…
De stilte en de dood
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
679 Met diep zwarte ogen zag zij mij aan
die stilte van die grauwe herfstnacht
Geen ster scheen in de hemel te staan
ik huilde zacht, daar ik aan jou dacht
In ijzige stilte woekerde een woord;
die toezegging jou nooit te vergeten
Ik riep je, en wachtte op je antwoord
jij die altijd in mijn hart had gezeten
Met roestige woorden wees je mij af…
Grauwheid van het bestaan.
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
954 ik zag 't vandaag opnieuw
de grauwe onzekerheid
van 't bestaan
omlijst door storm en regen
door oorlogen van huis verdreven
in een tentenkamp gepropt
waar uitzicht op een nieuwe toekomst
aanwezigen wat hoop doet geven
hopelijk is 't verblijf hier voor hen
maar voor een korte tijd
al lijkt hun eigen tijdsbegrip
door de oorlogsellende…
Verdwalend in Gods huis
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
757 afgegleden als je buigt of barst
bot de koppen
op de dikke nek
met starheid ingebed
stijf staand van gebeden
vingers friemelen aan het kruis
meiden dromen schurkend
duivels ongerechtigheden
graag verdwalend in Gods huis
handen graaien zacht en wit
beesten smakken mond en
lippen in een donker lusten
hijgend rusten tegen schemerstond
grauw…
van de wolf en het lam
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
584 In grauw beslapen lakens lig ik mijmerend te wachten
op de merel die z'n ochtendlied zal brengen,
hoe lieflijk toch, dat haperen in hetzelfde refrein
zo ken ik zijn routine, de klacht, de vrome pijn.
Het ochtendzwerk breekt open nu de vroege bus
zich suizend door de malse voorjaarsregen trekt.…
Winterdroom
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
578 zon zich niet laat zien
Zie ik in gedachten weer de gele rozen
Zie ik struiken bloeien die ik heb gekozen
En wacht tot ik alles eens terug zal zien
Dan komen weer de vlinders en de bijen
Bevolken vissen en kikkers weer de sloot
Dan is het veld niet meer uitgestorven en dood
En zullen wij onder open hemel vrijen
Ik vergeet de donkere grauwe…
Een wijze spreuk
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
715 De dag is weer geopend als een boek,
eerste pagina bedrukt met wolkenveld
en mensen duiken somber en gekweld
ergens warm in droog beschutte hoek
luid mopperend op wind en regenvlaag
dieren blijven schuil in hun warme nest
de horizon blijft grauw van oost tot west
of zon vandaag komt is nog maar de vraag.…
Noodkreet van de oceanen
gedicht
4.0 met 2 stemmen
1.479 De zeven zeeën vol van wonder
vervullen de aarde en al wat leeft,
kleuren blauw in zwarte leegte,
nog even en zij kleuren grauw.
Nog even en woedende golven
razen over de verhitte aarde,
vervagen grenzen en de mens,
de mens een vraag.…
Grijze Luchten
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
387 heb de hemel schoongeveegd
het grijze dat zo grauwe verwijderd
en heb dat heldere open blauwe
dat zoveel positiefs geeft
gevraagd schenk ons
weer hoop en vertrouwen
dat blauwe met zo af en toe
van die dromerige witte schapenwolkjes
met de in hun buik verborgen wollige dromen
ook al is het maar heel even
toch weten ze hele jonge en oude…
XYZ Aerosolen
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
594 sprinkhanenplagen van bijbelse proporties, met als enige uitweg uit die ramp: in tefalverpakking gehulde stadsbewoners, zich onherkenbaar incognito voortbewegend in een grauwe sciencefictionfilm....…
Fluistert je naam.
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
574 Mijn hart kent geen lente of zomer meer,
maar alleen een bittere kou,
mijn dagen zijn grijs en grauw zonder enige sfeer,
het is winter, zonder jou.
Mijn bestemming is, dat ik je zal blijven zoeken,
de muziek van deze melodie zal mij dragen,
naar het hoge noorden van de wereld en alle uithoeken,
want ik weet, dat mijn reis zal slagen.…
De seizoenen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
441 De gracht is groen vandaag
grauw in de avondschemering
de voorkleur van de winter
Draaiende motoren, winterjassen en
warmtelampen, kleine rode vlekken
op de huid van de stad
We willen blijven bruisen
niet bij de voorraden rusten
We halen licht en groen in huis
in de binnenkanten
van ons bestaan
een gretig gevoel
geen verveling, geen…
VAN LEVEN NAAR DE DOOD
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
671 Eindeloos grauw zwarte dagen,
in een onmetelijk leed zwevend
Kan ik geen enkel mens vragen
houd ik de hoop op liefs levend
In de stilte van 't stil verlangen
dwaal ik in 't duister van de tijd
Hoef ik geen pijn nog te vangen
daar ik wandel in de eeuwigheid
Hoor ik nu opeens zacht praten
door het leven, zover achter mij
Maar de tijd vertoont…
VAN LEVEN NAAR DE DOOD
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
746 Eindeloos grauw zwarte dagen,
in een onmetelijk leed zwevend
Kan ik geen enkel mens vragen
houd ik de hoop op liefs levend
In de stilte van 't stil verlangen
dwaal ik in 't duister van de tijd
Hoef ik geen pijn nog te vangen
daar ik wandel in de eeuwigheid
Hoor ik nu opeens zacht praten
door het leven, zover achter mij
Maar de tijd…
WANDA CATSMAN
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
571 De sterke, steeds jeugdig blijvende vrouw
wandelt vol lust en blijde gedachten,
stapt flink voort, geniet soms van stil wachten,
onder de hemel, zwaar grauw of helder blauw.…
VUUR EN GRUIS
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.008 In Den Haag
wordt de schappelijke buurt
Mariahoeve wreed geraakt
door plotselinge brand
in een woongebouw
onder zwaar gedonder
storten muren in elkaar
tussen grauwe steenbrokken
laaien vlammen werend
verbergen hun slachtoffers
vallen rokend ineen
puinhoppen gloeien halsstarrig
dagen elke hulp uit
onmenselijk zware arbeid
en moed die…
Zomer in het asfaltwoud
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
269 in de argeloze achterbuurt
van een gehavende havenstad
leven zij somber
tussen het beton en grijze stenen
zoekt groen een broos bestaan
de zwoele wind proeft zilt en zwaar
oude muren slaan een warme nevel neer
wortels klauwen in diepe grond
breken door de asfaltlaag heen
de haven slaapt, een fabriek staat stil
het groen zal de grauwe…
Oot- en deemoed
netgedicht
2.5 met 11 stemmen
36 Hoe vaart gij sinte yulia
elime godelinde thans
door deze grauwe najaarsochtend
op de rand van het ravijn
van 'wederom is het november'
in de vroege somberherfst
waar in het tranendal des doods
van westoever en gazastrook
in oot- en deemoed nota bene
op de zielendag des heren
de makken uit de schapenloods
in drang gekooid van…
Doornig van wrok staat somber, dor en grauw
poëzie
3.7 met 9 stemmen
1.789 Doornig van wrok staat somber, dor en grauw
De distel van mijn ziel, stug-hard als hout,
En in mijm'rende zelfmarteling houdt
Hij vast de verre herinn'ring, wreed en trouw,
Hoe eens zijn jeugd herhaalde 't hemelblauw
En 't zeeverschiet, van 't hoge duin geschouwd;
En nu, verschroeid en stukgestormd en oud,
Kronkelt zijn wanhoop in stek…
En als de storm 't zwiepende weefgetouw
poëzie
3.8 met 15 stemmen
2.437 En als de storm 't zwiepende weefgetouw
Vastmokert op nachtlijke vastelanden,
En wereldzeeën blauw en goud doet branden
Onder zijn spoel, een streep van goud en blauw,
En dan voor de ingang van cyklopenbouw,
Een berg elk rotsblok met duiz'lende wanden,
Tot groet aan morgenzon met trotse handen
Zijn regenboog zich omsjerpt, hel op grauw -…
Herfststorm
netgedicht
3.5 met 14 stemmen
849 Het is merkbaar herfstig
En windkracht 12 komt aangestoven
Om de bijna kale bomen
Van hun laatste bladeren te beroven
Zwiepende takken
Gaan wild door het lint
Hun woest slaande bewegingen
Als een ode aan de wind
Dwarrelende bladeren moeten wijken
Zwevend in hun vlucht
Als snelle hoogvliegers
Bestrijken zij de grauwe dichte lucht
Geen…
Vriendinnen
hartenkreet
4.3 met 53 stemmen
11.515 Jij liet voor mij de zon weer schijnen
op al mijn grauwe dagen.
Jij gaf me troost en zelfvertrouwen
zonder iets terug te vragen
Nooit zal ik dit kunnen vergeten
door jou kreeg mijn leven weer zin.
Bedankt voor alles wat jij voor me deed
jij bent een echte hartsvriendin.…
Hemeltranen
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
2.437 De zon die nam mijn schaduw mee tot achter donkere wolken
waar uitgeblonken sterren treuren over vaal verbleekte kleuren
van een gestorven regenboog
Waar de maan probeert haar schone schijn nog vol te houden
en hoog verheven blauw plaats maakt voor diepgrijzend grauw
dat zich droef vol tranen zoog
Waar wolken zich verweven tot dichte deken…
Wilgendood
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
880 Treurwilg
die dor je bladeren laat hangen
in een gure najaarsstorm
de regen kletst je op de wangen
zo grauw gerimpeld
ouderdom speelt je nu parten
doet je wankelen op je stam
die stukgereten steunt van binnen
op je wortels, maar je kan
die woeste windvlaag niet verdragen
die je gierend in de haren vliegt
en niet meer lost, je snakt naar…
Agressie ...
hartenkreet
3.2 met 14 stemmen
2.540 Een strak en grauw gezicht
kijkt mij somber aan
wanneer ik in de spiegel kijk
geen gezicht dus, maar 'n gelaat
Mijn lijf, één totale bonk agressie
woorden worden niet meer gezegd
maar hees en hortend uitgestoten
met veel gedonder en geraas
Concentratie is totaal weg
vertwijfeling slaat toe
de wil om hard te gillen
is nooit zo heftig…
DE GROTSTROOM
poëzie
3.1 met 13 stemmen
2.872 Het breed gewelf, door rosse gloed beschenen
Is ruig van stugge pegels, grauw en goor,
Die wenen, wenen, duizend eeuwen door
En tot het eind van duizend eeuwen wenen.
En 't kromt zich over warrelrotsen henen
Waar elke traan, die viel, een traan verkoor
Om tot albast te worden en te schoor
Aan nieuwe smart, die kegels wordt en stenen.…
WROK
poëzie
3.5 met 13 stemmen
5.111 En over 't land bewoog - één samenvloeiing
Van wrokkende gestalten, maatloos sloven
Van talloze eeuwen op hun nek geschoven -
Een grauwe schare in ordloze vermoeiing.…
Eenzaam
poëzie
3.5 met 18 stemmen
4.733 De sombre pijnen ruisten, kreunend bogen
Hun donkre kronen neder naar de korst
Der aarde, de winden sloege' aan mijn borst
Hun grauwe vleugels, de struiken hadde' ogen.
Ik vluchtte de verlaten hei, - de vorst
Der eenzaamheid, de vale raaf, gevlogen
Op mijn schouders, zat over mij gebogen,
Dat ik de bange lucht nauw aadmen dorst.…
Het blauwe uur
netgedicht
4.2 met 16 stemmen
1.771 Het had een beetje van ontstaan,
beroofd van dat grauwe uur tot uur, een ietsje
blauw had het, onecht. Een lijntje meisje,
vrouw of wat, een brugje naar de overkant.…