1055 resultaten.
Vanuit de leegte huil ik
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
1.376 ligt op haar rug
en straalt mij glanzend toe
het doet me goed
het doet me pijn
al die jaren zonder haar te zijn
ik wil je welkom heten
in de ruimte die ons scheidt,
waar onze zielen een zijn
ik steek een kaars voor je op
waarbij de warmte symbool is
voor de liefde die ons nog bindt
je stem in mij spoedt zich voort
als een echo die verdwaald…
Hemelwenen
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
794 Plompverlegen in de regen
overstromen smalle stegen
vloeit het water over stenen
op een ritmisch hemelwenen
gevallen regen glijdt verlegen
door mos en zand, gelijk een zegen
naar de delta iets ten westen
langs verdwaald grind en snoeiresten
diep verborgen in de grond
waar verbeelding plots ontstond
raakt de modderpoel versteend
als de…
Langs de weg
hartenkreet
2.7 met 7 stemmen
906 Hoe kan het dat we niets meer doen
aan mensen die zijn verdwaald.
Heeft de welvaart dan toch
ons gevoel ingehaald?…
de Bergen
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
623 De zon schijnt zijn mooiste stralen te willen delen
met een prachtige helling van het bergmassief,
dat bedekt met alpenroos en een verdwaalde madelief
een aanblik biedt om het oog te strelen.…
- Unieke tweelingenziel -
hartenkreet
4.5 met 36 stemmen
1.848 Van alle grote sterrengangen het meest verdwaald,
stervende glinsters van een groot en zoekend kind,
Mijn tweelingenziel, een innerlijk dat nooit een rustpool vindt
speelse en innemende expressie dat zacht weerklinkt.…
Als kind door een sfinx gebeten
gedicht
2.8 met 23 stemmen
13.881 Ik (is de worm in het wonder)
ben de dertiende uit het dozijn;
de vroeg al van mammon en pappot weggevluchte,
vele malen ten hele verdwaalde
Cino zonder luit, zonder duit,
Doderik van Duisterhuize,
wanderder van het oude lied,
kenner van kou, haker naar jou
hartenvrouw hartenvrouw.
Ik kom van het land toen het land er nog was.…
Versmolten lijven
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
594 Dansten en reisden de wereld rond
Onze laatste kus
Onze eerste keer
Onze laatste adem
Ons samenzijn
Nooit meer
Onze lijven versmolten jaren tot één
Onze erotiek haast verheven tot kunst
Onze laatste kus
Onze laatste adem
Onze laatste keer
Echt' liefde in
Een mum
Van tijd tot iets dat daarop lijkt verworden
Echt' liefde werd verdwaalde…
het klopje aan de deur
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
1.764 spoortje na
op de treden van ‘t portiek
op tafel geurt chocomelk
een roomboterstaaf
warmt het geheel
kaarslicht wakkert
de sfeer van winters genoegen aan
buiten dwarrelen sneeuwvlokken
ze vraagt zich af
zal Piet het niet koud hebben
daar op het dak
dan wordt er aan de deur geklopt
wie zal dat zijn
een vreemde zeker
die verdwaald…
Oergrond
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
595 Ik zag je daar staan en was het vergeten
aan de rand van de oergrond
de ijstijd bracht heuvels van hei
daar in het oergeweld geboren
vluchtte de horizon in haar schoot
de schotsen drongen diep het land binnen
sloegen voorgoed een eiland van stilte
ver van de bossen waar het verdwaalde
een stad zonder geboortegrond
lokte de stille aanbidding…
Vorig jaar voorjaar
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
604 Treurig dat deze knoppen hetzelfde lot
te wachten staat, denk ik nu,
als een gedicht dat zich uit de knop wringt
en kleurt en volwast tot in de een na laatste regel
waar ergens een parkeerplaats wacht
en gemeentewerken ongeduldig
met verdwaalde bladeren korte metten
en herfst maakt.…
Heelal
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
691 Met veel gemak
bedrijft zij liefde
niet verkeerd
ongegeneerd
Kleedt zich naakt, als zij dit wil
heeft lak aan regels, dus echt níet voor haar
Verdwaald in mooie hoven
van haar tepels
Voel 'k mij vereerd
Haar drang alles te geven
dat het ware leven slechts van haar eist
de rode draad van donker
naar echt pikkenacht
Tijding ongepast…
Mijn tweelingziel
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
824 Ben verdwaald in mijn dromen
Je laat mij je herkennen
Ik voelde de samensmelting
Onze ogen die spreken
Een diep intens gevoel
Een halve woord is al genoeg
Samen een gevoel mijn spiegelbeeld
Je was mijn engel mijn beschermengel
Mijn ware de ideale metroman was je stempel
De enige die al mijn emoties naar boven haalt
Was ik maar…
Grijs landschap
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.047 En hier en daar scheemren de lage daken,
Wier heerlijk rood fel en ondoofbaar praalt,
Als kleurge vlekken in het grauw verdwaald.
En zacht: het doet een mijmering ontwaken
Naar zoelte en jeugdig groen en broze fleur
En wuivend gras en tere bloesemgeur.…
bel haar eens
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
563 roze bloemen uit jouw tuin
wil ze denken bij de
steen die zacht als was
gekronkeld onder
verdwaalde handen zal
smelten
pas dan zal ze huiswaarts
keren of roept het tot
haar: huis kom waar ik woon!…
Stoffige handelingen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
860 Ik vond mezelf terug in stoffige handelingen
met de halsband van liefde om mijn nek
onderging ik psychiatrische behandelingen
ik masturbeerde als een verdwaalde gek
op school was ik het slachtoffer van pesten
ik verweerde mezelf als een eenzame held
maar ik werkte me steeds weer in de nesten
ik vond geen liefde en ik had geen geld
er doemde…
Canadese dichteres
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
490 Je universitaire opleiding en docentschap
hadden niet de kracht om je hier te houden,
je wilde wijduit leven, alles was te krap
en je verdwaalde in bitter-sombere wouden.
Je eenzaamheid verteerde je levenskrachten,
je had geen puf meer voor een blij gebaar,
je vreesde vooral de poëzieloze nachten,
waarin je uiteindelijk bent gegaan.…
Al sussende
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
500 Fluist'rend in talen die ik niet begrijp,
in stille verhalen
Vermoedend zoek ik mee
Samen verdwaald
zoeken zij God in de verte.
Evenals de mussen
zijn de kerken het sussen
van een eeuwige drang
In het buitenste te vinden
wat al die tijd in ons zat.
De mens en al wat zij kan zijn:
Ons lot…
warm verdriet
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
423 van vele beminde mensen
die naar de eeuwigheid verhuisden
de koud en kille sluier van het gemis
verdunt het zoute verdriet met tranen
met de herinneringen aan de belofte
dat wij het leven graag vieren moeten
om het daarna nooit vergeten te kunnen
zodat zij ons in gedachten zullen blijven
als langzaam de zon de nevel zegeviert
verdwaald…
als woestijnregen
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
800 vroeg ik zeldzaam serviel
en kuste de zorgen uit je ogen
van kostbaar groen opaal,
jouw kinderen waren weer eens ziek,
je man van mos leek wel verdwaald
in werk en matinale dronkenschap.…
laat mij proberen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
456 laat mij proberen van een voorjaar te schrijven
dat langzaam ontwaakt en je wijst mij
de kleuren die de ochtend brengt
de geuren mengt van herboren tijd
laat mij proberen van een zomer te schrijven
die ons leidt ver voorbij
de bemodderde paden van het gevlei
waar verdwaalde nomaden van de nacht verblijven
laat mij proberen van een herfst…
Magnolia blues
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
502 Lege banken
stille stoelen
golven breken
tranen vallen
Blinde vissen
stille woorden
meisjesogen
vreemde vogels
Dans van regen
hoop op beter
zon gaat onder
verdwaald geluk
Zo weinig, zoveel
zo slecht verdeeld
kracht naar kruis
zo ver van huis
Bruine suiker
witte dood
doodse stilte
uitgestrooid
Inzicht, oud zicht
warmte,…
Het duizend talenhuis
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
481 wat in
het klein
begonnen was
heeft nu een
gigantische impact
op alle gangbare
maatschappelijke
structuren
de mens is
ontheemd al dan
niet gedwongen
hij is door tal
van gigantische
volksverhuizingen
losgelaten uit zijn
steunende omgeving
verdwaald van roots
en familie ieder op
de zelfgekozen paden
op reis naar het
wonder van…
SCHILDWACHT
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
677 't Is verdwaalde gedachte bijeen rapen
als stilte en verveling hem doen gapen.
Wat mag daarbij helpen? Een sprookjesdouw!…
Troubadoursescapade
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
408 Zoet en zottekes klinkt vroeg in de wei
de altoos vigerende blaaskakerij
het oproer kraait, thans neigt het voorjaar te weeën
alterweeïg ligt het zieke najaar doods en verdelgd
maar welaan, heugt uw gemoed
deins niet voor het ritueel
in greppel en sloot
kleurde 't water reeds rood
thans blinkert een coupe soleil door de gordijnen…
Dapper
netgedicht
3.2 met 14 stemmen
1.419 In vreemde bossen groen en schemerig
Valt stilte als de zon verdwijnt
Het gevecht is nog in volle gang
Dan sluit de dag het bosgeluid
En grijpt de duisternis haar kans
Tot niets meer is of schijnt
Dan wordt hij bang
Hij is verdwaald en helemaal alleen
Ontspringt hij nog de dans?…
De zebra
hartenkreet
3.8 met 12 stemmen
1.684 Een zebra ging eens naar de stad
om het leven te leren kennen
Maar het eerste wat hij leerde
was voor zijn leven rennen
Want hij dacht op een zebrapad
even een tukje te doen
Maar toen sprong het stoplicht
onverwachts op groen
Het dier verdwaalde in de straten
en wat wilde het geval
Hij stond plotseling oog in oog
met een junk die hem…
Heimwee (Maastricht)
netgedicht
1.7 met 6 stemmen
1.397 kabbelende dalen
schilderachtig tot in de barsten van nieuwe kleuren
het bestaan dat doorleeft in Bourgondische geuren
achter leemte vertelt van niet doorgronde verhalen
die door de eeuwen heen dezelfde galmen kregen
zelfs karrensporen doorstonden hier de harde tijd
verzacht door gesproken woord dat licht verspreidt
op adem gekomen verdwaald…
Richting horizon
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
642 maar raken niet
ik wil vluchten in verloren klanken
Jouw sprankelende stem, ooit zo onbereikbaar
opent een nieuwe dag en neemt me mee
vanuit een gerafeld verlangen gevangen
laat jij mij leven door jouw warme lach
Donker is jouw huid, naakt en onbevreesd kijk jij
mij mooi, nog steeds kan ik jouw voetsporen niet gaan
Als ik mij in verdwaalde…
Reeds duizendmaal
hartenkreet
3.2 met 9 stemmen
933 Doorheen de schoonheid
van taal en een bedeesde stilte
ving ik het antwoord op,
doch jouw naam verdwaalde
toen onze blikken elkaar
geblinddoekt raakten
en ik weer wegdook in
blozende witte wolkjes
Diep in mijn hart en
in het midden van mijn hoofd
kwam jij met geen ander overeen,
gerstenat en waaiende woorden
vulden mijn dankbare hart…
Laat maar, ik ga mijn eigen gang
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
544 ze luistert
want het is nu
zoveel stiller
in Amsterdam
en ook Den Haag
zwijgt maar troost
de regen klettert neer
in pijpenstelen
er zijn er meer
die niet helemaal passen
onder hun paraplu
de rokers kleumen buiten
niemand bekommert zich
om mij
huilt een heel oude dame
een bos rozen en een fruitmand
getuigen van “anders”
een verdwaalde…