1421 resultaten.
Vriendschap
netgedicht
4.2 met 15 stemmen
1.869 Het is niet meer zoals het vroeger was:
de woorden zijn gevangen in het denken,
verschuilen zich als achter donker glas
en weten niet hoe jij daar staat te wenken,
te wachten op een teken van verstaan,
van troost of tederheid, nabijheid, vrede,
de vraag hoe ’t jou in ’t duister is vergaan
of hoe je je in vreugde weer wil kleden.…
- De Strijd van Kracht als Vrede -
netgedicht
4.2 met 11 stemmen
782 het zwaard van zeezout,
vluchtelingen van ongekende vrede
dat zijn vele doden rouwend telt
De vervallen stenen huizen lijken torens,
de witte zand onder je voeten is vergaan,
jij voelt het gisteren van de morgen..
Yerushalayim..…
Casablanca
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
1.545 De klanken uit Parijs vergeten
en de wijn tot as en stof vergaan.
De liefde vliegt express naar Nederland;
Ruim baan.…
In een distillaat van liefde
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
629 intiem
in ogen die gedachten aaneen rijgen
tot de winter
als ouderdom
wijsheid
verworvenheid
ons deel is geworden
en gebreken de vruchten zijn van de boom der kennis
hul me dan in je dekens van mededogen
in een bed van rode klaver
zodat ons geluk mag zegevieren
zelfs als we allang zijn vergeten
ja, zelfs als we allang zijn vergaan…
naschok
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
488 verrast
overvallen
schokkend
die eeuwigheid
misschien evensnel vergeten
als gekomen
als zalmen terugkeren naar hun plaats van ontstaan
vele overleven niet
toen ze tegen de stroom ingingen
daar, waar de wereld was vergaan
dit zal een naschok blijven
steeds zwakker en zwakker
tot nauwelijks voelbaar…
Spookschepen
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
583 Spookschepen doemen dreigend op
hun lokroep als vergane glorie
de touwladders die ze toewerpen
als moeilijk te negeren tentakels
As van verbrande schepen
verstrooid op het water
vormt een macaber spoor
naar een onbekend zwart gat
In het duister
klinkt het ruisen
van het wilde water
Het diepste wezen van de vis
is zoeken naar stil…
Hoe te zoenen op straathoeken
gedicht
2.8 met 5 stemmen
17.434 Het zij een zwijgen van koralen
vergaan van dorst in lafenis –
van wakend ontslapen bevinding wellicht
doe dus vooral de ogen dicht.
Men neme niet de tijd
die schenkt zich wijd en wijd –
in deze zachte voorportalen
heerst onafzienbaar innigheid.…
Voor het einde...
netgedicht
1.6 met 5 stemmen
1.117 Een fles Chateau Margeaux staat te ademen
De afdronk wordt er beter door
Twee comfortabele fauteuils naast het vuur
Ik getroost mij veel u te behagen
Kom, laten wij praten tot het einde
Vergane tijden passeren ons
Wij weten samen de eindigheid van het jaar
Wanneer de nieuwe maan zich wast
Breken er andere tijden aan, voor u
En ook…
Babi Yar
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
834 het ravijn…
tot de rand gevuld met bloed
tot kadavers vergane lichamen
huizen van de ziel,
nu verlaten
ik ben er geweest
mijn verstand verliet mij
de lucht bezwaard van leed en pijn
betreden deed ik niet
uit eerbied
honderdduizend mensenzielen vermoord
wees stil
luister naar de vogels…
De zucht naar 't schone
poëzie
2.8 met 6 stemmen
1.815 Toch blijft uw hart een wilde plek,
Waar veel is uit te roeien:
Daar laat gij al het goed vergaan,
Daar laat gij braam en distels staan,
En al de netels groeien!…
Kostenplaatje
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
740 Wij moesten de kosten berekenen,
want het is een hoge prijs,
wanneer we de Heer willen volgen,
tot in het PARADIJS,
een feit….. genoemd door Hemzelf -
en dat heeft Hij voor niets niet gedaan,
want Hij wist écht als geen ander
hoe het ons hier zou vergaan -
aangetast door de wereld,
door de gruwelen om ons heen -
en hoe Hij nog aan dat vloek-hout…
Apogeum
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
417 van moezijn, van opgeklommen jaren
Van verwilderd bederf en doorvlochten angsten
Blijven lege tafels en stoelen over
Die in ultiem samenzijn stof vergaren
In de verte van de uithoek, op de grens van het bestaan
Langs de randen van zichtbaar licht
Opgehelderd als eindelijk begrepen verlangen
Blijft herwonnen leven mogelijk dat nooit zal vergaan…
PRINCESSENMUMMIE.
poëzie
5.0 met 1 stemmen
1.412 Dat zwart skelet, van windselen ontdaan,
Waaraan het uitgedroogde vlees nog kleeft,
Die groezelige hoop, waarvoor men beeft, -
Bedenkend het meedogenloos vergaan
Van al wat ademt onder 't licht der maan, -
Die mummie heeft verlangd, geliefd, geleefd
Het volle leven; wat maar 't leven geeft
Heeft zij genoten in haar aards bestaan.…
Tuinfantasie - 10e tafereel
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
412 Terwijl een gaai pikt in vergane noten
en Hydrometra’s Jezus imiteren,
(ze roetsjen over ‘t water op hun poten)
zie ik de zwaluwen door ’t luchtruim scheren.
De reiger is bij voorbaat al aan ‘t smullen
en onderwijl de afstand aan ‘t bepalen
van hem tot aan de donzig gele pullen,
die weldra door zijn hals zijn maag in dalen.…
Gif
gedicht
4.0 met 1 stemmen
3.719 Een vrouw heeft hier gewoond, haar geest in brand,
de geur in gordijnen bewaard. een man alleen, bij leven
vergeten, de hond aan zijn voeten tot maden vergaan.
Ik schrob de vloer, gooi meubels weg, een menigte staat
klaar. Met duizend stormen ze de trap op, als één dringen
ze binnen.…
De sleutel van mijn hart
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
858 hoofdsleutel dragen
Pas je in ons leven dan kan je na je proeftijd een reservesleutel vragen
Als mijn kind het goed vindt mag je die om je nek dragen
Mensen komen en gaan in het leven
Een reservesleutel kan in het slot afbreken
Maar de hoofdsleutel is onverwoestbaar
Daarom staat die op mijn kind zijn naam
Dat is de enige echte liefde die nooit zal vergaan…
Man van staal
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
437 uit 't veld geslagen
in vuur gesmolten
vanaf 't prille begin
door niets ontziend
leven gewalst & geplet
in mallen gegoten
in duigen gebogen
in plannen gesmeed
staalhard geslepen
met woorden gevormd
& in regels geperst
door ouders van goud
gevoed met de angsten
van lood om oud ijzer
dat rusten verroest
& schepen vergaan…
Een deken zijn
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
679 Wat zou ik graag een deken zijn
maar je vruchten zouden vergaan
ze gingen door de druk te gauw stuk
als plant had je dan geen bestaan.
Jij, brengt me dan heel veel geluk
van teken rust maar ook van druk
zodat jij altijd in mijn leven zal blijven
hopelijk gaat dat gevoel, nooit meer stuk!…
Hoe ze dat steeds weer doet
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
617 De toekomst, die loopt voor mij uit,
ik hol erachteraan,
maar telkens als ik bij haar kom
is zij alweer vergaan.
Die toekomst stapt ook naar mij toe,
ze wandelt dichterbij,
maar van zodra ze mij bereikt
is zij helaas voorbij.…
De ballade van het meisje en de schipper
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
527 bezeilt niet altijd wat men heeft bestevend
hij werd beroofd en in de boot genomen
het was gedaan met mooie toekomstdromen
haar spot voor hem was aanstootgevend
als ‘t schip deinst legt men t roer verkeerd aan
hij gaf haar breezerij zij bleef een scharrelkip
dan bond hij haar als boegbeeld voor zijn schip
Het lachen zou haar nu wel snel vergaan…
Gemis
netgedicht
5.0 met 6 stemmen
610 Mijn wensen zwerven en vele uren vergaan
het leven voelt als een frêle onrustigheid.
Het lijkt of alle wolken steeds anders staan,
als week met muren en minuten vol onzekerheid.…
Handlijnkunde
netgedicht
5.0 met 106 stemmen
432 enige uitleg
in zachte rimpeling
volgen zij huid en
gewrichten ronden
en kruisen elkaar
op tal van manieren
het lijkt alsof de
schepper de
belangrijkste delen
van ons gezondheids
dossier te kijk heeft gezet
waar kleine wetenschappen
zich verwant voelen met
het menselijk bestaan zo is
het de handlijnkunde in de
loop der jaren ook vergaan…
als de wind gaat liggen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
515 een straffe storm of bedreigende waterval
ontmoeten we in de schaduw van ons bestaan
ze duiden op onze kwetsbaarheid of verval
al wat tijdelijk is raakt uit het zicht
men hoede zich, derhalve, voor het vergaan
van wat achter een verscholen diepte ligt
het is de tijd, die dwingt tot inzicht
ja zeker, ze is zo rekbaar als elastiek
dagen dragen…
de eenvoud in onze jeugd
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
521 ik droeg een kledingstuk waarvan de naam is vergaan
het was de borstrok, ook voor mannen,
een gebreid onderhemd om de kou te weerstaan
soms hangen er een paar in een museum
immers ons opgewarmde weer heeft ze verbannen…
Mona Lisa
netgedicht
4.6 met 29 stemmen
473 ze verraadt niet, hoe ze het eigenlijk vindt
om in de belangstelling te moeten staan
misschien verafschuwt ze wel deze baan
het blijft de vraag, wat ons eigenlijk bindt
toch is ze mooi, ik hou van haar zachte huid
die geen verval toont, van de vergane tijd
al kan ik wel een beetje licht op haar kwijt
voordat ik het landschap achter haar sluit…
gewogen en geteld
netgedicht
2.9 met 15 stemmen
502 Verloren woorden in vergane armen
niet verscheurd tussen vorm en vers
noch zwervend tussen het wit en
het zwart van papieren nachten
zijn naam die geen verder verdraagt.
Een woordvogel met oude veren
nam toevlucht tot de lege lucht
reikend naar verdwenen goden
de proef op de som duurt een leven
zijn poëzie gewogen en geteld.…
Mist in mijn gevoel
hartenkreet
3.2 met 12 stemmen
2.444 Het begrijpen heb ik opgegeven
Dat is toch zinloos
Dromen over toekomst
Zijn vergaan in de mist
Je grote ogen zeggen
Dat is nog niet beslist
Kon ik nu maar zeggen
Ik zie de zon in mijn gevoel
De weg is weer gevonden
We hebben weer een doel!…
Hellada
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
1.433 Handje vol steen,
vervallen tot puin,
waar Goden huisden,
democratie heerste,
Archimedes, Aristoteles,
Plato, Socrates,
wetenschap en natuur,
vergeten en vergaan,
puzzelstukjes land,
zee rondom,
keienstrand verhit,
verzengende zon,
vergeten lauwerkrans,
eeuwige roem,
olympische spelen,
gewoon Griekenland.
-------------------…
stof
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
809 voor Reëlle Communicatie
iedere materie vertelt zijn verhaal
kleur, structuur spreken een eigen taal
lees eruit hoe ik ben ontstaan
hoe het mij als brein is vergaan
grondstof die pure klei was
inspiratie in eigentijdse jas
creaties door mijn brein gezonden
in de natuurlijke vorm verbonden
klei, glas, kleur, papier
tentoongesteld, waarom…
tijd
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.124 omgeven door gouden zonlicht
paarsviolette heuvels
geheven door
mistige velden
vogels in formatie
als miniaturen
tegen het blauw
boven een stille diepte
wegwijzers naar de kosmos
naar onze oorsprong
sterrennevels lichtjaren ver
de wereld waarop
jij en ik zijn
is onvindbaar
deze plek waar we
liefhebben sterven
en tot stof vergaan…