332 resultaten.
Niet meer
hartenkreet
3.7 met 6 stemmen
1.531 En weer die kille duisternis
Zwaar drukkend op mijn ziel
Nog even en dan
Knalt hij in duizend stukken uit elkaar
In elk stukje een reflectie
Van verloren dromen
Gemiste kansen
Of simpelweg verdriet
Dit was mijn laatste keer
Geen liefde meer voor mij
Nu heb ik
Genoeg verloren…
Bijna akkoord
snelsonnet
3.5 met 6 stemmen
643 Groot feest, het voelt als pyrrusoverwinning
Nu tijd voor wat reflectie en bezinning?
Of gaat het straks weer om geloof en macht
De vrucht verraadt de boom...dus niet vergeten
Met terroristen is ´t kwaad kersen eten…
de ware Christus
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
269 Christusbeeld achter glas
verborgen in een donkere nis
povere reflectie van hetgeen Hij waarlijk was
er zingt een ijle jongensstem tijdens de ochtendmis
oh mijn God, laat deze stem mij voeren
naar hetgeen de ware Christus is.
Monique Bense…
De seizoenen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
673 Lente, zo teer
het seizoen van
vernieuwing en groei
Zomer, zo frivool
geeft uitbundigheid
vrolijkheid en bloei
Herfst, zo onstuimig
met verandering
en afscheid
Winter, zo sereen
waarin bezinning
en gewaarwording heerst
Zo gaan de seizoenen rond
In de reflectie van de tijd…
zoals het leven
hartenkreet
3.3 met 17 stemmen
2.643 het leven zoals dat was begonnen
nam geen keer
maar rondde
dan kwam het punt voorbij
het leidende motief,
dat was niet jij
dat waren ook niet wij
maar dat waarvoor wij stonden
als punt een kans
een leergang door de tijd,
het levenslied, de offerdans ,
een loutering, winst èn verlies ,
een nieuwe ronde…
Schone schijn
hartenkreet
4.0 met 9 stemmen
1.279 Eerlijk zijn over jezelf
maakt je meestal kleiner, maar
beter dan de schone schijn
van groter zijn dan je bent,
voelt het om te lijken op
wie je echt kunt zijn.…
de dichter in mij
netgedicht
3.3 met 13 stemmen
1.072 wat voegt dit nog toe
vraag ik me af
herhalen doe ik
oké, iets anders
geformuleerd dan
jij dat doet
soms aangepast aan
de heersende stijl
zo die er is
of aan mijn stijl
zo die naar
herkenbaarheid neigt
en maar trachten
weer te geven
wat ik, jij, hij, zij
wij dus
willen uitdrukken
moeten schrijven
gedwongen worden
dus om ons…
Een oude dag
netgedicht
3.9 met 15 stemmen
806 zo laat nog in de avond
zeker
deze dag nadert zijn einde
prevelt mijn stem onderwijl
het gebed
van wat was
over vandaag
dus haast het oude zijnde
ik ben nu en hier
in gedachten verzonken
doch ook zowaar
reeds zwevend
op weg naar boven
en verguld
een balsem van rust
stilte rond de ziel
al raak ik door de jaren
immer…
wonderlijk
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
744 hoe ik vanmorgen wat langer
naar een vlijtige huismus keek
hippend in het zonlicht rond
de kruimels van het tafelkleed
hoe ik in dit argeloos moment
mezelf als die huismus zag
alsof er niemand te kijken stond
naar dit zo alledaags tafereel…
Leunen op steunen
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
704 je ziet mij wel denken
alsof ik aan iets aandacht wil schenken
maar zo zit het niet
het is een pose om te turen
kijken zonder het denken te sturen
leg ik het zichtbare in de luren
en droom van wat niet is
of ooit zal komen
is het een gemis,
kan ik het kopen of huren
daar ben ik niet uit
het hoort bij mijn kuren
en voel dat het is, zo…
Reflecties
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
434 Hoe de voorbijkomende wolken met hun rustgevend
geluid weerspiegelen in het water, stuk voor stuk geven zij
prachtige schakeringen van allerlei kleuren terwijl hun vlakken en
bewegingen zich laten meestromen met de golven van stilte en expressie.
Hoe de schaduwen van bomen glinsteren of de ranke
rietstengels gewoon nog overeind staan en mooi…
wat
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
467 wat blijft is geen rest.
wat rest is het gebeuren.
wat gebeurt.…
Leegte
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
522 De reflectie die ik zie zegt me dan niets.
Als ik dan nog eens in de spiegel kijk zie ik mij.
Ik raak mijn gezicht aan en dat doet me dan iets.
Alsof ik de leegte kan voelen, de leegte in mij.
Een leegte die ik wil vullen ook al heb ik niets.
Het doet me verdriet dat ik mijzelf dan zo zie.…
Feminine kiemen
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
554 Amechtig buig ik plechtig
voor een eruptio mentis,
een slang van brandend lavavuur
en asregen van Thira
waar Eva's eeuwenoude waarheid
in pathos en langs passiewegen
van al haar voorgangsters de moed
en ontmoedigde volgelingen
in klare rode wijn hier
ten tonele wordt gevoerd
op podia waar militia en
ecclesia patriarchalia…
Panacee
netgedicht
1.3 met 3 stemmen
452 Gelukkig, eindelijk
gerechtigheid
Het had toch echt niet langer moeten duren
gespannen blikken tussen
glazen muren
Goddank bestaat er nog gerechtigdheid
Is dit de oplossing voor het ov?
Wie weet maak ik die panacee
nog mee…
levensbeeld
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
1.015 in de spiegel van het leven
vind je scherven geluk
barsten vol tranen
stukjes verdriet
een weerspiegeling van wensen
de reflectie van jouw ziel
elk stukje verloren
breekt zachte dromen
en de helderheid verdwijnt
jouw toekomst vervaagt
barsten overheersen
dit levensbeeld…
overleving?
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
809 Zijn de rede en reflectie
middelen tot overleven?
Nemen zij ons bij de hand?
Is afstomping soms een zegen?
Voor ons strijdende geweten
we kunnen er soms niet meer tegen
we vallen van ons evenwicht…
Dagdeel
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
538 In weerwil van wat hoog verheven
wacht reflectie stil ontdaan
in matte glans slechts rimpelend
door schaduwen omgord
geroerd door onzichtbare hand.
Slechts traag bewegend
omgeven door aarde duister
schimmen van onzekerheid
gehuld in vage nevel
genageld op één plek.…
En je vloog......
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
500 Gisteren
was je vleugellam
bewegingloos en zwaar
moe gestreden
blik naar beneden
tot je eigen reflectie
je de adem benam
je keek jezelf
recht in de ogen
en sprak tegen jezelf
waarom niet weg gevlogen?
zoek de beweging
die vleugels zijn er
om te zweven
zoek de ruimte
en ga leven
en je vloog.....…
Een rots
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
514 Een rots ziet zichzelf
gespiegeld in het water
zolang dat maar kabbelt
en de zon in de goede hoek
van de helblauwe lucht staat.
En eventueel een enkel wolkje
of een eenzaam blaadje drijft over,
doorsnijdt de golfjes,
rimpels in de spiegelstaat
van het fossiele gelaat.
Maar het mooiste beeld blijft,
als alles stil
stilstaat en…
ook ik mag hopen
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
405 misschien is dit niet de plek
nooit het juiste moment om
tegen alle verhoudingen in
de grote bek die op en neer
door deze en gene verweten
en dikwijls gebezigd wordt
uit of in naam en/of namen
van de hogere waarden dan
die van de andere of anderen
waarmee de strofen gekruist
de verzen te gebald worden
over woorden van meer of
minder reikende…
OPNIEUW
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
369 Dagen knijpen stilaan toe.
Zo was en is het van nature.
Donker duwt verspreid bijeen.
Waar nog weinig kan, rijpt rust.
Licht betekent zichtbaar,
komt van bronnen, klein, groot,
van schemering tot zonneschijn
en vormen van aangestoken zijn.
Grote bron van licht, ruimte,
altoos present in het heelal,
nadert dra zijn verste verte,
zal keren…
Au temps perdu
netgedicht
2.1 met 7 stemmen
465 Waar het ik verzonk
in kroosomrande spiegelgrond
hervond het ongekende
nog niet volgroeide kind
zijn onbekende ouder ik
in zijn geschriften terug
nog niet verzonken
tot op de bodem
van wat nog niet gezien was
nog niet aan de vlakte trad
er was geen vonk voor nodig
geen licht dat klaarder scheen
dan anders, maar zijn eigen
bron sprak…
‘in de schatkamer van vrede en stilte’
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
337 Zijn geest mag dan geslepen zijn,
hij blijft een rauwe diamant;
zijn kern
die tot citadel verworden was,
gescherpt in historische stormen,
brandt
al naar gelang het voorgaande,
zo zondig dwalend
door lege valleien,
de verlaten bossen,
al loslatend,
trots overblijvend,
levend met het stille monster
van deze tijd.
En laat hem.…
het onbedoelde zelfportret
netgedicht
2.4 met 8 stemmen
401 “je eigen ogen staren je al weken aan
van het onbedoelde zelfportret
egostrelende verzetjes doen daar niets aan af
noch jouw knikkenbollen boven mij”
zo zei de onbedorven vijver
verder vrij van oordelen
voordat alle zonnebaadganzen
doorgakten tot zonsondergang
“maar jij”
de aangestaarde schoof
de verdenking van externaliseren
per…
De vergulde eenvoud
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
127 “als men het vergrootglas richt op onnozelheid
vindt men vaak een spiegel terug in eigen hand”
haar vlammen sloegen over bergkammen
waarmee zij lichter zijn ogen ontsloot
voor de naaktere waarheid van voorheen
zijn dromen stierven onder naaldbomen
waarna hij duister haar lichaam genoot
door de ontdekte dekens van destijds
hun woorden…
Opnieuw staart hij
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
230 Opnieuw staart hij
in de nacht in zijn tuin
als hij niet beter wist
zou hij niet zeggen dat
zijn gedachten vruchtbaar zijn
zelfs vruchtbaarder dan
menig bloem die onbestoven
vergeeld
verwelkt de ruimte inneemt
als het ware onkruid
zinloos en welig tiert
in zijn biodiverse multiversa
Maar nu blijft de man
de kalme observator…
Kees XXXI; bereid
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
159 Zij verjoeg zijn zelfbeeld,
zij hieuw zijn pijlers om
als attributen voor een nog
om te buigen toekomst,
-schorpioenenstreken-
de opgedrongen avondwandelriten
die zijn dromen optuigden of rechtzetten,
nadat alles steeds veranderde
in dat waar niemand bereid toe zou zijn,
wat je nimmer zou moeten slikken,
buiten het niks dat daar…
het hoogste ware woord
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
179 Zij laat zich andermaal afleiden
door wapperende vaandels
door monsterlijke vergezichten
en elke zinderende zinsconstructie
alsof zij schier tot wanhoop wordt gedreven
door overspoelende trouvailles, misleid
door dubbelzinnigheden op dat terras
wat zich verhult achter een mèr-à-boire
Ein Prosit auf das Meer
waar ook de schor geschreeuwde…
Stroming van riet
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
137 het dier beweegt langs de rand
van het riet
het water volgt maar noemt haar
richting niet
een adem raakt de oppervlakte
even aan
daar waar beweging lijkt
stil te staan
onder de huid trekt iets
langzaam voort
geen spoor van richting geen
herinnerd woord
het lichaam luistert
naar wat niet verschijnt
terwijl de stroom zichzelf…