331 resultaten.
vader
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
1.080 Geschuifel van voeten door
nat zand, watermunt geurt
langs de waterkant.
We staren naar de bijna lege lucht.
De sperwer speelt een spel met
een hulpeloze prooi.
In deze stilte gevuld met iets
- iets dat lijkt op gelukzaligheid -
vergeten we de tijd.…
Golfjes
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
631 Zittend aan de waterkant, komt een schip voorbij
de kapitein ziet me zitten, zwaait naar mij,
ik zwaai terug.
De schuit gaat verder golven makend, tot de oever
ze komen mijn kant op en ik bedenk:
zoveel golven, als mijn tranen ooit vergoten,
terwijl men zegt: elke dag: een geschenk?…
Pad....
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
552 De praatjes
komen aangewaaid
blijven hangen
doen aan ieder tekort
Want wij zijn
kwetsbaar
als halmen
aan de waterkant
Een rukwind
en we liggen
plat......
over het pad:
platgetreden
geplet
door zovele voeten.…
Vervuiling
netgedicht
3.6 met 10 stemmen
1.325 Groene dieptes
Beschermen ons
Voor wat beneden
Op ons wacht
Meerdere vinnen
Kaken groter
Dan wat van vissen
Wordt verwacht
Slijmerig kruipend
Over weggegooide troep
En vervuilde tonnen
Uit illegale fabrieken
Fluitend langs
De waterkant
Beseft men niet
Wat zich beneden vormt
Een leger mutaties
Wacht op het moment
Om de aarde…
vier zomer haiku
gedicht
3.0 met 370 stemmen
64.153 waar groot hoefblad groeit
is de oever verdwenen
daar schuilt de kikker
als de avond valt
en de bloemen zich sluiten
danst de mug zich warm
lisdodde kijkt uit
langs weiland en waterkant
doodstil vlucht een vis
nauwelijks merkbaar
drijft het waterlelieblad
maar de tijd verstrijkt
-------------------------
uit: 'Bladeren', 2007…
Explosie
hartenkreet
1.3 met 6 stemmen
5.133 Wij waren gescheiden door een korte afstand,
daar aan de waterkant.
Zelfs iemand die met seks ervaring mist,
die weet wat de volgende stap is.
En zoals we toen de liefde bedreven,
heb ik het hier opgeschreven:
Dat ik naar binnen ga
via de vagina
en dan, vervloekt, verdomd,
een explosie komt.…
rimpeling
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
528 ze heeft gedwaald in het verhaal
alsof het niet haarzelf betrof
zij een reflectie was
meed spiegels water glas
een tweelingziel
de vaste vorm verloochent zij
soms gaat ze naar de waterkant
beroert het water niet
en ziet haar helder staan
maar een kleine rimpeling
laat haar weer gaan
de epiloog die schrijft zij niet
het wordt een open…
Bloemke
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
518 ik zag nog een bloem
daar aan de waterkant
wil je mij, was haar vraag
ik niet te flauw
nam haar in de hand
en fluisterde de woorden
je bent mooi,
ik doe je in een vaasje
ze was echter snel verlept
ik had haar nek gebroken;
en dan ben je het haasje
het was van korte duur
deze intieme vreugd
ik verloor de zomer, zo puur
had me nog…
Liefde langs de waterkant
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
482 verlicht, valt
om ons heen de avond traag en
kleurt je koude wangen rood, ik voel
mij verre van de dood, zo vol
verlangen, zo ken ik je weer
toch blijf je stil, je ogen hol
heel langzaam gaat iets dagen
ik vraag of je van me houdt
en je stilte fluistert ja, maar
het water weet dat ik je verloor
jij verdronk in mijn liefde
hier, langs de waterkant…
de gil van de boterbloemen
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
1.453 de wind werd zichtbaar aan de wand,
waterzucht en spataderen ontsieren
de oevers van verlaten wensen,
de onderhandelingen waren afgesprongen
en de vlaggen gestreken tot grondniveau,
de fanfare speelde met lijf en leden
haar stuk 'Gratis Toegang tot Kasteel en Park'
daar hoorde ik voor het eerst
de gil van de boterbloemen
langs de waterkant…
Rust en vrede.
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
564 Wanneer je aan de waterkant zit
is dat het eerste wat je ziet.
Dan later een fuut die plotseling
verdwijnt en even later ergens
anders weer verschijnt.
Een kikker, hij klautert zojuist
op de kant.
Hij is nu liever even op het land.
Er heerst een zekere vrede en rust.
Daar word je jezelf van bewust.…
midzomertijd
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
551 nu vogels zwijgen,
en de zon zich uitstrekt, over
zand en zee
die eindeloos de wolken volgt,
langs blauwe waterkanten
ligt het binnenland gedrenkt in bloed
een dodelijk reces
de mensheid krijt, in wanhoopsmoed
en vol gebarend, langs de snaren
van respijt
voor altijd kwijt
voor altijd lichtloos
en voor altijd aan de grond
genageld…
uit er waarde
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
508 in het koude licht van een zonloze dag
verraadt de vaart toch glans
geen vogel, die de lucht verplaatst
slechts een zuchtje oude wind dat niet
verjongt, maar korte windsels spint
rond ’t vroegste en
het laatste
maar aan de waterkant vergroeit
het riet met onze metaforen, van
te voren al gespiegeld aan een blauw
vergeet-me-niet
van…
tussen Wervershoof en Medemblik
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
494 een fabelachtig oeverland
dat ons haar naakte schoonheid geeft
seringen langs de waterkant
een meeuw die door het luchtruim zweeft
een rijk palet aan zachte kleuren
van lentegroen tot hemelsblauw
de zeewind met haar frisse geuren
een schitterende ochtenddauw
het milde ruisen van de golven
gekwetter van een leeuwerik
kortstondig door geluk…
Dobber
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
536 Er braken forellen uit
toen een visser uit Oud-Zuid
zijn harde dobber las
alsof het was
dat een leesbaars hem vroeg:
schuilt er in de reet
die ik door jou in ademnood
beet in het zand
ginder aan de waterkant
van deze sloot
uit de lap van Zijn Laars
wat leeswaars
toen ik daar en passant
ook nog een vlinder sloeg
of is…
Berusting
hartenkreet
4.4 met 31 stemmen
1.179 Slenterend door 't lenteland
stiefelend langs sloten
dwalend langs de waterkant
goud, zonovergoten...
Zwervend langs het wuivend riet
banjerend langs bermen
luisterend naar 't hoogste lied
van ijle vogelzwermen...…
mijn zwijgzaamheid (vervolg)
netgedicht
4.2 met 16 stemmen
773 naarmate de jaren korten
en seizoenen vervlakken
groeit mijn zwijgzaamheid
soms schiet praten
het doel voorbij
er schort iets aan de brug
naar de overkant
planken vallen in diepten
van ijskoude gevoelens
onbereikbaar blijkt
de waterkant
mijn ogen spreken niet meer
dof en verduisterd als zij zijn
uitzichtloosheid krijst
in verstopte…
Lokzang van de sirenen
poëzie
4.0 met 8 stemmen
3.314 Koom hier bij ons aan deze waterkant.
De weelde woont op dit gelukkig strand.
Koom hier, wij zullen liefde plegen.
Een jonge zin
Moet zich bewegen
Tot de zoete min.
----------------------------
uit: Gedichten (1759)…
Een Zeemeermin, da's wa'k ben
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
602 Dat was, wat je gisteren aan de waterkant zag:
Ik ben die zeemeermin, eerlijk waar
het is alleen een beetje raar:
als ik weer de kant opklim, MET benen:
maar ZONDER vin.…
Galigaan
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
463 blijf dicht bij de waterkant
drink deltagolven, ontredder
volhard in onslaapbare dood
aarzel niet met bestaan
kom van nature voor
ontloop een rode lijst
twijfel aan avondwater
verdwaal en herpak
juni en juli, moerassen,
vennen, ruik warmte en water
hondsdagen, vloei met
desem van aarde, kom ooit terug…
Herfstoever
netgedicht
3.0 met 9 stemmen
804 Aan de waterkant, zijn kromme benen
het riet nog zomers, de lucht wat zoet
weerspiegeling, wat ooit zijn leven was
eenden kwetterend, brutale snaters
motregen, een zuchtje wind
handenwrijvend, glimlach lijkend
wat dieper in de capuchon
wenkbrauwen ernstig in zicht
daar ligt de oude roeiboot
dat zijn de roeispanen
je kunt gaan varen…
Hoge toon
netgedicht
4.5 met 26 stemmen
1.096 Lopend in uitgewiste sporen
neemt de natuur mij in zich op
ik ben waar niemand mij kan horen
een krijsende papieren prop
rollend langs rulle waterkanten
laat ik alle woorden drijven
van de gestorven bloedverwanten
die mij hartenkreten schrijven
op hoge toon snijd ik hun fluitjes
uit dode stengels van het riet
door deze zingende geluidjes…
Die lentedag
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
715 toen ik jou zag, op die voorjaarsdag
in het blauw en o zo fijntjes
was ik gelijk geheel van slag
ook al was je maar zo kleintjes
je was een pracht, aan die waterkant
je leek wel een prinsesje
daar langs die plas in dat groene land
in je hemelsblauwe hesje
gaf jij mij kleur, meer dan iemand ooit
meteen floot ik een liedje
die dag vergeet…
televisie uit vanavond
hartenkreet
4.4 met 8 stemmen
496 het knopje" uit" gedrukt
vanavond geen tv voor mij
te veel oorlog en razernij
mijn laarzen aan en ingerukt…
de avond valt zo mooi gestaag
wandelen langs de waterkant
het maanlicht schittert zo charmant
zo'n stille avond die voel ik graag
vogels zingen hun laatste lied
zoeken slaapplaats in de bomen
ik luister en… begin te dromen
over…
Libel.
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
1.189 gouden toverfee
in de laagstaande zon
vliegende danseres
aan de waterkant
sprookjes insect
uit een plaatjesboek
je beweeglijke kop
met grote facet ogen
prachtig kleurend lijfje
met je glazen vleugels
paring in tandemvlucht
in de hese ochtendlucht
trillende vleugels van koude
snakkend naar zonneschijn
door jou is mijn liefde…
Sporen van mijn ziel
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
568 De waterkant, met spiegel van de zomer
bood weinig soelaas tegen de innerlijke onrust
die zomermiddag op het adolescentenkamp
voelde ik de heimwee dieper dan ooit
naar het land waar ik geboren was
als klein kind verkocht aan Hollanders
maar door ‘t Indische bloed in mijn aders
stroomde rivieren van weemoed
voeren zielenboten tegen de wind…
Uitvaart ~ Voor Marion ~
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
966 nu de zeilen zijn gehesen
jij aan jouw laatste reis begint
je lichaam bleek niet te genezen
vaar jij met de morgenwind
op naar nieuwe avonturen
varend naar het zomerland
dankbaar voor alle mooie uren
staan wij aan de waterkant
zeil je langzaam uit het zicht
overmand zijn wij door smart
maar je warmte blijft en licht
voor altijd in ons…
Dromen zijn bedrog
hartenkreet
4.2 met 12 stemmen
1.571 Ik kijk in je ogen
Ik kijk naar je lach
Ik zie in je ogen
Een zonnige lentedag
Dan lopen we samen
Heerlijk hand in hand
We beginnen te rennen
Langs de waterkant
Vogels gaan fluiten
En een hinde eet haar gras
Ik zou zo graag willen
Dat ik voor altijd bij je was
Dan open ik mijn ogen
Ik voel me klote en sloom
Ik lig alleen in bed en…
Eenvoud
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
999 Ik heb de eenvoud van het leven lief
het wuivend riet langs de waterkant
slierten ochtendnevel over het land
een nieuwe dageraad breekt aan
's avonds als de zon ter kimme neigt
de schemering met zijn zachtheid
de scherpe kantjes verhuld
voelt het leven aan als bevrijd
de nacht is als een schilderij
gekleed in zwart fluweel
laat ik de…
en eeuwig ruisen de golven
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
499 gebeiteld
in een geut van zonnelicht
een naakte vrouw, blanke vlek
op het vlekkeloze witte strand
schrijdt langs
de waterkant,
in de speelse branding
die haar voeten
streeft te strelen.…