1853 resultaten.
TOOG VOL VREDE
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
460 Op het donkerbruine hout
dampen sierlijke kopjes
geurige koffie
daarachter wachten in kasten
flessen drank geduldig
op hun beurt te mogen schenken
hun geestrijk innerlijk
glanst en wenkt verlangend
maant de bezoekers
vriendelijk tot zelfkennis
langzaam genieten met eerbied
voor het matige hoe veel
pils schuimt opgewekt
zingt…
F.A.F.
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
432 gewoon vooraan begint
met een ‘acte de présence’
wat niks anders is dan
de dans in eenvoud
van enkelvoudig
vrij vergeven
of je neemt het heel serieus
als pretentieus ingesteld
persoon met een wil
van blinkend goud
en stoutmoedig
fijne streken
hier hoeft geen einde te zijn
aan de richtingloze weg
en zouteloos geveins
als walmend hout…
Plaknacht.
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
318 En ergens zacht
kraakte het hout, alsof het wist
van een grens waarvan ik altijd dacht
dat zij bestond - maar nu vermist.
Mijn hand was niet de hand van gister,
mijn adem rook naar verre mist,
mijn huid herkende haar eigen naam niet meer.
En alles wat ik dacht te weten
lag op de vloer: verwrongen, ongewist.…
Alles nat
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
4 Maar ook op grijze leien en zinken
Daken, zelfs op houten spanen
En groen uitgeslagen kopren daken.
En niet te vergeten de zwarte
Daken van bitumen al dan niet met
Grind of betontegels afgedekt.
Op rieten daken zie je niks,
Die hebben geen goten nodig,
En geen isolatie bovendien.…
liefste
netgedicht
3.5 met 15 stemmen
1.260 berij je, bevrij je, bevlei je
jij vlijt je om me heen
verroer me in het ontdaan
van je adem, je boeit me
stelt vragen aan ons die ik
ontdek in jou en mij
lente komt, zomer, herfst
winter opnieuw ons lijntje
in de tijd, aan anderen
gaan we voorbij
je boekt mij in je houding
je staaft me in je slaap
in de dromen
breekt het dorre hout…
Karaktermoord
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
773 alleen
het afslachten evenzeer
het maatschappelijk opblazen
van Theo van Gogh is moord
een onheilspellend fenomeen
Theo blijft ook na zijn dood
een man van gelazer
een razende etterbuil die geen
blad voor de mond nam
filmde zoals hij wilde
in deze post-Pim-periode
is iemand blijkbaar pas een Grote
Nederlander als hij monddood
in een houten…
koekstamp en giggel
netgedicht
3.1 met 14 stemmen
2.309 van tribadie
ouder dan dijken of delfts blauw
oerhollands wat een traditie
heet in namibië nedertaliger nog
gewoon koekstamp en giggel
prachtig mooi evenzogoed toch
je denkt koffie postzegel
grinnik vrouw vlegel
medicijnvrouwe bericht ook uit afrika
wij waren heel voorlijk altijd al
in spin hij ging en gaat onze bocht in
heel gaaf van hout…
Kerst
netgedicht
2.9 met 14 stemmen
3.079 ’s Middags extra druk op straat
versiering en kerstmuziek
terwijl het donker en kouder wordt
zoekt een dakloze een portiek
Eén uur ’s nachts, ’t houten trappenhuis
Ik hoor de nachtmisklok heel zacht
En mijn moeder van bovenaf gebiedend fluisteren
Denk aan de buren, het is nacht!…
De verstekeling
gedicht
3.8 met 60 stemmen
19.917 En maakt zich met het schip vertrouwd,
dringt door tot iedre vezel van het hout
de romp, de mast, de kabels en de touwen
de zeilen hurkend in de reddingsboot.
Het zijn de kleine kindren die hem kennen
en hem niet vrezen: zij zijn nog pas zo kort
geleden uitgevaren uit hun nacht
ze moeten aan het daglicht nog zo wennen.…
dit is stilte
netgedicht
3.8 met 19 stemmen
1.276 moeder, waarom zijn mijn benen zo dik
zo rood, de stappen die ik zet
of bloedend de borst waartegen ik sliep
jij leerde me lopen, de schoenen dragen
waardoor de aarde kantelde en vaak
bevroor op het hout van mijn lippen
waarom zijn mijn armen zo dun
zo doorzichtig, de leegte die ik voel
door het naakte kind in mijn keel
ik heb het zo…
Voorjaar?
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
653 De wind krijgt vat
op zichzelf, ik beluister
de stammen, ik hoor nieuwe
stemmen uit hout
gekraak, rijk getooid,
gerooid van oude bast
op helder licht verlaat
in beregend struikgewas
schrijdend in zacht gewaad
twijgen in bleek contrast
schieten straks vuur en vlam
met bloesems op hun schoot
ander leven klemt zich vast
loom hangend aan…
DE ROOS
poëzie
3.2 met 6 stemmen
1.973 Men waagt zijn bloed niet voor dor hout en lof.
IJdel en droef was dit vervoerend blozen,
Ons nu ontslapen zorgen nutteloos.
En wie dit als zijn levenslust verkoos,
Heeft niets dan wonden en verdriet gekozen.…
Maskers en baarden
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
984 het was geen offerblok
waar ik voor stond
hoorde de gezangen van
mannen in een witte pij
maar zag mijn hoofd
er niet meer bij
wel het blinken
van de zwaarden
zwarte maskers
en de baarden
op het geschuurde hout
het bloed van mij
bloot op het schavot
wilde graag de guillotine
in het vallen van de bijl
voelde ik me vrij
maar zij hakten…
Glimlachend verdriet
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
868 Ik wandel op het zandpad
van marmeren steen naar steen
sommige teksten raken
gaan écht door merg en been
vooral de kindergrafjes
met beertjes her en der
laten geloof wankelen
vertrouwen is dan ver
rustig loop ik naar het graf
richting het houten kruis
vogels vliegen met mij mee
naar jouw laatste aardse thuis
tussen bloemen en het groen…
Drakenstekers
netgedicht
4.2 met 14 stemmen
1.407 Als een kind reisden we rond
langs wilde bossen om te dwalen
in de duimelotverhalen
die verkleefden aan het hout
Waar het stout ons niets kon schelen
voor de takken die wij braken
en de draken die wij staken
met Sint Joris en de schout
Nee - nog even zou de zon
het zoete smelten ons besparen
ook al jokten we de jaren
voor ons uit - we…
Friesland
hartenkreet
4.3 met 32 stemmen
2.561 Friesland weiden
schilderachtige plaatsen
boerenerven met klimop
begroeid
sloten waar kinderen
leren schaatsen
nestelende zwaluw in
honderd jaar oude
boerenschuur
draagbalken als zichtbaar
vakmanschap
een houten knuffelmuur
de ladder die tot de hooi-
zolder reikt
de knuffelmuur vervangt
leidt tot menig liefdesavontuur…
Mijn schaduw en ik
netgedicht
4.3 met 16 stemmen
909 Ik slaap niet, ik luister
naar mijn schaduw
zie hoe bedroefd hij
de handen in zijn zakken
steekt en af en toe
knijpt in de nacht
soms bukt hij zich
eigenlijk al sinds jaar en dag
om een dode vogel
onder de houten planken
te begraven
hij laat de wind
met de duisternis praten
ontbindt zelfs geen stormen
in de ijzige kou
hij ademt…
veel te
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
648 hoe vaak in dit zo grillig leven
liep ik mezelf voorbij
of naast mijn schoenen
werd keihard in het gat gesmakt
van mijn onwijze wens
te snel in bloei getrokken
waren soms mijn dromen
te zoet de geur van hemelsblauw
de regendruppels snel verdampt
voor 't groeiend hout
te laat te gast geweest
ik haalde mijzelf in
op mijn verzonnen feest…
Ter verdediging
netgedicht
4.0 met 18 stemmen
638 Een houten vloer draagt de echo’s
van wat ik heb geschreven;
het laatste geloof
en een paar druppels van verwerping,
een overbodig bericht naar mezelf.
Het weggaan
gebeurt voortdurend,
ook wanneer ik rustiger ben.…
Ridders van de vuren tafel
netgedicht
3.7 met 11 stemmen
1.017 wij wanen ons ridders van de vuren tafel
grieven en wormstekeligheid
griffen wij in hout
doorzichtig blad valt van de mond
wanneer we drinken van de wijn
die brandt en de glazen heffen
alsof de steen die op de lever ligt
de zwaarte niet weegt
van bliksemsnelle scheuten
en zijdelingse blikken
gevuld met gistende woorden
naast het…
Theo Sonnemans : boomkunstenaar (slot serie Paradijsvogels)
netgedicht
4.0 met 11 stemmen
614 een boom
de boom boetseren
met gevoel
is scheppen
door zijn hand
of soms
teder de bast kussen
het is kunstig
wat ik bedoel
door bezieling overmand
daar zijn aard
innig met de natuur
is verbonden
wordt hij telkens
door liefde voor
rijzige stammen
naar wat hout gezonden
aan de man van de zon
wordt alsmaar gevraagd
het…
op mijn weg
netgedicht
3.3 met 22 stemmen
723 er hing een merkwaardig
vuil licht over het verveloze
kruis
alsof het ingegroeid was, vastgebonden
zonder inscriptie
ieder dag liep ik er langs
raakte het verweerde hout net niet aan
doodsbang
om met de doden
tikkertje te moeten spelen
vandaag, jaren later
zag ik het kruis weer
het viel uit het dunne schrift
waarin ik een memoriam…
Telkens dooft het pluralisme
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
495 het kenmerk van een naakt verlangen
dat taalkundig mij verziet in liefde
weliswaar met afgebroken zinnen
plaatst ons samenzijn
tussen houten pilaren
buigzaam zoals de nacht
riekt naar stilstaande uren die
sober doch kwetsbaar de repen
maanlicht versmallen speurt
mijn domein naar eenvoud
een eenvoud zonder sporen
die wijzen naar nieuwigheden…
Steentijd
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
474 lucht en schaduw
aan ieder die dat wenste
nu vond men hem te lastig
te veel zonlicht wegnemen
altijd maar bladeren vegen
een bron van vogelpoep
echt te veel in de weg staan
zijn stam en takken
verdwenen als voer
voor een gulzige open haard
in de kale tegeltuin
staan nu op zijn plek
twee plastic conifeertjes
in een namaak houten…
Zemen maar!
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
951 Daar aan de overkant wordt vanavond gesproken over,
de reinheid van de ramen, de schoonheid van het hout,
de netheid van de voordeur, tot de volgende regenbui,
daar aan de overkant!…
Trein van ogenblikken
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
675 Ik zag een zwerver
leunend op zijn houten kruk.
Hij zei tegen me,
je moet niet zoveel dragen.
Eén voor één
vallen mijn bladeren,
één voor één
zijn mijn verhalen geteld.
En ik reis in de trein
van ogenblikken
beschilderd
met een hemels blauw.
En overal
waarheen ik kijk
vind ik geen enkel einde.
alleen een nieuw begin…
Alles stond er nog
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
879 In liefdevolle herinnering
aan Willem Frederik van der Giessen
(1923-2003)
Keukentrap beladen
Met spijkers en schroeven
In soorten en maten,
Tekening achtergelaten
Op een kistje van hout -
Tot op de millimeter
Nauwkeurig je nieuwe plafond
In de sponningen gedouwd -
Je had het afgekregen, je
Laatste klus, en alles
Stond er…
Ze is zo groot
gedicht
3.0 met 3 stemmen
8.439 Ze haalt haar wijsheid uit een land
waar vuilnisbakken zijn beverfd met bloemen;
's zomers zeilt zij op haar houten ledikant.
Haar lach vliegt zeer omslachtig
als een fazant bijvoorbeeld door het lokaal,
zo kleurig ook; zij houdt van allemaal
en niemand is alleen gelaten.
Ze kan niet haten.…
maandagen
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
819 als hij niet uitkijkt dan,
heeft hij een bizar gekapte kapster
aan zijn houten been.
en staat hij de rest van zijn leven
haarkrullen samen te vegen.…
Morgen als geen andere
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
487 Voor Rina
Jongen piepen in hun hok
Gemaakt van hout en liefde,
Ouders vliegen zich suf
Tussen nest en buiten -
En ik geniet van de lome
Schaduwen op het pas gemaaide gras
In lauwe ochtendzon, geur van wilde kruiden
En het allerliefste fluitenkruid,
Lammeren die veilig drinken bij hun moeder
Die dromerig van het ochtendleven geniet…