1364 resultaten.
BLAUWE PERIODE
netgedicht
4.6 met 21 stemmen
584 ----------------------
------------------------------------
men moet opnieuw en steeds opnieuw
zich uitvinden, zich uiteindelijk vinden
als op de oude route
de wegen lichtelijk vastgelopen zijn
dus, vandaag sluit ik mijn blauwe
periode af en begin de gele
zet het grof vuil aan de straat
zeg eindelijk waar het op staat
schrijf een brief…
Blauwalg in het paarsblauw Al
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
520 klei gestampt
een na de oorlogs wederopbouw
kemphaanvrijplaats werd, een gat
waar grutto's en de wilde gans,
die na de laatste afsluitdijk
lang voor de watersnipnoodramp,
hun tabernakels opgeslagen
hadden ter voorkoming dat
de blauwe zwanen van de stad
er zouden landen op het dak
waar sloten zich steeds vaker vullen
met blauwalg vuile…
Vrouw
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
524 Vanmorgen op straat, verborgen onder het vuil
ligt een vrouw, geen spoor van gehuil
Rode wangen, blonde haren, een sjaal tegen de kou
zo zag ze eruit als alledaagse vrouw
‘O, het verscheen in de krant,’ zei pap bij het ontbijt
een sappige titel erbij, gekozen door een journalist zonder spijt
Uit de straat gegrepen, verdwenen in een steeg…
Schrijvenderwijs
gedicht
1.6 met 351 stemmen
12.619 Toen heb ik ze mee naar boven genomen,
de grote ruit van de spiegel besloeg.
Ik had voordien nooit geweten hoe men
woorden halfslapend naar boven droeg.
Maar 's morgens vroeg toen ik ontwaakte
waren ze weg en de deur stond los.…
KLANK VAN DIE BYL ( Taal: AFRIKAANS )
gedicht
4.6 met 5 stemmen
5.315 Ek sien hoe jou oë dwaal,
jy, skelm loer,
skelm glimlag,
in die glans van die ruit.
Ek sien hoe ek, nou, jou baas,
die byl, die plaas by jou neem,
wyl ons liefde maak,
op 'n growwe vloer.…
's Avonds laat
gedicht
3.4 met 107 stemmen
42.317 Ik kwam uit bed om negen uur,
ik hield het niet meer uit:
geroezemoes achter de muur,
figuren langs de ruit.
Straks komen dieven om de hoek
en klimmen door het raam.
Naar geld en klokken zijn ze op zoek,
ze fluisteren mijn naam.
Ze vinden onze klok nog wel:
hij tikt vannacht zo bang.
Als ik mijn Oma nou eens bel?…
Gek
netgedicht
3.4 met 24 stemmen
4.313 engel als ze valt
Ik geloof dat ik je wel geloof
In je ogen hopeloos verdwaald
Als jij met mij gek wil zijn
Samen knettergek wil zijn
Dan samen echt te gek te zijn
Gewoon jij en mij te zijn
We blazen roze bellen
En lopen over knalgeel gras
We hoeven niets meer te vertellen
Over hoe het eerder met ons was
We gooien sneeuw door een ruit…
voltreffer
netgedicht
2.9 met 14 stemmen
2.380 Het net, hagelwitte ruiten, golven in licht.…
Bijverschijnselen
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
2.219 Regen sloeg de ruit,
kinderen tekenden zonnen.
Warmte aan het bed.
Slechts één verpleegster,
wisselend van verschijning,
deed haar lieve werk.
Geen twijfel meer. Thuis.
Stralende bonte bloemen,
een versierde stoel,.…
Vertraagde thuiskomst
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
1.146 geraakt door vallend stof
een kiertje fluwelen avondrood
dat teder soms jouw rug nog trof
Ik blaas de tijden van het lijfje
spreid onkuis jouw helften open
hoor je fluist’ren ‘Kom, waar blijf je
mijn leesbaarheid raakt nooit verlopen’
Ik zuig de zinnen zacht naar buiten
met geur van weemoedig kolengruis
in het volle zonlicht door de ruiten…
Zeemans herfstlied
poëzie
4.1 met 16 stemmen
3.466 Had ik nu een nederige hoeve
En kinderen spelende buiten,
Om aan de beregende ruiten
Gedachtloos gelukkig te toeven.
Na 't zwerven en stuurse staren
Over de eeuwige zee,
Na 't eindeloos tumult van gevaren:
De stilte van een vredige stee.…
Warme ijsbloemen
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
1.321 haar warmte afstraalt op mijn
gedachten, ik lach even richting jij
en een klein wolkje neemt mij heel
zachtjes mee, naar daar, waar jij
misschien ook warme lijnen tekent in de
geschiedenis van een lachende toekomst
zonder dat er zoute tranen nodig zijn
om de brug, die de ene hand met de
andere verbindt, te slaan in samen,
ik veeg de ruit…
GEZICHT OP GRONINGEN
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
1.193 Verbijsterd zie ik over 't weiland gloren
een spiegelende ruit, het koper van de toren,
het hoge koor, de muren glansomspreid.
Er zijn daar in vervlogen kindertijd
verwachtingen zo veel en schoon geboren.
In 't welkend loof lispelt een zucht: Verloren!…
wintersymfonie
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
21 zacht hoorbaar is de symfonie
van dwarrelende sneeuwvlokken
die met hun opera ouverture
het publiek achter de warme ruiten
lonkt met hun kristallen naaktheid
dan sterft de ouverture weg in de pluche
en de onthulling van een een nieuwe wereld
raakt in een overdonderend proloog
waar het auditorium de klanken ademt
van een weids en wit requiem…
Dag twee
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
559 De glitterstickers juichen op de ruit
en elkeen heeft de tombola gewonnen.
Drie flessen wijn, een sjaal, twee Bongobonnen,
je schaamt je, maar denkt toch: een leuke buit!
Je ruimt – alweer – de keuken op en fluit
een kerstlied, nietsvermoedend, onbezonnen.…
Werelds gevoel
netgedicht
3.1 met 11 stemmen
711 Nu is er slechts de stilte van haar denken
dat mij door de ruiten heen ziet gluren
weg is plots elke vorm van realiteit
dit gevoel, zij, en de wereld, ik wil het niet kwijt.…
Over duizend sporen
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
528 drijft
grijnst als wind de hoofddoek
van een schone verwaait
een vredig dorpsdecor
waarin tijd de ogen
langzaam heeft gesloten
voor vernieuwing buiten
pas avonds als
ouderen de luiken sluiten
verheft weerstand zijn stem
vloeit drank om onvrede te uiten
nog gaan zij
zich niet te buiten aan
gevaarlijke opstandigheid
blijven alle ruiten…
Man bites dog
gedicht
3.4 met 35 stemmen
20.486 De sleutels komen met steeds langere
tussenpozen -
zij zijn opgehouden
met praten -
de ruit beslaat van de hitte.
Ik brand levenstraag tussen
kille muren.
-----------------------
uit: 'Locus', 1998.…
somebody that I used to know
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
727 Onder hoogspanning (A’foort-Utrecht)
Written by: Dead Star
De ruit spiegelt van opzij
De leegte voor,
De leegte achter mij
Niets is
En
Alles is
Helder en zwart
En een schim eindelijk ontwaard
Wij zijn alleen,
Maar het is al te laat
(Dit is hoe het altijd gaat)
Er komt geen einde aan de tunnel
Twee werelden zonder verbinding…
Bromvlieg
hartenkreet
3.3 met 9 stemmen
1.030 Menselijk zou het zijn,
ja, wellicht Franciscaans,
als ik nu mijn glas zou pakken
om je daarin te vangen,
geklemd tussen ruit en glas,
en je vervolgens los te laten.
Ik kan je ook verpletteren,
met een roman of krant,
jou knisperend vermorzelen
tegen raam of wand.…
zittend naakt
netgedicht
3.5 met 14 stemmen
825 verzaakt
het was ook niet erop
of eronder
ontkleed liep
ik door de stad
de ogen omhoog
het regende niet, gelukkig,
ik werd dan niet nat
alhoewel
wat zouden de druppels doen
hun weg zoekend langs het behaarde
zouden ze schitteren als glas
mijn huid bekleden
maar dan ben ik weer
die ik voor de buitenwereld was
voor een ruit…
Afscheid van de zomer
netgedicht
2.6 met 18 stemmen
1.297 Er hangt wat weemoed tussen huizen
die er onbezorgd wel staan
maar waarin de ruiten iets weerspiegelen
van uitvaart en vergankelijkheid.…
Het gele licht van Jan van Goyen
gedicht
2.2 met 43 stemmen
14.597 Van een ruit spat fel de zon
die in de wolken zakt.
Een gasvlam bij de Hoogovens
slaat over in het dikke hart.…
twee gezichten
netgedicht
4.3 met 17 stemmen
1.220 mijn kamer kent twee ramen
zover ik nu kan overzien
ik kijk thans van voren
naar buiten en zie
de staart van een gier
nog hangend in de lucht
een aanvalsplan beramend
op het stervend lijf
van een te vroege mier
gister zag ik
door de ruit aan achterkant
het uitzicht op schitterende
gele narcissen
zij hadden al vroeg
mijn achtertuin…
As roest niet
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
490 Het roest vertelt het
najaar door de ruit, waarmee het
seizoen vervelt tot in z'n huid
en in transparante blaren,
strekt zich duizend vleugels uit, warmt
zich bij het open vuur de winterbruid,
dit lied telt glazen met z'n toverluit,
verdrinkt, om de muze in te luiden,
klinkt de vlijt door blinde jaren heen,
schrijf in as je naam naast de ware…
Oh Grote Godheid
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
1.077 Oh Grote Godheid
niet om te stoken
gij moet zo lopen
dwars door de Leidse Hout
Sta op en kom dat bed uit
voor dat machtige circuit
van de Zorg en Zekerheid
want al is het nog zo koud
en vriest het dat het kraakt
met de bloemen op de ruiten
Voorzichtig het is glad buiten
zorg dat je niet van de weg raakt
de auto rijdt meteen voor
wacht…
Verlaten straat
poëzie
3.0 met 6 stemmen
2.309 De ruiten blinken, blauw, in 't licht der maan
En staren, stil en strak, met glazen blik,
De blik van ogen, die geen licht meer zien,
De blik van een, die zich heeft blindgeweend.
Droef zingt de klok der middeneeuwse kerk,
Hoog boven 't stadje, een oude melodie.…
Nooit meer weg.
netgedicht
3.6 met 12 stemmen
1.449 Achter de grote ramen, ruiten tot aan de grond
- een klein neusje straks tegen het glas gedrukt -
met zicht op de tuin, de vijver en de hertshooi heg.
Het is veertien jaar geleden, weet je nog schat,
dat ik het zei? We gaan hier nooit meer weg!…
Het riet wuift
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
520 bot kluift
Ik pluk een “vergeet me niet”
Mijn blote tenen in het gras
De wolken drijven weg
Een boterham in mijn tas
Een veertje in de heg
De takken wiegen langzaam
Een zwaan zwemt zonder bandjes
Een oma achter ‘t raam
Zij zit daar zonder tandjes
In de verte spelen jongens luid
Een poes rolt op haar rug
Ineens tikt regen tegen de ruit…
Om te huilen die ui
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
600 het zilveruitje zweeft achter de ruit
van het ronde glas, hij komt uit de
koelkast, uit de winkel, uit de grond..
maar nu dus in deze pot, hij glanst, is
bleek, haast doorzichtig, hoe vreselijk
zijn lot!…