1541 resultaten.
Vochtige schaduw
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
1.431 Regen raakt je trieste gezicht
waardoor tranen versmelten
schouders zakken langzaam in
en passen gaan steeds trager
de wanhoop in jouw ogen leest
verdriet, pijn en eenzaamheid
steeds verder loop jij uit mijn
tijd en slentert door de dagen
de regensluier verbloemt het
silhouet en ik teken je grijs
en grauw, al zien mijn ogen
alle kleuren…
Russisch/Chinees
hartenkreet
2.6 met 5 stemmen
1.474 We weten het zo goed
Maar zijn het iets verleerd
Als zij blabla zegt
Denk ik: dat is verkeerd
Dan zeg ik: blablabla
En doet zij zus en zo
Terwijl ik tadada verwacht
Roep ik wanhopig: Ho!…
Te vroeg
hartenkreet
2.4 met 10 stemmen
1.435 In de kou loop je door de straten
en smeekt de mensen om wat geld
totdat je in je laatste wanhoop
maar weer bij het leger aanbelt.
Je krijgt daar koffie met een broodje
en een warm bed voor de nacht
daarna zijn het weer de straten
en vooral de kou die op je wacht.…
Verlangen
poëzie
3.5 met 18 stemmen
4.684 Gebeuren zal dit niet,
Zomin als een engel daalt
Naar streken waar verdriet
Tot wanhoop wrang verschaalt,
Niet volgens onze orde:
‘t Geluk wacht zijn eigen tijd
Om geboren te worden
Binnen de werkelijkheid.
Maar ééns, door levensengte
Breekt haar rijk open, wijd…
Wij werden ingewijd
En weten sinds zij ons wenkte:
'Ik kom op tijd.'…
Stiekeme passie..
hartenkreet
2.8 met 6 stemmen
1.962 Wanhopig gingen we elkaar,
steeds meer vertellen..
We raakten verslaafd,
aan een luisterend oor..
Dat het soms iets te ver ging,
hadden we beiden niet door..
De drang werd steeds groter,
om elkaar echt te zien..
Het feit genegeerd,
dat het fout was misschien..
De eerste ontmoeting,
ging verder dan praten..…
Violatie
hartenkreet
3.4 met 7 stemmen
1.733 Klein meisje, onbevangen
Zo puur en zo sereen
Een traan voor wat verdween
In andermans verlangen
Haar kinderlijke pracht
Genomen door de wind
Geen vrouw maar ook geen kind
Gevangen in de nacht
En 's avonds huilt ze zacht
Tot haar dromen haar bevrijden
Uit haar wanhoop en haar lijden
En laten zweven in de pracht
Ze wil alleen maar schrijven…
Kazemat
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
665 De bunker staat daar maar
midden in het Echo bos
daar waar klanken
draaiende wind keren
en wanhopige kinderstemmen
de bosrand verlaten
de bunker staat daar maar
tussen zo maar een boerderij
en een kleine ondiepe sloot
waar kroos stapjes lijkt te vangen
tussen reeds bloeiende bermen
en ontkiemend zacht wuivend riet
de bunker staat daar…
Ik hou zo van je...
hartenkreet
3.0 met 15 stemmen
2.325 Met mijn hart in duizend stukjes
Mijn tere ziel verscheurd
Mijn ogen vol wanhoop en verdriet
Waarom is dit toch gebeurd ?…
Wenend landschap
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
818 Mijn hersengolven patronen
geweven door het geweten
ze dansen als doffe geluiden
die breken op eenzame boeien
drijvend naar de uitgestrektheid
de kust ver achter zich verlaten
enkel het wegsterven van vuurtorens
nog net in zicht maar onbereikbaar
patronen golven in mijn hoofd
kom nader tot het baken
droog de tranenvloed van wanhoop
zet…
Een gruwelijk besef
hartenkreet
3.4 met 19 stemmen
2.972 enige twijfel
Dat wonder krijg je nog wel
Het lot had een ander idee
Besloot dat voor jou
Hier geen plaats meer was bij mij
En nam je op zijn eeuwig lange reis mee
Het besef, voor weken al in mijn hoofd
Drong niet door tot in mijn ziel
Ik kon niet, het niet geloven
Dit verhaal van haar aanstaande dood
En nu, nu ik het net weet
Vult wanhoop…
Troost
netgedicht
4.9 met 10 stemmen
1.530 Een hopeloze strijd die ik vlug verliezen zal
Als ik uitgeput en verdooft in de onbekende diepte val
De kleuren verdwijnen langzaam uit de nacht
Angst en wanhoop omdat ik al zo lang wacht
Stekende pijn die me helemaal verblind
De kracht die de ziekte langzaam verslindt.
Ik geef me over, laat me Alleen ……
Ik bedoel maar
hartenkreet
4.4 met 11 stemmen
1.982 De liefde voor de
Taal, die ik als mest over haar
Uitstrooide, heeft haar nimmer
Tot wanhoop gedreven.
Toen al werd de kiem gelegd
In een gedreven taalgevecht
In woorden op het scrabblespel
Nu in Gedichten Punt En El.
We mogen haar straks roemen
Dan mag zij zich Doctoranda
In de Nederlandse Letteren
Noemen.
Ik bedoel maar...…
Barpoes
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
807 als muntstuk
over bergen van jouw borsten
wulps trillend vlees bewogen
om mannelijkheid te behagen
naakte ik mezelf bijna bloot
gaf ik mij over aan de geilheid
die je mij die avond had beloofd
voordat je mijn ego had verdoofd
met alweer dezelfde flauwe smoes
dat je verkeerde in een dronken roes
toen je het deed diezelfde nacht met
Wanhoop…
Tour de La Haye
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
521 het zadel uit en op pedalen staan
verstand op nul, de blik op wazig turen
de helse kramp, de spieren die verzuren
dit was, hoe erg, de Daal en Bergselaan
helaas, het kan nog erger zijn dan erg
de allerergste vorm van hevig lijden
waar gieren om je lichaam willen strijden
de flanken van de Lange Vijverberg
door wanhoop en vermoeidheid overmand…
dag bureau
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
680 de lades zijn eruit getrokken
hun gif spreidt wanhoop rond verborgen nood
valse papieren wimpelen vertrouwen
weg, zelfs nu; na vijftien zomers en een arm vol
dood
wanneer vuur de uiteinden likken zou,
zou ijs verschijnen uit hun kou, verdwaald
door harde leugens
eerdaags moet de inhoud sterven
in een oude doos
maar eerst
pak in mijn…
Dominus illuminatio mea
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
878 Een klagende viool
In de decembernacht
Een stem in de verte bezingt de wanhoop zacht
Waar is het licht dat nu zou komen
Waar is de hoop die werd verwacht
De stilte verstikt
De silhouetten van de bomen
Er is iets op komst
Al weet niemand wat
Een onweer, een kracht
De tijd is hier
Dat ons onheil wacht
Dominus illuminatio mea
Want het donker…
Zie
netgedicht
1.7 met 9 stemmen
1.983 lees een boekje over bomen:
zie zijn lot in wintertooi,
toch zal er weer kleur op komen
lentegroen het mooiste mooi
lees een boekje over pauwen:
zie zijn wanhoop als hij ruit,
toch komt er weer zelfvertrouwen
straks een verenvolle huid
lees een boekje over zeeën:
zie zijn onrust bij een storm,
toch golft hij straks weer tevreeën
na de…
Naamloos massagraf
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
462 stukken bos
mee naar beneden
de geboortegrond
waarop zij ooit
zijn gegroeid en de
hemel hebben gezien
nog pulseerde
het granieten hart
voordat geweldige
modderstromen
in een snelle
waterafdaling naar
beneden denderden
daar brak de
menselijke bebouwing
als fragiele dozen in de
chaos van een
onvindbaar en naamloos
massagraf met wanhoop…
Inkeer
poëzie
3.2 met 13 stemmen
2.565 ‘k Loop in herinneringen
als een wanhopig kind,
Dat ziet de oude dingen
En de' oude weg niet vindt.
Maar hebben zich mijn zinnen
In schone schijn verward –
Zij zien verbaasd naar binnen
In ‘t eigen mensenhart: -
En langzaam gaan mijn ogen
Naar dieper beeltenis -
Ontdekken zij de logen
Van wat daarbuiten is?…
Ondergrens
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
464 Het is onbekend hoever wanhoop kan zinken
naar de laagten van de zwaartekracht,
voordat verkalkte echo’s onderaards klinken.
Een vlucht naar stille bossen lijkt zonneklaar,
daar is de massa onder humuslagen bedolven,
doch zelfs hier is ongenade niet verhandelbaar.…
Verloren
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.263 als je er niet was
hartstochtelijk
Ik las tussen de regels door
als de woorden uit bleven
hoopvol
Ik zag het niet
maar voelde het glazen plafond
keihard
Ik fluisterde tegen de wind in
toen de bladeren vielen
ongrijpbaar
Ik voelde je warmte
en negeerde de aankomende kou
zaligmakend
Ik vermeed het afscheid
door weg te gaan
wanhopig…
Het Raam
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
694 Verborgen achter blonde haren
een longdrinkglas tussen de lippen
zat ze roerloos op haar stoel
verzonken in stille gedachten
naar een onzichtbaar iets te staren
de as van haar sigaret te tippen
haar ogen zoekend naar gevoel
een hulpeloos wanhopig wachten.…
EN ER VIELEN LELIES
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
567 Zij hebben de kern van ons hart geraakt
droegen hun eigen geliefde kleuren
waarvan takken traag en uitentreuren
op velden verbleven; onaangeraakt
ons verbonden onuitwisbaar klaaglied
heeft ieder bij de lurven gegrepen
wanhopig in maandenlange repen
van niet te stollen tranen van verdriet
hoe ijzig behouden hooggeplaatste
waarin finaal vergane…
Aanklacht
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
466 Ergens op de wereld
is een korenakker
alleen nog dodenland
rijst een aanklacht
naar omhoog
vanuit een lege hand
en ergens huilt een moeder
of treurt een jonge vrouw
wacht een vader op bericht
of hangt een vlag in rouw
ergens op de wereld
vliegt een jonge zwaluw
langzaam naar de dood
klapt wanhopig met de vleugels
in zijn stervensnood…
Bloedband
hartenkreet
3.9 met 8 stemmen
1.168 Net als Christus Jezus geef ik mijn leven
voor jouw levensheil en inwendig weet ik
dat je wanhopig in de knel zat.
Ze kunnen je van alles en nog wat wijsmaken,
mijn allerliefste dochter, maar de bloedband
tussen ons kunnen ze nooit uitwissen.
Zelfs niet als ik doodbloed.…
De angstige tijd
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
630 Houdt moed, wanhoop maakt ook ziek!…
Hoe lang nog?
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
558 de betonnen muren
dondert het tikken van de uren
voelt alleen zijn meer dan verlaten
is er dat murmelen in het niets
zoveel voelbaarder dan gisteren
koud, kouder jouw huid
te lang al onaangeraakt
hunkerend naar
al was het maar
een vluchtige aanraking
hier in de verte noem ik je
mijn woorden als in pluche dekens
getergd door een wanhopig…
wil met jou kastelen bouwen
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
718 chaos schept in korte zinnen
wartaal uit begrip
brengt wanhoop bij mij binnen
in een leven zonder grip
ik lach maar voel wantrouwen
loop maar ben de weg steeds kwijt
wil met jou kastelen bouwen
maar de lucht krijgt altijd spijt
zie me in je ogen breken
mijn woorden hard en vol venijn
dwing je zo mij te vergeten
dat denkt de chaos in mijn…
verliezen in roodwit hun bloem
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
1.011 groen
de dodenakkers bloeien
verliezen in roodwit hun bloem
op de uitgestrekte velden
ze glooien in de ochtendzon
de naam op marmeren stenen
gebeiteld is hun laatste woord
niemand weet meer van de moord
op deze vaderlandse helden
in het fluisteren van de wind
hoor ik vaag nog de sirenes
angst en pijn zijn niet verdwenen
ik voel de wanhoop…
Polonaise
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
429 ervaren
op handen van succes, nu
loop ik op wolken
van elektrisch licht
glitter en bewondering
mijn pensioen te vieren
in de hemel der feesten
ster onder de sterren
lachend mooie mensen
parels, botultox en gel
in halfgrijs haar, onvermoeibaar
op de maat van het koper
niemand hoeft naar de wc
we zweven over de bedden
waarin de wanhoop…