1419 resultaten.
door nacht en dauw
netgedicht
3.1 met 10 stemmen
911 door nacht en dauw al urenlang verborgen
ontwaak ik elders in mijn eigen tuin
bezeer me dwalend aan de hopen puin
en voel de angst die mij opnieuw wil worgen
vermoeid om telkens voor mijzelf te zorgen
buig ik mijn hoofd en houd het nog wat schuin
een oud omhulsel roerloos leeg en bruin
op deze nog te vroege voorjaarsmorgen
een zwart satijnen…
nederland
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
910 een zomerse zon
bedekt mijn land
waar klaver huist
en bijen vangt
waar in de koeiebuik
gras ontspint tot mest
in dampende klodders
door koeieanus uitgedreven
op het land wordt neergeplet
in koeken ter vertering
aan het land wordt teruggeven
oh nederland
oh koeienland
je bent door koeieplakken overmand
zo vruchtbaar bruin
in 't zonnetje…
jouw bloem verdroogt nu in de knop
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
807 weg is de herfsttooi
het mooie donkerrood
in geel en bruin
de kleuren uit de tuin
bloemen werden vaal
waren te moe om nog te bloeien
takken zijn al kaal nog iets
te vroeg om ze te snoeien
het land is leger langs de dreven
koeien staan al 's nachts op stal
alleen de schapen zijn gebleven
hun vachten voelen winter al
de zomer…
WAAN
poëzie
3.8 met 13 stemmen
3.734 Ik plukte een schone bloem, doch eer zij was
Gebroken van haar stengel, werd zij bruin.
Ik plukte een vrucht - het zonlicht lonkte schuin -
En de appel bleek vol bitterheid en as.…
Herfst
hartenkreet
3.4 met 13 stemmen
973 De regenwolken barsten open
Het bos blijft achter, kil en verzopen
Maar dan wordt het intens stil
Het woud bekent weer kleur
Er is iets op til
In die rood-bruin-gele geur
Eikenblad weet niet goed wat het wil
Nog even lekker pronken aan zijn tak
Of slapen, want het wordt wel kil
De zon is al gaan lopen
De anderen in hun slaapzak gekropen…
Nietig
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.129 wilde lasso's van ontladende kracht,
bliksems die zich in verten kruisen,
drijven dreundondersalvo's tot druisen
voortrollend in de ijldiepe nacht
rukwinden wreken zich op iedere kruin
bladerloof juttend over veld en wegen
over land gutst de hevigste regen
beken zwellen tot wildkolkend bruin
uit krakend en bonkend hemelgeweld
wordt ijsloden…
tandman
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
579 zijn welbevinden hangt af
van de staat van zijn gebit
staat elk stukje brokkelwit
nog wel in het gelid of
zijn er deserteurs of
verbergt het zich achter wat geel
wat bruin of zelfs een beetje zwart?…
Voorjaar
poëzie
2.8 met 8 stemmen
2.083 O de verrukkelijke, de gele en de bruine landen
De bruidgetooide landen van het voorjaar,
Daar zij de lichtgod wachten, die het zaad
Dat in hun schoot rumoert, zal stuwen naar de hemel.…
Lijvenland
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
563 Ja ik ben in lijvenland beland
Italianen lopen dicht langs elkaar in badkleren
Bruin, wit, dik, dun, oude meiden naast jonge heren
Zo gaat het er hier aan toe aan dit bom volle strand
Betonnen daken beschermen je tegen de zon
Water wordt uit flessen gedronken
Iedereen lijkt onverschillig juist niet naar elkaar te lonken
Is dit zoals in 't paradijs…
Als de bladeren gaan weer vallen
hartenkreet
4.3 met 26 stemmen
2.086 Levend zacht groen, pralend glansrood en het goudgele bruin.
Natuurlijke luister van een herfstachtige tuin.
Maar de verdroogde bladeren dwarrelen lichtzinnig naar de grond,
Immer onwetend om als kadaver dienen, de cirkel is rond.
Om door de bosbodem anoniem te worden verteerd.
En weer als voedsel te dienen wanneer het tij is gekeerd.…
Saxo
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
587 een jaar
omgeslagen bladzijde
in mijn leven
mijn verhaal
moet nog veel leren
´k ben namelijk pas begonnen
dus voorlopig nog niet klaar
bijna vergeet ´k jou
mijn anker in een zee vol van tranen
mijn veld in de ochtend mistig met dauw
bijna dacht ik te kunnen dichten
de wereld wat verlichten
in een wereld van verschil
bomen kleuren rood bruin…
Uren
poëzie
3.8 met 5 stemmen
1.955 Dan komen vroom, in slepende gewaden,
De zingende Avonduren zilverblank,
Wandelend zacht langs bruine schaduwpaden.
Maar hoe zal ik, van middagklachten krank,
Beängst en moe van dromen als van daden,
Weer vrede vinden in hún stemmenklank?…
in kalligrafie
netgedicht
3.4 met 22 stemmen
936 en als de nacht sluit
onafwendbaar
ramen overbodig maakt
waarop ik duinen had getekend
een wonderlijke mooie dag
in blauw en bruin
telkens een weinig later en zacht opgewreven
om jouw droom waar te maken
slaap je dan in mij
of schrijf je met een meeuwenveer
dat het duister een wereld nalaat, verder
dan tekens van leven, verborgen…
Najaar
gedicht
2.7 met 10 stemmen
8.030 De linten in haar waaiend haar,
papavers tussen koren ooit,
maar rood wordt bruin en
brood verkruimelt, langzaam
gaat elk meisje dood.…
Gedachten bij Harry Mulisch
netgedicht
3.6 met 20 stemmen
918 ik herken in mij
zijn habitus
niet zijn meesterschap
springt bij mij in beeld
maar de overwaarde
wanneer hij over zichzelf sprak
en het andere kleurde
naar diens eigen aard
juist hij
geworteld
in bruin en
Jodenster
droeg de oorlog
een leven lang
in hart en nieren
hij versloeg
de eigen tegenstand
erkende in zichzelf
de zwarte…
The Buttery (Oxford)
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
651 het was in Broadstreet
The Buttery
hij van geboorte bruin
slobberig colbert
zwart krulhaar zweeg
zij van oorsprong bleek
jurk strak gelichaamd
rood haar sprak
op het tafeltje tussen hen
‘Politics of Aristoteles’
‘De Profundis Oscar Wilde’
twee cappuccino ‘s
iPhone
rode roos
en zijn hand die tevergeefs
de hare zocht
buiten wachtten…
Morgen op de hei
poëzie
2.8 met 4 stemmen
2.403 Ik schroom te treden op het purprend bruin;
Ik schroom de voet te zetten op het mos
Zo gul aaneengegroeid.... Het lijkt me een bos
Vol lommerpaadjes, of een feeëntuin
Priëelig groen en koel. - Een mensenvoet
Vertreedt zo licht... en weet niet dat hij 't doet.…
Door de trechters van de tijd
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
989 Jou heb ik mijn geheim gedeeld
de serafijn in jouw oog geschreven
Van vrolijke tovernachten
tot de witte sterren in een zee van ultramarijn
waar we samen urenlang in dwaalden
Soms is er nog dat verlangen
naar de oude Linde waaronder ik
jou mijn woord heb gegeven
en waar het licht
teder om je bruine haar sluierde
langs vonkende ogen…
Voorjaarsextase in het bos
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
578 op ’t pad,
ik ben de nieuwe knop,
de honinggeur,
de strakke hemel
en haar blauwe kleur,
de lichte zang van vogelfluit,
de zachte twijg,
zijn nieuwe huid,
ik ben de dans,
de sprong, de frisse lucht,
de lichte vlinder
op zijn vlucht,
het hert ben ik,
dat heel stil naar mij staart,
‘k ben ook de zwarte golven
op de vaart,
ik ben het bruine…
Vergeeld.
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
545 Jouw lichaam, je gestalte
in die vergeelde kamer
met kringen tot randen van bruin
aan de muren,
overlopende asbakken zo ver als ik kon zien
mijn netvlies is voor eeuwig
met alles wat van jou was
en door jou was
en bij je hoorde beprint
Nooit zal ik
dit en dat
en hét en jou vergeten
Aan de vergeelde
en half tot rood getrokken…
Beroepskeuze
gedicht
3.8 met 8 stemmen
17.914 En toen ze vroegen wat ze later wilde worden
zei ze 'Graag invalide' en zag zich al,
benen onbeweeglijk in bruin-geruite plaid
door toegewijde man en bleke zonen
voortgeduwd, geen zegel zelf te plakken,
geen brief te schrijven, geen reis te maken.…
De tweehonderdjarige eik
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
1.506 smalle landweg komt
een bestelauto aan
vormt al jaren een
richtpunt voor
't verkeer in de zon,
de regen en de
grauwe, natte duisternis
gespaard voor
de open haard en
boerengewin
des zomers
voor de koeien een
ware schaduwbron
vochtsporen lopen thans
langs zijn bast naar
beneden, z’n bladeren op
de grond gestrekt als
een bruin…
SPIEGEL VAN MIJN BEELD
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
626 Als de zon schijnt
al het grauw verdwijnt
van het bruin
op mijn kruin
word ik groen
ontwaak en verlos mij
van de mist en de dauw
de nevel en de kou
ontdoe ik mij voor jou van de nacht
toon je mijn pracht
onder het vuur
van mijn kracht
de opgespaarde goed bewaarde energie
die haal ik met mijn wortels
uit het diep
van mijn vergeeld…
Ze zijn weer terug!
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
488 De borders waarin ze hun spelletjes deden
vertoonde nadien nooit een spikkeltje bruin.
De dakgoot en windveren werden gemeden,
‘k ontwaarde ze zelfs niet in heester of kruin.
Zij hadden wellicht een plausibele reden
om elders op zoek te gaan naar het fortuin.…
Bewolkte ogen*
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
556 Intens diepe droefenis spraken daar haar ogen
Dit drukte echt mijn stemming in Ulaanbaatar
Zijn naam ontstond tijdens de socialistische
revolutie en betekent Rode Held
gelegen op een hoogte
van 1350 meter boven de zeespiegel
in tijd leek het land soms stil te hebben gestaan
misschien daarom soms haar bewolkte, bruine ogen
mooie kijkers…
Sarlotteken.
poëzie
4.5 met 2 stemmen
851 Uw oog is zo bruin en zo zoet als zeem,
van 't potteken.
En weet-je voor ons niet een hutje van leem,
Sarlotteken?
Jochei, jochei,
een hutteken in de hei!
Van liefde de valheid, van valsheid geen zweem,
hertbotteken!
En weet-je voor ons niet een hutje van leem,
Sarlotteken?
Jochei, jochei,
een hutteken in de hei!…
Smerig
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
513 'k Zat even buiten,
waarvoor dat zeg 'k niet
kijkend naar de vogels
is er iets anders wat ik zie
't Liep snel onder de struiken door
maar ik zag je wel, echt waar hoor
smerige gore onverlaat
een bruine rat, oh zo eentje die ik haat
'k Zat even buiten
maar niet voor lang
want voor die kornuiten
ben ik als de dood - dus bang
en zeg me…
Wijk C
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
471 Na de arbeid was het gezellig sfeervol toeven
bij het café van Dikke Dries in de Waterstraat
op de hoek; of één van die andere bruine kroegen,
een welkom thuis voor de koopman na een jaarmarkt,
of iedere andere Utrechter na een stedelijk bezoek.…
roodborstje
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
582 ik volg zijn doen en laten
vanuit mijn keukenraam
de tuin lijkt op een vogelhuis
door vele kastjes en fonteintjes
een klein bruin vogeltje op de grond
lijkt ietwat sterk verward
huppelt onrustig tussen struiken
ook schichtig voor de kat
het scharrelt als een kip
met zijn kleine sterke pootjes
de grond gaat wat opzij
en laat vele zaadjes…
Texel
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
693 Denkend aan Texel
zie ik de vuurtoren weer
met zijn felle lichtstraal
wel duizend keer
in de heldere maneschijn
met ontelbaar veel sterren
en reuze veel gein
zonder de rust te versperren
al zittend in de duinen
met overscherende meeuwen
de zon die ons doet bruinen
maar ook laat geeuwen
komen we langzaam tot rust
op het Noord-Hollandse…