1364 resultaten.
WAAR KIJK IK EIGENLIJK NAAR... statieportret voorpagina AD van 18 april 2024
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
571 het midden
Zij, de langste en meest stevige vrouw
Hare Koninklijke Hoogheid de Prinses van Oranje
roepnaam Amalia met de hoogste Tirana
De toekomstige Koningin van Nederland
Waar kijk ik eigenlijk naar en zing pardoes:
"DE KONING VAN HISPANJE HEB IK ALTIJD GEËERD"
Ja, ja die Spaanse schoften, de Koningen Felipe 1,2 en 3
van die vuile…
Harem
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
721 Maar een mens zit raar in elkaar
zeker een wantrouwende vrouw
want toen hij ontwaakte uit zijn dutje
stond daar de furie in ornaat:
Woest was ze, voelde zich vuil en gebruikt
brulde hem toe: je flikkert er NU uit
Zo vertrok hij, staart tussen z'n benen
Na de kwaadheid, begon ze te wenen
Nooit kan ik meer een man vertrouwen
zo sprak ze voor…
een schandalig vers
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
1.790 En na dat uur ging zij naar huis, de matten bleven vuil
Maar dat kon me niet schelen want wat ik kreeg in ruil ?
Een zinderende middag vervuld van erotiek,
dat meisje lust er pap van ook al is ze katholiek.
Mijn moeder komt nu stof afdoen,
dat mens is haast bejaard.
ze kan daarna de vaat nog doen,
zo blijft mijn lijf gespaard.…
Lavendelkruid
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
481 Hij prevelde van een godin en ook iets van een uil
Omfloerste woorden, want hij maakte echt geen handen vuil
Gepeupel sprak hij toe met entartet en boreaal
Dat was het Noorderlicht: volkomen onschuldig verhaal
Hoe alles ooit begon, waar de was tijd nou toch gebleven
Toen mannen nog met speer van jacht op mammoet konden leven
Hij hunkert…
DE SCHOONSTE KOEPEL
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
481 Ruwe handen doen vuil werk, krijgen kloven,
peinzende vingers mogen kunst beloven,
worden eensgezind met Gods zegen gemerkt.…
Kwaadaardig
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
434 Haar ogen puilden bijna uit hun kassen
Het herbegon, het aloude verwensen
Vaak kreeg zij 'vuile rotjodin' te horen
Zij moest zonodig hier in Holland wonen
Bracht vijf jaar oorlog, doodde vaders, zonen
Totdat de Duitsers eindelijk verloren
Het Lage Land was vast met rust gelaten
Als zij er verre van zou zijn geweest
Beweerde tegen…
Te zijn, of niet te zijn
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
608 en de vuile sokken?
Wie betaalt alimentatie
en een vlooienband voor de hond?
Al deze overwegingen maken ons lafaards
en wij verdragen liever de spot en hoon
van een onverzoenlijk fortuin dan
op weg te gaan
met onze Samsonite.…
zij is net als……
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
348 bestaan indruiste, al
kon ik de spelling van haar termen
nog niet in de juiste houding leggen
zoals ik als foetus al de klappen
ontving in het binnenste van
haar tot mens geweven kwaad
dan zij, zij die uit dezelfde poort
vleide, aleer ik nog geen bestaan had
blijkt ook de minachting te hebben
geabsorbeerd die mij
in haar nood als
grof vuil…
Kopje koffie?
snelsonnet
1.0 met 2 stemmen
691 Zijn poetsdrift was intens en ongewoon
Zijn hand van wassen was kordaat en killing
Elk blinkend raam veroorzaakte een trilling
Nu is de toren leeg, maar wel mooi schoon
Wat zullen ze als eerste gaan bedekken?
De losse ramen, de Explorer-lekken?…
- De Straten van papier -
netgedicht
4.5 met 18 stemmen
830 woorden, die de grijze minicontainers raakten,
gingen als zware handkarren genadeloos naar beneden
terwijl de straten de restcontainers verloren vegen,
omdat wij twee niet langer vol konden houden,
de straten vol met vuil papier.…
Weet je nog
hartenkreet
4.2 met 10 stemmen
1.409 in elkaar,
een bron van tedere liefdesdaden
we ontvouwden onze stem
duizend woorden achterlatend
weet je nog
in de hoek van de kamer
jij en ik,
buiten de regen
de wind hield plotseling op,
jouw gedachten bewust vermeden
onze voetstappen in de wereld,
onze woorden ver vooruit
nu breken
mijn tranen
in tweeën
langs de gebogen ruit…
Doorgebrand
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
2.155 De ruiten bleven onbedekt
zodat iedereen zou zien
hoe prettig bij elkaar we hoorden.
De gordijnen waren
tot diep in de plooien doorgebrand
en er vielen gaten in
toen mijn moeder ze
tenslotte
sloot.
Een buurman moest begraven worden.…
Ongehoord Dakloos
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
1.040 In schril contrast, zwalkend door straten,
de fles half uit de zak, van'n jas vol gaten
Lachend naar zichzelf,i n een etalage ruit,
biggelende tranen, schreeuwen doet hij luid
'Kijk hoe ik verval in levenstrieste sleur'
't antwoord is altijd 'n dichtslaande deur
De mensen kennen 'm wel, die dronken gek,
zuipend, schreeuwend, en bevlekt…
W O E D E
hartenkreet
4.4 met 20 stemmen
2.230 Stampende voeten
Een gebroken geschrijf
Een traan op de grond
Het is haar kreunend lijf
Daar in de achterkeuken
Blijft de haat beuken
Op borsten en buik
Ze is in elkaar gestuikt
Verbannen naar de tuin
Zelfs de bomen huilen mee
Drie kleine hoofdjes aan de ruit
Verscheurend en wenend zonder geluid.…
De dag gaat open ...
poëzie
3.7 met 36 stemmen
6.202 En in mijn kamer, als een donkre doos,
waarvoor de parels hangen aan de ruit,
ga 'k heen en weer, tot waar mijn wandling stuit,
en ik bij donkre wand diep peinzend poos.
Ik heb 't gevonden, het mensengeluk,
al moest 'k worden vier en dertig jaar
eer ik het vond; en ging veel trachten stuk
in spannend worstlen en ijdel gebaar.…
Door winteravondmist zijn blauw beslagen
poëzie
3.2 met 15 stemmen
2.817 Door winteravondmist zijn blauw beslagen
De ruiten van de tram: spectrale kringen
Vervloeien, of vervolgen en doordringen
Elkaar naar stand van lantarens en wagen:
Soms is 't, of reusacht'ge juwelen ringen
Vlak achter 't glas in etalages lagen;
Dan lossen ze op tot halo's, die vervagen
Doorzichtig, wijd, in kleur'ge schemeringen.…
Zonderling
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
866 Laat je tanden maar binnensmonds
somber kus je lippen toe
robuust de neus tegen de ruit
de platgedrukte tepel van de borst.
Dat je bestaat is een stolsel,
een opeengepropt handje zand
dat verwaait in de wind van jaren
gezwind dwarrelt, in regen smelt.…
Taalknobbel
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
940 kippenvel, een huiver, rilling
‘Permis de conduire’ stoot hij uit
imponerend leunend op de ruit
mijn vrouw, verlost van eerder lijden,
vertaalt het speels, het is zonneklaar
we gaan weer verder, rijden maar,
Je hebt permissie door te rijden !…
De eerste nacht
poëzie
3.6 met 7 stemmen
2.172 Lang hebben 't stormen wij gehoord,
De regen kletterde op de ruiten,
Wij spraken geen van beide een woord:
Hij rustte d'eerste nacht daar buiten.…
Opgeslokt in vergetelheid...
hartenkreet
4.4 met 14 stemmen
1.441 stopt ze even om uit te rusten
Kijkt over haar afgezakte bril naar de mensen
Een hevig verlangen overspoelt haar
naar de tijd dat zij zich nog alles kon wensen
Haar gebogen lichaam schaduwt over straat
en duwt haar karretje geduldig voor zich uit
In haar mandje een kleurige bos rode rozen
Spoedig zal zij weer zitten in vergetelheid voor haar ruit…
Wat een weer..
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
704 Nog even en dan is het toch wel daar,
Dan kunnen we naar buiten,
Nu, nog even wachten maar,
Zuchtend, kijkend door de ruiten.…
Klaver
netgedicht
4.1 met 11 stemmen
672 schoudertas
en jij stopt klaver in je jas
kijk, de boer, hij ploegt voort
maar wij plukken botergele
bloemen voor tante Nel
je kent haar vast nog wel
we drinken koffie bij haar
eten krentenmik met kaas
en zij verhaalt van muizen
die in haar hoeken huizen
al spelend zullen we delen en
roemen het beeld uit één stuk
zelfs de dame achter de ruiten…
Goor
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
665 De zon schijnt vrijmoedig door de ruiten,
hij ligt op de bank, lui uitgestrekt,
zijn tong gaat even rond zij bek,
in gedachten gaat mijn blik naar buiten.
De koffie wordt op tafel gezet,
ik wacht even, het is nog heet,
de slagroom maakt ‘t compleet,
helaas, de hond heeft opgelet.…
Kunst van het weglaten
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
580 Door klanken licht door de ruit,
strekt zich een chaos uit, het
snijpunt van veelvoud, levend
wit en zwart, gevulde caleidoscoop
van een wisselende mozaïek
met een prozaïsche verwachting.…
DE SUÏCIDE VAN SEPTIMUS SMITH
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
552 een maatschappij
Vol lifestyle, gadgets en met keuzestress
Die maakt snel kennis met het woord exces
En sluit zich aan bij de heel lange rij
Van hen die modeziek werden genoemd
De uterus kreeg ‘t allereerst de schuld
Daarna volgde de trein met zijn tumult
De railway spine werd gaandeweg beroemd
Het landschap raasde leek het langs de ruiten…
DE DAG GAAT OPEN ALS EEN GOUDEN ROOS
poëzie
4.5 met 2 stemmen
4.125 En in mijn kamer, als een donkre doos,
waarvoor de parels hangen aan de ruit,
ga 'k heen en weer, tot waar mijn wandling stuit
en ik bij donkre wand stil peinzend poos.
Ik heb 't gevonden, het mensengeluk,
als moest ik worden vier en dertig jaar
eer ik het vond, en ging veel trachten stuk
in spannend worstlen en ijdel gebaar.…
Doodsangst
poëzie
3.5 met 2 stemmen
1.791 Niet in de winter als deuren en ruiten
Kreunen bij 't woedend waaien van de wind
Maar in de zomer, als vogels hoog fluiten
De dag laat eindigt en weer vroeg begint,
Vrees ik de Dood, haat ik hem machteloos,
Ik heb het leven zó lief en het gaat
Buiten mijn macht genaadloos naar één eind.
O, Vriend, lach niet meer.…
Zo blauw en zacht
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
781 op het binnenkozijn, in mijn hand gedaan
Ik riep je naam en je kwam kijken
was net als ik geroerd door kleurenpracht
door onvermoede tederheid zo dichtbij
Voorzichtig de vogel op het balkon
beschut tegen mogelijk gevaar
er een vetbol bijgezet
door het raam spiedend gekeken
Opeens plofte links van mij
iets van blauw tegen de ruit…
Komen en gaan
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
1.446 Uithuizig staarden we naar het raam
verder dan de barst in de ruit
kwamen we niet
de schouders als kapstok
voor onze dichtgeknoopte jassen
de schuld van de tochtdeur
hielden we onszelf voor
want die klemde
zullen we nog een ommetje doen
zei jij toen je zag dat je benen
overhoop lagen met die van mij
en dat op de bank die ons vroeger…
Daar louter ik begeren
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
578 ik blaas glas tot scherven
die venijnig openhalen wat eens was
gerinkel van herinneringen
meet volume
van het gas dat glas doet bollen
in de ruimte die jij gaf
glazen beelden tollen
draaien sokkels in vernieling
knappen als een ruit
ik pas niet
in de transparante tolerantie
en breek uit
geef mij de hel
de geilheid van de stoeipoes…