8640 resultaten.
'n wit papierke
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
946 met de nacht voorhanden
tussen zuivere zilte wind
en jouw haren, kalmeer ik
praat tegen je huid
leg knopen in het wit
't is den morgen
van dauw en jong gras
van vrijdagliefde, grote ogen
besneeuwde telefoondraden
die ons samen bedekken…
Geld wit wassen
hartenkreet
2.9 met 12 stemmen
1.450 Met een zak vol geld en dan moeten plassen
Is dat nou de term geld wit wassen?…
Blauw in witte wolkenogen
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
666 breide met
vleugjes wind het blauw
in witte wolkenogen
haakte een horizon
in roze rood de
lijnen zacht gebogen
punnikte de
staarten van buien
die hun regen laten
kantte af in
donker uitgevoerd
zigzagde de lange nacht
met alle draden die ik
over had is de zon begroet
voor weer een nieuwe dag…
overal gespikkeld wit
netgedicht
2.1 met 10 stemmen
1.234 we hebben nu
ons eigen bos en
paddenstoelen samen
jij rood en overal
gespikkeld wit en ik
wat bruin met eekhoorngeel
we lenten ondergronds
zomeren in bovenkomen
herfsten vochtig onze dromen
we kleuren samen
jij de dame ik de heer
of andersom een enkele keer
dat heksen dansen in
een kring ze sluiten ons
met maanlicht…
Vers gevallen wit
netgedicht
3.2 met 17 stemmen
801 grenzen
van deze eindeloze stilte,
de stilte van de diepe midwinter,
van verlangen naar zachte voetstappen,
dat stille hunkeren, onbenoembaar,
naar het gekraak van verse sneeuw,
dat heldere, zachte, witte knersen,
teer en erotisch, verlammend,
koud, stil en zo meedogenloos…
Zon op de witte daken
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
882 werk, de koude wind en de ruzies,
maar ook de bankkosten die weer worden aangerekend
- een kleine vergoeding omdat we het zo goed hebben
en zonodig geld uit de muur moeten kunnen halen
om weer wat uit te geven -
maar er is ook de zieke buur en het kleine kind dat
de dupe is van de scheiding van zijn ouders;
er is de zon die schijnt over de wit-beijzelde…
Rusten witte bloemen
netgedicht
4.2 met 12 stemmen
811 hoorde slagen
donker in een lichte lucht
de toren kleurde rood
zag de zon langs grote
wijzer kruipen naar de goot
de kleine leek al dood
het mechaniek
rammelde veelvuldig in
het traag seconden tellen
de raderen weten
al een eeuwigheid hoe
zij de tijd bij kunnen stellen
toch is de klok altijd
gevreesd ook nu weer rusten
witte…
geluk in zwart/wit
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
996 in beperkt schijnsel
van de toverlantaren
zag ik destijds
als in een stripverhaal
de beelden voorbijkomen
van Stan Laurel & Oliver Hardy
als brokkenpiloten
zelden heb ik later nog
zo ademloos genoten als toen
in die duistere achterkamer
bij het avotuur in zwart/wit…
zwart wit getoetst
hartenkreet
3.9 met 8 stemmen
1.834 Bekijk mijn handen
Strijk glad die kreukels
Voel de ruwe huid
Betast de blauwe aders
Dat afgestompte duimpje
Die korte vingers
De afgekloven nagels
Het knokige geheel
Niks rank en slank
Wel kort en krom
Nooit glanzend gelakt
Altijd mat antiek gevlekt
Ben je teleurgesteld?
Zijn dat pianohanden?
Wees eerlijk.. ongeloof?
Is dit…
witte vogels van papier
netgedicht
3.1 met 9 stemmen
1.430 ik vouw gedachten
tot witte vogels
van papier
beschrijf emoties
kleur met stilte
op a-vier
ze drijven op de wind
gaan omhoog
op wat thermiek
ze zullen landen
in de open handen
van het lezende publiek
dan gaan letters
woorden dansen
in zinnen vol plezier
u zult de zachte
melodieën horen van
mijn witte vogels hier…
wit rondgevlekt in kristallijn
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
778 in de langste nacht geborgen
wit de wereld zich tot morgen
vlokken stillen in hun spel dragen traagheid
zwermen zich vaarwel dwarrelen in vaagheid
poedersneeuw verzoet de kou
drift spelend in een strakkend blauw
ijzend waaien winden bloemen in doorzichtig glas
ze liggen rijpend slootgeschikt en keurig waterpas
uitgestrekt wit rondgevlekt…
Dweellocht der witte wieven
netgedicht
4.4 met 22 stemmen
1.041 en bol
De zon zakt weg en het wordt kil
De dampen stijgen op boven het zwil*
Dat zijn de wilde wieven en ze zweven
Over het ven en voelen zich verheven
De mens ziet stille toe het doet hem huivren
Niet slechts de kou maar ook spookachtig wuiven
Want lichten in de nacht, dweellochten
Zijn boodschappers van germaanse godentochten
De witte…
vleugels gedrapeerd in wit
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
677 ik zag een vogel
vallen in de vlucht
geen lucht kon
haar meer dragen
de lange pennen
ontoereikend nu
waren gespreid in
hopeloos vertragen
de landing was fataal
handen niet aanwezig
je leek niet terminaal
ze waren elders bezig
ogen braken in moment
vleugels gedrapeerd in wit
zo heb ik jou helaas
mijn levenlang nog niet…
Weer zuiver wit
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
778 heb spoken geschoond
uit de gordijnen
ze hoopten zich op
door minder licht
te laten schijnen
ik moest raggen
hun vlekken waren
taaier dan ik dacht
in kokend water meer
dan eens gewassen
het uitzicht is weer
zuiver wit de ramen zijn
behangen met mijn eigen ik
helaas tekort alleen jij
weet wat er aan schort…
Zoveel wit op dit papier
netgedicht
3.0 met 20 stemmen
2.298 Zoveel wit op dit papier,
geen sneeuw gevallen,
niet te tellen
wat ik droomde
ver van hier.
Maar een Kind verhaalt
de aarde:
vol van waarde
is elk leven
hier.…
geurend wit (haiku)
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
1.008 ik vervolg mijn pad
stond even stil bij een boom
besneeuwd met lente…
het kleiner wordend wit
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
696 kastelen
op het water
kaboutermensen
puntmutsten hun groet
het zag er zwart
van afscheidnemend velen
meeuwen krijsten
schor hun groet
water sloeg in deining
terug met golven
hoofden braken ze
maar argeloze voeten
werden nat bedolven
met een laatst
signaal de haven uit
de zee draagt langs
de pieren het kleiner
wordend wit…
Witte mars Antwerpen
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
685 De wolken wenen
witte tranen waar ik sta,
verdriet van alle tijden,
tranen en niet te noemen lijden..
Hoelang nog
verwelken bloemen op de stenen,
eer hun verdriet
ook mijn verdriet wordt ooit
en dat van "A".…
ochtenblauw met wit gevlekt
netgedicht
4.5 met 8 stemmen
635 als zonnemist verglijdend
dalen kleuren groen en teer
het donkere licht versnijdend
onder zware takken neer
een huis tegen de hemel
van ochtendblauw met wit gevlekt
verbreekt de ronding van de heuvelrand
net iets te dwingend neergezet
de lange holle weg
met zwoele warme wind
beschutting van de volle heg
de speelse kreten van een kind…
een witte lach als vergezicht
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
591 de ochtend huivert
fluistert dauw
herfst trekt draden
in het vroege licht
ze knispert met
bevroren vingers
in een witte lach
als vergezicht
klokken luiden
hun weemoedig tonen
gedachten dromen
in seizoenennostalgie
de wind is bezig
luchten op te schonen
bomen kleuren
in hun bladmagie
ik groet de zomer
in zijn vruchten
het rijpe…
Witte en gele kransen
poëzie
2.7 met 9 stemmen
1.935 Witte en gele kransen
op de haren
waren,
toen de rei van kindren
zingend ging voorbij.
O dat lichte dansen,
meisjes, blond en blij,
’t leeft in al mijn dromen,
vreugd is mij gekomen
in het onbekende
mooie mei-
getij.
--------------------------------
uit: Johanneskind (1907)…
VAN NEGERHUT TOT WITTE HUIS
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
551 hij bezat de zwepen
Iedere slaaf kende daarvan het klappen
Vooral wanneer hij trachtte te ontsnappen
Menige rug had littekens en strepen
En vele oorlogen en eeuwen later
Is er zowaar een zwarte president
De ziel van Lincoln zingt nu permanent
Leg neer Afro-Amerikaan bij ‘t water
Uw schild en zwaard en heel uw zware last
Trek aan het witte…
prins op wit paard
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
622 op een presenteerblad in drie delen
wordt hij aan het Nederlands volk getoond
’t kan nog net voordat hij wordt gekroond
je hoeft je bij hem nooit te vervelen
maar helaas voor de prins van Engeland
strijdt hij gelijk Don Quichot op Rosinant
Betreffende de driedelige BBC documentaire over Prins Charles, kroonprins van 60, waarvan donderdag…
Een tergend witte maan
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
658 Soms wordt de maan tergend wit
zijn de kraters bloemen in het zand
verdord zoals de dood van deemoed spreekt
ebt het water weg en blijft
het land mijn heldendom
nu schuift er een schaduw
over de zwarte akkers en het besef
dat mijn tijd zoals de nacht voorbij glijdt
en onrust me verblijdt met gulzigheden
van deze nieuwe tijd
het sterven…
Zebra (zwart - wit)
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
558 Als toen nu was,
en wij van toen waren,
wat dan?
Ik, als frank en vrije boerendochter
jij, als de koene ridder
met een zoveelste standenverhaal
als liefde cliché was,
en ik er wel hield van die te doorbreken,
wat dan?
wanneer muren niet langer huizen
maar obstakels zijn
met een zoveelste moeilijkheidsanalogie
als ik terug…
Rood met witte stippen
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
560 Jij staat, o prachtig bosjuweel
met rode hoed getooid,
met hippe, witte stippen
besprenkeld en bestrooid
op stevige voet van wit fluweel
te schitteren in het groene mos
of simpel tussen laag struweel
als pronkstuk van het najaarsbos.…
'n Schone witte
netgedicht
2.5 met 10 stemmen
851 'n schone witte gaat
voorbij aan de schoonheid
van haar spiegelbeeld
het oppervlak rimpelig
zo golft ze zachtjes
haar toekomst
tegemoet…
gespreide witte vleugels
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
569 er is een witte engel
voor mijn raam geland
om mij te leren vliegen
haar vleugels wijd gespreid
houdt zij mij bij de hand
In oogverblindend vurig licht
groeit zij door mij naar buiten
als universum strekt zij zich uit
waar van wortel tot oneindig
liefde het enige is dat telt…
In maagdelijk witte sluiers
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
493 nog in schaduwdromen
klimt bewogen schijn
zich vederlicht omhoog
langs bomen
laat de kruinen
in maagdelijk
witte sluiers
schoonheid prijken
veel te mooi om te blijven
wanneer leven zich
in uitgesproken grijs
zal opengooien…
Witte parel in zee...
hartenkreet
4.0 met 12 stemmen
1.530 dichterbij het eiland gekomen
volgt de betovering, het varen door de archipel
Mijn ogen glijden over de witblauwe huisjes
Ervaren de serene rust in dit wondere schouwspel
Deze magie heet Santorini
Het dorp waar de tijd geen tijd kent
Een schat verborgen in de Egeïsche zee
De smaak van souvlaki je verwent
In deze azuurblauwe wereld
zie ik een witte…