6043 resultaten.
Windstilte
hartenkreet
4.3 met 7 stemmen
1.080 In de schemer van mijn dagen
blijft elk antwoord ongezegd
op mijn laatste levensvragen
die, onverwoord noch uitgelegd,
verschrompelen tot mijmerij,
pijnloos, van kwetsuren vrij.
Nu de golven zijn bedwongen,
weggeebd in afgaand tij,
word ik kabbelend bezongen
van veraf als van nabij
door een eindeloze symfonie
met klank en kleur in harmonie…
mijn zwaluw
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
1.018 een vogel kijkt niet om
zoals ik vaak doe
jij scherende zwaluw
met gevorkte staart
in duikende vlucht
tref jij je doel
ik denk steeds na
over wat mij zorgen baart
jij spreidt je vleugels uit
als vanzelf
ik zoek met moeite de weg
schoorvoetend , aarzelend
weet vaak van heg noch steg
jij boerenzwaluw verkent
de aardse velden
trekt…
gevierd en toch gewoon gebleven
hartenkreet
5.0 met 4 stemmen
862 gisteren was ik thuis
mijn eigen dichter
niet overgeleverd aan
strijd en bestaan
vandaag blijf ik thuis
in blij gemoed
wat men ook met mij doet
ik ben hier…
het koningsdrama
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
955 een zoon
een zoon
is mijn zoon
hij is in mij
nog niet gestorven
vecht nog immer
laat niet los
wat hij heeft verworven
krampachtig
bewaar ik zijn beeld
maar zie niet
dat mijn zoon
is verworden
tot illusie;
mijn eigenbeeld
in de arena
van mijn geest
strijd ik nog steeds
als heerser
terwijl mijn koningschap
al lang is…
Illusie van de nacht
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.072 De ronde kamer breekt. Het vroege licht
snijdt als een mes door het bedorven blauw.
Het laken valt. Daar staat zijn bleek gezicht,
een marmeren torso in de ochtendkou.
Het is een hard begin. De droom is dood,
zijn trekken door de nuchtere tijd getekend.
Wat is verlangen als het tedere lijf besloot
dat op de hartstocht niet meer wordt gerekend…
In den Avond der Inkeere
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
78 O mine ziele, com nu naderby,
ende sit in stille wordinge neder.
Den dach en heeft syn laetste glansen niet meer,
maer sijn schaduwe dwaelt al over veldt ende steden.
.
Siet hoe de avonde nederdaelt,
als een sachten sluijer over menschenherte.
Den eenen vindt ruste in sijn huys,
den anderen blijft dolen met sijn smerten.
.
Laet hen…
Nissen
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
101 teruggebracht tot hier,
en nu, nauwelijks een geheel,
de wrijving tussen contouren
de omtrek van teveel
ergernis in nissen,
op de grens van het ongewisse
een opening zonder kieren
een ruimte die niets ontsluit
Een schaduw, met aanspraak op grond
zonder diepte of gewicht,
de afwezigheid zorgvuldig bewaard
enkel het deksel gelicht…
geveinsde onwetendheid
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
65 Eirôn liep op haar stilste tenen voorbij
maar was zich niet bewust van het spoor
dat zij achterliet
aan ellende en diep verdriet
bij een deel van het koor
dat haar zowat niet begrepen had
toen zij het lied voorzong
over de sprong die zij aldoor maakt
als wrange wraak op kleinerende kaken
die zich onder gordels van draken
van dames…
protagonistengepronk
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
75 Alazôn daarentegen
kon de zware last van
een verzekerde grootsheid
zonder ezel zeer degelijk
pas na pas met veel kabaal
stuurse bergen overduwen
en de klare lucht duurzaam
bereiken waar uitgespuwde
wolken van kritiek nimmer
als één voortdurende stortregen
hem ieder uur zuur doorweekte
daar hij immers nooit bezweek
onder de brutaalste…
Nee, wij projecteren niet
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
483 Er is geen noodzaak of urgentie
om de twijfel te verdragen,
gevangen in een innerlijke angst
van onuitgesproken vragen.
Iedere jij-bak is er een te veel
voor de veeleisende narcist
die de dominee niet laat uitpraten
Laten we proberen te communiceren,
met dezelfde toekomst in het verschiet,
zonder de filters van gisteren,
nee, we projecteren…
in het felle spotlicht
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
12 “Wat is één jaar anders dan
de dertien manen die voorbijgaan;
hoe is de waarde in te schatten
van de jongste verrassing ooit zijn,
in het licht van de wetenschap
die immer achteraf doorpakt;
waarom eert men de doden vandaag
met een maskerade van oprechtheid;
en welke rol speelt u,
juffrouw Eirôn?”
“Deze herfst,
geachte heer Alazôn…
Antwoord op een ansichtkaart
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
25 Het is later in de herfst,
ik probeer niet te bewegen
Ik zoek naar puurheid in
dikke tweedehands boeken,
omdat zinloze haat zich laat verbergen
in de verloren gesproken taal
die tussen ons in liefde bestaat
nog voor de laatste oorlog begint
en elke brief een grenslijn wordt,
een loopgraaf van beleefde zinnen.
Ik zoek een waarheid…
Demonen uit mijn verleden
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
16 Demonen uit mijn verleden
Bepalen mijn heden
Houden mij gevangen
In mijn innerlijke zelf
De stem van mijn lichaam
Klinkt vaag in de dichte mist
Een mist vol trauma’s
Opgebouwd, een leven lang
De zon zwak aan de einder
Lost de mist langzaam op
Ervaringen opnieuw beleven
Om te verwerken in mijzelf
Een gevecht dat ik wil winnen
Om te…
Links die ik zeg, maar jij niet legt.
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
19 Uitstellen van uur tot uur,
waardoor het vaak eindigt in iets zuur.
Seconden worden minuten,
dagen worden jaren.
Niks verandert en blijf nog steeds op mijn gedachten varen.
Ze noemt het popcorn, dat in mijn brein.
Toch is het niet iets wat je zou willen zijn.
Laat slapen en dan weer vroeg op,
ik zou willen weten hoe ik het stop.
Prikkel…
Wereldbrein
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
564 ondanks virussen en oorlogen
uit 't verleden
en de tegenwoordige tijd
met tegenstrijdige gedachten
in duistere nachten
is er liefdevolle menselijkheid
onder de zon
in dat ene grote wereldbrein
der volkeren
met of zonder geloof en voor talrijke religieën
ligt een taak
voor eenieder van ons
hij knielt bij de muur
en zij bij de…
Totaal lege blik
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
611 Je kijkt me aan
en ziet me niet,
weet niet dat
ik er ben,
dat ik het ben
die voor je staat.
Je kijkt me aan met
de totaal lege blik
van een onbekende -
Ik die van jou ben,
die in jou gewoond heb,
Maanden lang
met jou in hetzelfde
huis gewoond heb.
Je herkent me niet,
ziet me ijskoud
voor een onbekende aan -
Je ziet me…
Mensen onmacht
poëzie
2.9 met 8 stemmen
1.323 Wonderlijk zijn Gods almachtige werken;
Maar wij verzuimen der wel op te merken.
Treed op een mier, het en schijnt niet met al,
Evenwel in deze mier is het al
Wat w’in een machtige olifant vinden:
’t Schepsel is schoon, maar de mensen zijn blinden.…
ga weer leven.
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
652 niets heb jij nog in dit leven,
voor niemand ben jij nog belangrijk,
maar de rust die jou wordt gegeven,
maakt jou juist zo rijk,
want jij staat op beide benen,
begrijp goed wat ik bedoel,
ze kunnen jou alles afnemen,
behalve jouw gevoel,
heus daar moet jij juist wezen,
daar moet jij juist zijn,
door deze wijsheid ben jij nu geprezen,…
Lispeltuut
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
657 Ik draag je bij me,
als altijd draag ik je bij me
Zelfs door mijn jaszak heen
hoor ik je ruisen,
hoor ik de zee
die in je is -
Ik zet jouw schelp
tegen de mijne
En hoor hoe je ruist,
hoe de wind in je suist -
Alsjeblieft, Lispeltuut,
vertel me alsjeblieft
hoe laat het is,
Want niemand hier
weet hoe laat het is.…
razen in een waas
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
506 de waas van het moment
sluit velen van ons de ogen
het is de eigen wereld die telt,
vervloekt zij het mededogen
de tijd die men heeft
wordt nagenoeg opgegeten
door het zoete van moeten
hoe ik dat zelf ervaar
of hoe de ander dat beleeft
kunnen gedachten wel, doch
gevoelens onvoldoende meten
men loopt niet meer op blote voeten
van schoeisel…
blind en welwillend
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
460 Er is veel dat schittert
in klaar daglicht zelfs
maar ongewis blijft
deemsterend en weg
ons er vanaf gegraagd
het dagen het duister in gedragen
op blinde draagbaren
het verglijden in het ongeziene tersluiks
de dag vermoord in verholen ogen
de luifels welwillend
verdicht tot een matrix zonder kieren
elk mijmeren herleid tot blind suffix…
MMXVIII
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
513 Geef mij een feestelijk gedicht
hier op dit nieuwetijdsgewricht
het hart, de lever en het bloed
willen bezieling, frisse moed
Kom, vul je nieuwjaarsvers met licht
Schets ons een zonnig vergezicht
dat is je dichterlijke plicht
tover juwelen uit je hoed
poëetjelief wees braaf en zoet
Geef mij een feest..
Het oude jaar zit in 't gesticht…
Op de vloedlijn
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
545 Pal op de lijn van vloed en vochtig zand
beweeg jij voort, belemmerd door de wind,
niet wetend wat te kiezen, welke kant
jij op moet gaan opdat jij kalmte vindt.
Jouw denken lijkt een zee op zich, die bindt
niet zomaar in, die slaat jou heen en weer
van lichte hoop naar golven van oud zeer
die tegengaan. Zolang dat nat jou vat,
zie jij geen…
Mokkels
hartenkreet
3.0 met 6 stemmen
495 Sinds MeToo weet je niet meer
hoe je met vrouwen moet omgaan,
al ben je vergeten, dat je dat
daarvoor ook niet echt wist.
Je hebt je mond met ijzerdraad
dichtgenaaid, want je ziet ze
namelijk nog steeds, van die
hoogst aantrekkelijke mokkels
in schaarse, sexy kledij, die
jou alleen al met hun stemmen
knettergek van begeerte maken,
maar…
De tijd in haar ogen
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
664 In de wachtkamer
zit ze van angst te beven,
ineengekrompen tot
minder dan niets -
Nog maar vijftien minuten
sinds haar lief achter
de mintgroene klapdeuren
verdween -
Zij heeft de tijd
in haar ogen,
Zijn leven komt
in wolken voorbij,
zijn jaren zijn
minuten geworden,
zijn minuten worden jaren -
De angst groeit uit haar ogen,…
Kronenburger park
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
450 De wijs...
van het lied
komt me
over de lippen
De sfeer
van de zondagmiddag
neemt er
even z'n keer
Ik slenter over
het ingesleten wandelpad
neurie 'n strofe:
'kijk goed rond in ons paradijs'.…
liefdesgift
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
630 in haar vorstkoude handen draagt ze
een warme jas
ze geeft hem aan degene die hem past
en legt zachte woorden in haar mond, ze wast
daarmee het schuldgevoel
dat doelloos rond haar slapen doolt
in de haard verkoolt het laatste hout
en haar laatstgeboren kind
krult zijdelings in slaap
buiten giert de wind de dag tot natte flarden
maar…
Vrijbroekpark
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
533 Laat dit dan mijn moment zijn..
in een park op een bank met een boek
pel ik stuurse mandarijnen
en mijmer over hebben en zijn
Verstrooid speur ik in bladloze eiken
naar eekhoorns en ander gespuis
en word ik zeldzaam rustig
van de bomen en hun vriendelijk geruis.
twee eksters verborgen in het lover
kijken me schuin en sinister aan…
Spookhuis
netgedicht
3.4 met 12 stemmen
995 Het dichterlijke schuim
werd door de holle klop verwezen
naar de omgevallen zolders
van een huis in zacht mineur
Nee - de koning was er niet
en zelfs de hofnar was verdwenen
en de ophaalbrug stond dagenlang
omhoog in somberkleur
Van de gracht dampte een lucht
die zelfs de hemel deed verstenen
meer dan eens een schijngestalte
die verscheen…
bladerstilte
netgedicht
3.8 met 23 stemmen
513 het werd laat
en jij draaide steeds sneller
het verraad, dwars door de cirkel
van papiersnippers
bedekte het sterven
van ontvelde bomen
met woorden, gewurgd door
het zwijgen, losgemaakt
van onschuld
toen ik nog zocht naar de zomer
tussen het gekwetter
van vogels
en de warme ramen
van een voorbije
dag
veroordeel me maar…