1276 resultaten.
bid je laatste beden
netgedicht
2.8 met 8 stemmen
1.164 ik raak je golven, draag zee in mijn luchten
kus je in roze zonondergaande zuchten
voer je mee naar hoge ijle atmosferen
samen als druppel gaan we het weer proberen
we spelen op het mistig draagvlak van vandaag
ik jaag je grauwe nevels tot een vage vlaag
mis mijn zout in al jouw lage regionen
na een koele bui zal snel de zon weer komen
ik…
Eenzame wandeling
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
470 Vrolijk zal ik wandelen tot de horizon
luid en goed gemutst zingend mijn ochtendlied
helaas is de lucht bewokt en grauw zonder zon
maar de natuur is schoon dus dat hindert niet.…
Loutering - Bali 1951
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
779 Op de grauwe rug van de buffel
staat roerloos een witte vogel
de dalang vertelt oude verhalen
Leg nu zacht stukjes glas op de ogen
omring haar met bloemen bedek haar handen
met munten en stukjes staal
Schrik de demonen af
sterk haar ziel op de reis naar het onaardse
de moeilijke weg naar volmaaktheid
Sta haar bij in deze loutering…
Boze Droom.
poëzie
3.6 met 27 stemmen
5.610 Doch toen de koele, grauwe morgen kwam
was alles weer als vroeger, - en ik zag
dat er gespot was met mijn grote smart.
Wie is het, die durft spotten met mijn ziel
als waar 'k een klein kind? - Lang nog in mijn ogen
waren de tranen, in die nacht geschreid.…
De nachtzaai
gedicht
3.4 met 9 stemmen
5.319 Nu daalt hij af en volgt het grauw
van schim- en schaduwgronden,
totdat hij in zijn schuil verschiet -
heelt eerst zijn lichtspoorwonden.
Hij brouwt er aan zijn vunzig voer
en voedt zijn voze leden
met doem en diepe duisternis -
als éér zijn ouders deden.…
Franciscus*
poëzie
3.1 met 21 stemmen
3.020 En moet ik langs de grauwe wegen,
In grove pij en ongeschoeid
Het geeslen voelen van den regen,
En hoe het eenzaam-zijn vermoeit.…
Magere maskers
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
980 Letters hangen als dronken draden
Speelbal van de wind en van de tijd
Als dons doorweekt met zure tranen
Hopeloos op zoek naar rechtvaardigheid
Lampen zwijgen als grauwe graven
’t Schijnsel iets te vaag en iets te wijd
Verlicht de stad haar sluikse slaven
Hulpeloos gehuld in zwijgzaamheid
Gevels kreunen als lage laden
Schuiven langs elkaar…
Zeekoorts
poëzie
3.7 met 27 stemmen
4.313 Het rukken van 't wiel, 't gekraak van het hout, het zeil er tegen,
Als de dag aanbreekt over grauwe zee, door een mist van regen.
Want de roep van de rollende branding, brekende op de kust,
Dreunt diep in het land in mijn oren en laat mij nergens rust.…
Meiklokje
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
1.090 Nu begint mei
te lopen net als
de vorst loopt zich al
een tijdje continu te pletter
tegen hopen
toegemetste lucht
eigenhandig geboetseerd
met water vooral veel gist
en voor hem te veel klei
Nu verwelken zijn kristallen
groen geel rood bruin
uiteindelijk grauw
de losgeslagen hemel
herademt als
gerepareerde klaplong
Ja vanaf nu zijn…
Winter
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
1.112 Ik kijk naar een oneindig grauwe lucht
en laat me verwennen door kostbaar nat.
En dan besef ik met een zucht
dat ik deze schoonheid te snel vergat.
Alles verstopt maar zoveel te zien
er ontstaat een heel nieuw beeld.
Zou dit zo blijven, heel misschien
de witte pleister die alles heelt.…
Intermezzo interruptus
netgedicht
0.5 met 2 stemmen
624 levensritme begeleidt
het gedempte bonzen
van zijn protesterend hart
ergens ver weg
slaat een eenzaam uur
niet het zijne
nog niet
wijl ingebeelde tonen zachtjes wegsterven
bevrijdt hij zijn deemsterende ziel
van een onwillige partner en
herrijst uit de eigen asse
hem bekoort niet langer de doodsdrum
en oneindig snel ontvliedt hem de
grauwe…
ook jij, bijzonder
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
1.711 in het begin was ‘t een verwonderen
diep in je kijken en niets werkelijks vinden
als waren ‘t enkel maar geleefde luimen
slechts vage vale sporen
van te veel grauw in het gezicht
er kwam een tijd dat bij het licht van sterren
je nog veel dieper ging dan ooit voorheen
je vragend wat de leegte wil de stilte
die als een zware last een ketting…
een simpele liefdesballade
hartenkreet
3.2 met 16 stemmen
1.659 als ‘k jou verlang
kras ik met scherpe nagels
mij diepe groeven
in grauwe uren
versier met toverinkt
krullen op trieste dagen
let op de tekens
die tussen aarde, hemel
een God mij schreef;
de wind zingt mij jouw lied
en met de regendruppels
bonst luid mijn hart
op blauwe hemelpoorten
ik bind om jou
onzichtbare koorden
een liefdesband…
KORT GEDICHT 3508*
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
905 Naast Endegeest
een koppel grauwe ganzen -
ze geven geen sjoege
......................................
d'Eglantier
in liefde bloeyende schramt
wie haar bottels wil
......................................
Vier jonge zwanen
stofzuigeren stug de sloot -
ik wacht nog even
.....................................…
donderavond
netgedicht
2.7 met 15 stemmen
2.611 de hemel loenst naar mij
in het grauwe groen van
midden juli half de avond
bedrukt ze mijn gemoed
met een amalgaam aan beloften
zwoele nachten, frisse regens
donderende onweders of
de valsheid van de vlucht
naar nog een dagje later
in mijn houten stoel zit een man
hij rookt en kijkt om zich heen
of er wat te zien zou zijn
terwijl binnen…
Molen op Tessel
poëzie
3.4 met 5 stemmen
2.158 De grauwe reus die, gans een bezig leven,
tot elke wind zijn hoogmoed heeft gewend,
staat, ogenschijnlijk nog bij kracht gebleven
en stevig op zijn stenen fondament.
Maar ‘t oude lijf, verschrompeld onder de oude
beplanking, is verschrankt en uitgeteerd
en staat, ternauwernood bijeengehouden,
nu in de wind verwinterd en verweerd.…
Aan Oscar Wilde
poëzie
3.3 met 9 stemmen
2.424 Achter 't matte raam
Een grauwe plek, eender of de zon straalt
In lente, in zomer, één of 't najaar vaalt.
Wat is hier dag? Verneedring zonder naam.…
La Dame Blanche
netgedicht
3.2 met 16 stemmen
650 wanneer mijn handen dalen
en tussen je lokken strijken
de geel grauwe sepia dagen geruisloos omslaan
scheer ik lager onder jouw wervelende vrouwenwolkendek
als de zuidenwind voluit duinen uiteen barst
mijn stem met fluweel stoffeert
( en al wat eb was
over mijn strand
woest vloed
blinkend als kind
met vlinders in handen
verborgen…
Laatste groet
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
1.186 Daar beneden ligt grauw, verdord, stervende de
schoonheid van de onvoorwaardelijke liefde die ik jou eens gaf.…
razernij
hartenkreet
4.7 met 18 stemmen
727 Hoog als een fontein
spat een waaier van druppels op
en spreidt zich uit over de grauwe natte stranden.
Grommend van onmacht
trekt de zee zich terug
beraamt een nieuwe aanval
weer belaagt hij de kust.
Uiteindelijk moe gestreden
nemen zijn krachten af
en komt hij tot rust.
het tij keert.…
OPBLOEI IN TRIEST GETIJ
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
485 Grauwe stormlucht dreigt;
weglantaarns in de polder
schijnen even lief.…
DAKLOOS
hartenkreet
2.0 met 4 stemmen
645 pikzwart
geen ster, die nu aan de hemel prijkt
De diepe stilte, volkomen zonder hart
die thans bijna mijn innerlijk bereikt
De nacht is stil, de nacht is ijskoud
een huivering schiet ijlings over mij
Het koude koud maakt mij benauwd
als ik mij in ‘t iel portiekje neervlij
De nacht is stil, de nacht is zo ledig
onder donkere wolken uit het grauw…
Uit Brabant
poëzie
4.0 met 4 stemmen
1.230 En naast hem loopt de man, zijn evenbeeld,
In 't grauwe kleed met sjokkig lome gang.
Verweerd zijn hoofd en haar, de hand vereelt
Staag klapt de zweep, doch maakt zijn paard niet bang:
Zij hebben saam te lang hun werk gedeeld
En sukklen samen voort hun leven lang.
--------------------------------
uit: Zelfkeur (1907)…
Het dorp.
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
580 Grijs en grauw zijn er de kleuren.
De muren zijn gescheurd.
De ramen zijn gebroken.
Jaren is er niets gebeurd.
Dit dorp is van de wereld uitgesloten.
De fabriek is er gesloopt.
Er was voor ons geen toekomst meer.
Er was zelfs geen enk'le hoop,
maar weggaan dat deed zeer.
Het is een niemandsland,
een zwarte vlek, vervaagd.…
DE BEZITTING
poëzie
2.7 met 3 stemmen
1.213 De vijver ligt begroeid, het water is doorweven
met slierten groen en bruin, een voetstuk puilt,
waarop geen beeld, grauw cement, zwart bevuild.
Hoe lang heeft men de tuinman hier geen loon gegeven?
Er moet een tuinman zijn, want er is leven
nog in het park, een verre klop, die spade schuilt
maar half in 't hoge gras ...…
Turijn - Milaan
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
589 heersbeestjes
doorhangende lijnen spannen van paal naar paal
naar paal, de grond is bevroren wit
laagjes water plaveien hun pad naar de Po
altijd vooruit altijd lager
van glinst’rend naar brede glans
lachend kijk het massief vanuit de hoogte toe,
de scherpe tanden stralen wit
maar het onderlijf blijft verborgen
in pluizige rokken van grauw…
Meeuwen.
poëzie
3.8 met 5 stemmen
1.128 Als zwaluwen zere, en zonder
gerucht,
van boven naar onder,
van onder naar boven tot tegen de lucht;
dan, zakkende,
zwakkende,
zwenk op zwenk,
in een wenk
in 't zicht, in een wenk in 't water -
een spatte licht op 't grauw geklater!…
September, blauwe zondagmorgen
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
474 Een wijde wereld wentelt zich in het
Grauwe grijs. Net nog geen winter,
maar toch al geborgen wentelt de
Wereld zich voor zijn winterse reis.
Over de velden dwarrelen de bladeren,
Maken de rivieren zich op voor het
Kruiend ijs. Het groen is reeds gevallen
In grote getallen; onder de bomen tovert
Zich een waar kleuren paradijs.…
Verhangen
poëzie
4.6 met 7 stemmen
1.642 Uit de hemel, grauw lijk asse,
met een aardig moordgeschreeuw
draait een kraaie, rond de eike,
nerewaarts, tot in de sneeuw.
En ze vlucht, omdat de schooier
zijn bebloede tong uitsteekt
naar de zon, die lijk een gouden
penning, door het oosten breekt.…
ZONDAG
poëzie
5.0 met 3 stemmen
1.188 Het sintelschuttingpad is grauw,
Is ’t zon, is ’t regen?
Ik weet: het bord van Nelle’s tee
Ligt halverwege;
Voor fietsers is slechts tegenwond,
De zwarte stoet, die wegen vindt,
Om kwart voor negen.
De gloeipeer bungelt aan een touw,
Is ’t vandaag, is ’t morgen?…