1730 resultaten.
Schaduw van onvindbaar (sonnet)
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
738 De schaduw van onzichtbaar zweeft zijn vlucht
omheen gedachtentorens in mijn hoofd
blijft hangen, nu mijn vlam is uitgedoofd,
met arendsvleugels wiegend in de lucht.
Hij dompelt mij in veiligheid en zucht
zijn adem in mijn oor, ik heb geloofd
en nooit wordt deze vrede mij ontroofd.…
Een traan verhaald
netgedicht
4.2 met 11 stemmen
1.277 ontwricht
Een moeder met geweekt gelaat smeekt
voordat haar laatste traan breekt
Liefde bleek anders dan 't eerst leek
Dus zakte de troon van vader op zoon
Een zorgelijke ziel met zwarte kroon
onbewust gemaakt tot een perfecte kloon
Een verhaal dat zich tragisch herhaalt
Een leven verlaagd, geluk dat faalt
Een vallende ster, die onzichtbaar…
TIM RIBBERINK'S AFSCHEID
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
845 "Die liggen onzichtbaar op het kerkhof"
zoekende naar nieuwe slachtoffers
Dag lieve jongen, dag lief kind, dag lieve zoon
dat Koninkrijk van jou is veel dichterbij gekomen!…
Het Raam
hartenkreet
2.8 met 20 stemmen
1.984 Verborgen achter blonde haren
een longdrinkglas tussen de lippen
zat ze roerloos op haar stoel
verzonken in stille gedachten
naar een onzichtbaar iets te staren
da as van haar sigaret te tippen
haar ogen zoekend naar gevoel
een hulpeloos wanhopig wachten
zo zag ik haar achter het raam
een hand als steun onder haar kaken
moest de harde pijn…
Veroordeeld tot het plein
hartenkreet
4.2 met 9 stemmen
3.488 Meesters hebben geen idee
Van het onderhuids gezwel
Dat woekert en onzichtbaar is
Al lopen ze daar wel
Natuurlijk, als er vechten is
Dan zijn ze snel paraat
En wordt er naderhand, in school
Nog lang over gepraat
Maar de wond die in mij brandt
Is van een dieper soort
Smeulend tijdens speelkwartier
Rond half elf aan de poort
In eenzaamheid…
Geschoten goudplevier
netgedicht
2.1 met 7 stemmen
820 Een mysterie fluistert door de duinen
op wiekslag en verpakt in glinsterend zand
over kale rotsen, langs weelderige tuinen
vast gestuurd door een onzichtbare hand
Dromerig glijdend door de lage delta
verlaat de vlucht de zware wolken
aangezogen door zee en laaglandflora
komt de plevier de pier bevolken
Het gepolijste glas op een verlaten…
kalmte van het water
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
683 nog altijd houdt in wankel evenwicht
het kleine bootje mij drijvend
op het grote meer dat leven heet
vooroverbuigend zie ik
in voortdurende beweging
het in- en uitschuiven van mijn gezicht
weerspiegeld in de vriendelijke plooien
van het kalm schommelende water
onzichtbaar varen al die jaren
vele dierbare verstekelingen
-wier eigen bootje…
Residentie
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
1.918 Zij leerde mij de klank
van fiets en Scheveningen ,
niet wetend dat ik later
aan diezelfde zee zou staan
maar dan aan deze kant, op
het oude continent, turend
soms op een middag aan de
vloedlijn naar de onzichtbare
stad van mijn jeugd
Vancouver, van waar berichten
overwaaien in de compacte taal
van mijn vader en mijn
geboorteland.…
Mijn spoor
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
699 De wijzers tikken eind’loos door,
in onzichtbare gedachten
Slechts hierdoor in hun weg gestoord:
de momenten, dat we lachten
Zal de tijd voldoende kans bieden,
voor de missie, reeds aanvaard?
In hoeverre zal de wil geschiedde,
Achterlatend het geweten, met onmog’lijkheid bezwaard?…
De gevangen vlinder
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
1.674 en dalen
snoepte van de mooiste bloemen
worstelde met zijn kracht
die zich 'n weg naar buiten zocht
vol energie en met zijn gulle glimlach
genoot hij van zijn leven
structuur was zijn leidraad
nieuwe dingen maakten hem razend en bang
zijn kleurenpracht scheen overal
waar hij zich ook ging
voor altijd veilig in zijn eigen wereld
onzichtbaar…
Bezoek van Bacchus
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
509 met de ellebogen op de tafel
zeven verticale kaartenrijen
over mij zit, onzichtbaar, Bacchus
speel ik patience, hij houdt zijn wafel
tot nu toe, zeer zwijgzaam
de zwijmelende godheid
uitnodigend beloert hij mij
ik negeer hem behoedzaam
hij vraagt ‘geen dorst vandaag’?…
Vreemdeling
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
696 Soms voel ik me een vreemdeling
in de nacht herinner ik mij
verloren liefde, vergeten vriendschap
namen van diegenen die ik ooit
bewonderde maar uit het oog
verloor in een onzichtbaar land
dansend op het maanzand
van een verstrooiend strand
soms zie ik ze terug
en spreek ik uit wat ik
niet durfde zeggen
in de werkelijkheid
zwijg je niet…
Eros op zondag
netgedicht
2.4 met 18 stemmen
2.103 ja ik neem je mee op een zondag
ergens naar een plekje onder de
donkere sparren onzichtbaar
voor de buitenwereld bestaand
uit vreemden vrienden ouders
God niet te vergeten ons kleed
spreiden we en we rollen al snel
bloot in het jambrood van onze
picknick op jouw borst zie ik
ze lurken aan het sap rode mieren
verstieren jouw zwangerschap…
Dwalen (herdenken en vooruitzien bij 4 mei)
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
607 heet gewas
en schroeit de aarde
Als moeders nijd ter wereld brengen
en overangst in wiegen ligt
dan krijgen kinderen
dunne soldatennamen
Als broeders vuisten kruisen
en de wind hun taal verwaait zij
zich uitdrukken in fluitsignalen
dan wordt de aarde doorgraven
met haar eigen doden
Als zusters hun gezichten kluisteren
in de onzichtbaarheid…
inzicht
hartenkreet
2.4 met 12 stemmen
1.492 jouw zwijgen
maakt mij monddood
alsof ik geen recht van spreken heb
mogelijke dialogen
sterven in monologen
die in mijn radeloosheid
tot wartaal verworden
jouw zwijgen
maakt mij klein
alsof ik onzichtbaar ben
dus geef ik grotere porties
van mijzelf
en word zo de dramaqueen
die jij steeds al dacht te zien
jouw zwijgen
geeft…
HET KONINGSGRAF
gedicht
2.4 met 63 stemmen
20.114 gebeeld
Naar al de nachten dat wij samen lagen
En lach en traan gelijk hebben gedeeld,
En mond aan mond en oog in oog verzonken
De adem en het licht hebben gemengd,
En van die volle liefdesbeker dronken
Ons aan elkanders hart hebben verzengd;-
Naar die herinnering, in goud gedreven,
Lig ik onder het masker van mijn dood
Te zuchten en onzichtbaar…
Stil
netgedicht
4.6 met 28 stemmen
1.154 Vanmorgen klonk
het zingen van een vroege vogel
zo zorgeloos,
het verlangen dat
daarin verborgen lag,
die wens om te vliegen,
haast onzichtbaar te landen
in de belofte van
een nieuwe dag
ik probeer dat gevoel
in tijd te vangen, raak
een verloren vrijheid aan
voor een enkel moment
valt het licht uiteen
in schaduwen die ik
nooit…
Kompas
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
490 in ben de weg in mijn gevoel kwijt
gevangen in een donker bos
mijn verwarring laat je verdwijnen in de mist
je moet me laten gaan, je laat mijn hand los
onder de sterren lijkt de wereld immens
groot en onzichtbaar, en ik levend en blind
ik heb je nodig om het te ontdekken
maar ik ben klein en nietig, en ik voel me een klein kind
jij kunt…
Raamwerk
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
538 Randen raken wat ongezien blijft
buiten het kader vindt licht
altijd tegenlicht
onzichtbare vertakkingen reiken
vreemd verder
alles is hier hoog en laag tesaam
dichtbij en onaantastbaar
de dood verkruimelt even traag
als leven groeien doet
Onbegrensd staat het zwart
in de ijle stilte
slaakt een kreet
onhoorbaar ver de ruimte in
waar…
Voor de zwijnen
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
767 verankerd
aan een bonkige kade
alleen de nachten passeren hier
als dolende regendruppels
ze baren een vage grens
tussen waken en slapen
verwarmd door een zwarte mantel
wentel ik me in het vederlichte
van de eenzaamheid
omheind door een vaag blikveld
kleuren kruipen kort bij
ze schijnen me te wenken
los te willen weken
uit het onzichtbare…
Ravenspel
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
917 een schuur
ze leken tegen elkaar te praten
in een gesprek over mijn ouders
sloeg mijn vader haringen
aan gort
bij het graanveld
waar de tent waarin we woonden
wind verdroeg
liet mijn moeder verhalen los
in een sloot vol kikkervisjes
ze liet ze glijden uit haar hart
tijdens de zomer van het ravenspel
leerden kinderen zwijgen
onzichtbaar…
Het linnen
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
974 onmiddellijk in de kustplaats
van heimwee, eb en vloed
je woont daar
in het droomhotel van verlangen
naast de brief van een vreemde
uit een ongelukkig huwelijk geboren
alle waangedachten laten je los
omdat je het kind bent van een droom
in onverteerbare herinneringen
begin je een laatste brief vol wanhoop
er dansen letters op onzichtbare…
stille strijd
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
2.014 op een dag
kwam dan het verdict
eerst verdriet
dan de vraag waarom ik
neen, langs de buitenkant
onzichtbaar
maar
reizend door mijn lichaam
grillige
blauwe bliksemschicht
het wordt een deel
van mij
pijn, energie weg
mijn vijand, mijn lichaam
auto-immuunziekte
ga toch weg
goede dagen
het leven
bejubelend
zo mooi, het is feest…
Ronding
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
557 soms zie ik in je ogen
de schemerende einder
als grens van het heelal
waarachter woorden vallen
al mateloos matig in getal
traag verdampend in een
onzichtbare meander
en kennelijk onlogisch
slingerend rijgend;
de vlakke echo spiegelend
van wie dan ook of jij, de ander
op de schouw tikt de pendule
weer de herinnering uit jonge jaren…
In tegenstellingen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
501 Maïsveld badend in de brandende zon,
Strooien hoed die mij beschermt tegen
Dodelijke steken -
Aardappelveld overspoeld door rijke modderstromen,
Oogst onmogelijk gemaakt voor tractoren,
Geen machine die er nog kan komen -
Alleen mensenhand die uitkomst biedt,
Overvloedig licht dat welhaast alles onzichtbaar maakt
Ogen die maar niet…
Koers te houden?
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
476 Kompas in het verstand, als
de kleine ruimte ergens
tussen staan en vallen hangt,
vastgelopen in los zand
verstilling van de muggen
boven de vennen, de jacht
op de zoetste smaak van bloed
de lijnen van de tocht worden
onzichtbaar, een snaar
die in zichzelf trilt, de toon
te luid verbaal,
de horizon eist de beeltenis
mijn lichaam…
Woud
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
837 In de verte ligt een uitgestrekt woud,
heel donker en oud
Daarin zingt een fluistering,
indringend en niet te verstaan
Als de maan die tussen de bomen door,
licht schijnt op de verduistering,
Waar de stemmen over gaan
Is gekerfd in het zwarte hout
Deze bomen met hun tekens eeuwenoud
Door maanlicht als van goud
Zijn onzichtbaar en eeuwig…
Brief in een nachtkastje gevonden
gedicht
1.0 met 1 stemmen
2.124 Onzichtbaar worden, nee, ik kon het niet.
Ik zou willen zeggen dat de aarde beefde,
de bomen schudden, struiken struikelden,
de hemel zon en maan tot botsen bracht,
dat onontwarbaar werden dag en nacht.
Dan kon ik menen dat ik huichelde
of vragen: 'Weet je of ik toen nog leefde?
----------------------
uit: 'Hohner', 2015.…
kostbaar verlies
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
377 toen wij voor het eerst hoorden
over de vernietigende kracht
van het onzichtbare virus
was het duidelijk te laat al
om het de rug toe te keren
tot het ons de vrijheid benam
alle wegen te gaan en te staan
namen wij er slechts kennis van
als een voetnoot bij het nieuws
dat ons niet verontrusten kon
allesbepalend is het geworden
voor…
Lege handen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
392 De vlier draagt mijn bruidsjurk
lokt me dichterbij en tilt me terug
in Zijn armen, vlijt me weer
neer op het bed, vloeit uit
over mijn schoonheid
in de strandhut bij de waterval
die ijskoud mijn handen striemde
toen ik met Hem zijwaarts
achter het geraas langs schuifelde
over een richel van overgave
waarvan het vuur onzichtbaar was…