3113 resultaten.
kostbaar
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
26 Alhoewel ten dode opgeschreven
klampen uitgebloeide rozen zich
aan de vale schutting vast.
Op deze doodlopende weg verjaagt
de gure onwetende wind rozenblad
en vage bloemige geuren.
Temidden van het verval
de onvermijdelijke loop van de tijd
die eenmalig bloeiende roos.…
Recht-tegen-over
netgedicht
2.2 met 8 stemmen
653 Gesproken woorden zijn zo vaal
daar ze worden wel verdraaid
de kleur van woorden zwart op wit
is de waarde van oneindigheid.
Toch mis ik de blik in de ogen
wanneer geschreven woorden mij raken
dan hoor ik ze veel liever,
zodat je voor mij staat.…
Het probleem van het frame
netgedicht
0.5 met 2 stemmen
634 In het frameprobleem ben ik (diep) afgereisd
en daaromtrent heb ik een kadervraag
Er ligt een logisch puntje op mijn maag
Vandaar mijn rode complicatielijst
De gedachte al bezorgt mij enen indigestie
Van het woord alleen krijg ik het op de gal
Het is niet flauw dat ik erover val
Het is een fundamentele raamkwestie
Het spreekwoord zegt: …
Hun bedjes gespreid
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
488 valse schaduwen
tekenen deze tijd
waarin sociale cohesie
verandert in haat en nijd
wij hebben hun
bedjes gespreid maar
zij dromen zich al sultan
in het nieuw ottomaanse rijk
er komen weer
kristalnachten aan want
vrijheid en naastenliefde
mogen en kunnen niet bestaan
staan wij nog voor
onze normen en waarden
of laten wij deze gesels…
schone slaper
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
1.312 Witte vacht, schitterend zacht
asociaal zoals hij is, spinnen kent hij niet
krabben met vernietigende kracht
Volledig behaard, vernietigende staart
empathie is hem onbekend, liefde zijn manier
andere “vrienden” brengt hij van de kaart
snorharen trillen, poezen villen
agressief is zijn karakter, vals om de hoek
een ander zoals hem zouden…
De verteller
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
1.062 Boven op een berg
zat hij statig op een rots
hij vertelde daar verhalen
over de koning en zijn trots
Prachtige verhalen
over een koninklijke val
van een koning die zijn volk
met hoogmoedigheid bestal
Hij vertelde daar moralen
over het knechten van de ziel
en hoe door list, bedrog
en afgunst toch- het koninkrijk toen viel
Hij vertelde…
Verkeren.
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
1.444 Ik lees je schrijfsels van weleer,
heb me weer kinderlijk bezeerd
Zag weer de hoop in eigen ogen,
mijn roep om mededogen niet gehoord
En waarom is het toch dat
ik steeds weer val in ‘t zelfde gat?…
Het schandaal
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
1.249 Vanachter het schandaal
is het schuilen mij in het
hart blijven steken, de wortels
ontmoedigen het applaus
van mijn doksaal
Avondduister tast naar herinneringen
die enkel nog bestaan
in de graffiti op mijn huid, geen gekerm
van valse toonaarden – maar het besef
ervan erken ik luid
Doch verstomd zijn mijn kreten
die verslagen het lokaal…
Weergodin
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
699 Haar warme hart gaat ons verlaten
koude lucht ontneemt haar adem
een witte deken om haar huid
trotseert de kou
zoals mijn lichtgebrek en de klok
die bevroren achteruit loopt
ik hoop
dat ze haar deken uitschudt
me dompelt in decembermaanden
kan iemand ervoor zorgen
dat zij niet meer zal verdrinken
door valse warmte in verdriet
als…
Verloren vader
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
1.083 De ontkenning van mijn kleine zijn
in een leven dat geen leven was maar
slechts een valse parodie daarop.…
Hoe gaat het..
hartenkreet
3.1 met 29 stemmen
2.101 Een vraag die me elke dag wordt gesteld
Steeds diezelfde lege vraag
En steeds heb ik ze hetzelfde verteld
Want niemand zit te wachten
Op wat ik echt voel van binnen
Op de tranen die ik heb opgespaard
Dus laat ik er niet aan beginnen
Ik zeg goed hoor, prima
En dat nemen ze zonder probleem aan
Dan zet ik een valse glimlach op
Om maar gewoon…
Doodgeboren...
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
1.284 ik leef de tijd
na een kwade dronk,
in onrust en verwarring
blijkt het bed gestolen
zien mijn ogen wat ik niet wil geloven
onder een vaal bleekgroen licht
van loze beloften
staar ik naar mezelf
achter het gordijn van slechte gedachten
ik zit gevangen tussen
paracetamol en de waanzin
de absint heeft mij bedrogen
en de kogel wenkt
belooft…
Marco
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
745 toen Ajax, na de val van Troje
door waanzin en miskenning aangespoord
een grote kudde schapen had vermoord
daarna zichzelf in 't zwaard zou gooien
wist hij: niemand kan ons leiden
de bal is lek en rood bebloed de weiden
Cruijff verrast door opstappen Van Basten
'De organisatie deugt van geen kanten, er zijn niet voor niets in twaalf jaar…
Opengemetselde vleugels...
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
526 Waar mensen woorden sabelen
met gezichten onheilig van
cynisch bedoelen
Waar mensen woorden vleien
met gezichten kwijlend van
kruipen en kroelen
Daar metsel ik deuren en ramen
met stenen keelbrokken dicht
waardoor het valse licht
en onoprecht geluid zich niet
meer nestelt onder de huid
Dans ik bevrijdend met
vederlichte vlindervleugels,…
Bommen en bedevaart
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
694 bleek is zijn verschijning
als een gravure in glas
de open handen
ijsblauw perkament
zijn vlassig haar verdraagt de winter niet
hij rilt,
ziet de mens in vrije val
schrijft bedroefd een laatste woord
zijn ogen naar boven gericht
het licht, zo schrijnend wit
hoelang nog
zullen engelen zingen
van vrede op aarde
terwijl zijn kinderen worden…
Jouw kleerscheuren
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
1.028 het waren jouw kleerscheuren
die je hier had laten liggen
welke me pas opvallen wanneer
ik er bijna over struikel
ik waande me op grote hoogte
waar de wind mijn rokken deed bollen
het spiegelbeeld bleek in diepe rouw
buigende treurwilg helde over
pardoes val ik op de grond
verwens ik jou ten zeerste
als ik 'n plan smeed
*…
De kaarten van Tarot.
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
830 Het liegen en bedriegen,
het valse hoop wekken
het net doen alsof?
Nee, ik heb mijn lesje wel geleerd.
Maar ik heb ook met ze te doen,
hoe dubbel het ook klinkt.…
regendruppel
hartenkreet
1.0 met 2 stemmen
821 En in je vrije val
spat je uiteen in zoveel meer.
In vertraging zie ik wat is,
de eindigheid van de kosmos.
Eeuwigheid is het tij,
snelheid de vloed.
En ik,
wie ben ik,
dat ik mag zien
in vertraging?
Eb ik weg in die grote zee
als een traan?
Maar ik, ik zie toch
die ene druppel?…
over de liefde
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
735 over de liefde is alles geschreven
met ganzenveer en tederheid
het pseudo-eeuwig samenleven
tot dik in de blessuretijd
hoe kan ik als dichter nog
over de liefde schrijven
tewijl ik hunker naar geluk
val ik telkens in herhaling
en juist dat maakt zoveel stuk
over de liefde is alles geschreven
zoals zelfs hier geschreven staat
toch…
Pijn daalt neer
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
916 Zichtbaar wordt
de pijn van
mijn hart
in het vallend
donker en
het vale licht
achterblijvend
na de gestorven
dag
die louter
pijn was
voor de mens
die zocht
die zoekt
en zoeken zal
naar wie
hij zijn kan
Opgedragen aan mijn vrienden, de bezoekers van dak- en thuislozen opvang De Open Hof aan de Spilsluizen in Groningen…
Het onooglijke zwarte hart
netgedicht
2.5 met 8 stemmen
651 we keken
naar dezelfde bloem
door tijd en zon
geschapen om te bloeien
jij vond
haar kleur wat vaal
de stam niet recht maar
een spiraal met ongelijke bogen
ik zag
het krullend blad
met stekels aan het einde
het onooglijke zwarte hart
maar zij heeft alle
biotopen overleefd is uitverkoren
zoals ook poëzie slechts in
een paar gedichten…
www.mijnpedicure.nl
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
634 Eeuwenoude gebinten,
Kromgetrokken door de tijd,
Dragen het dak dat
Mens en machine beschut
Tegen storm, water en sneeuw;
In alle eenvoud bieden zij
Bescherming tegen aanvallen
Van buitenaf -
En nu wappert aan de noordkant illegaal
Dat vale dundoek, www.mijnpedicure.nl,
Binnen een paar weken al
Goor geworden nieuwigheid,
Duurzaamheid…
Levenssymfonie.
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
1.247 Zo’n valse gedwongen liefde die
we ooit met elkaar begrootten.
Doch; waarmee we uiteindelijk vaak
ons aller leven verkloten.…
Het Huis van de Dichter
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
505 Gedichten vragen me dan eerlijk,
of ze vals zijn of juist goed.
Daarna vertelt mijn intuïtie,
hoe ik anders leven moet.…
in de avond
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
505 overmand door wat zich aanbiedt
en gevangen in de valse schijn
lukt het mij tot nu nog steeds niet
om eenvoudigweg mezelf te zijn
en de onrust houdt zich nimmer stil
bezield door een verbeten zucht
alsof ik mezelf niet kennen wil
en voor mijn eigen schaduw vlucht
maar in de avond valt het zachte duister
als het leven om me heen verstart…
Strooi ik wat herfst
netgedicht
2.9 met 11 stemmen
759 als jij de bladeren
rond laat vliegen
strooi ik wat
herfst in je haar
een schuine zon
straalt kale takken
er hangt wat
valse schaduw daar
toch tippen vingers
nu al naderende kou
het zomerbruin kleurt
zacht van wit naar blauw
nog geuren laatste vruchten
strak het blauw en droogt
want onder herfstig loof
wacht leven op de lenteluchten…
Mijn leven
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
555 Daar waar rust
een herinnering is
Daar waar mijn geest
zich niet meer ontlaadt
Daar waar ik niet meer zal dromen
maar ook niet rustig slaap
Daar waar de klok
mijn leven weg tikt
Daar waar zijn getik
mij schrik aanjaagt
Daar waar onzekerheid overheerst
en zich tegen mij keert
Daar waar ik val in een put
zal er dan iemand…
Seneca
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
672 Verdraag elke gesteldheid
En wandel zonder bonte smuk
Tevreden met pech of geluk
Zoals de natuur je vond
Er zit een wijsheid in jezelf
Die je op de levensweg begeleidt
Richtte de vals betichte filosoof
Welke een stoïcijnse leer voorstond
Nu doodbloedend in zijn geloof
Deze woorden tot zijn vrouw
De slagaderen kalm opengesneden
Zodat…
oevergewas
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
400 had ik je niet al eerder gevraagd waarom
morgen alles anders is terwijl er gisteren
nog een man was, er kon geen lach vanaf,
die zich ‘werkelijkheid’ noemde en dat er
geen reden was om daaraan te twijfelen
maar misschien is het beter dat geen
mens weet wie ik bedoel, ik val in herhaling
en sta op, draag water naar dezelfde rivier
mijn…
stierf met je de laatste pijn
netgedicht
3.5 met 29 stemmen
3.448 gebroken takken
stervend blad
de helling die
zijn hoek vergat
toen jij
de horizon
zag buitelen
houvast dat brak
zijn wortels
niet meer had
en meeging in
de schreeuw die
eindeloos weerkaatste
in de sneeuw
ik zag je ogen
toen de val
je brak
het weten dat
je niets meer had
die blik kan ik
maar niet vergeten
ik zag het weten…