211 resultaten.
Wat wij God noemen
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
127 moeten
maar ergens
achter wat wij kunnen meten
begint voor mij
een ruimte
geen hemel
geen wonder
geen antwoord
eerder een bron
waaruit iets komt
dat wij zelf
niet kunnen verklaren
misschien is dat
wat mensen
God hebben genoemd
niet de bron zelf
maar het woord
dat wij ervoor vonden
omdat stilte
soms te groot is
om naamloos…
Licht lichaam
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
903 Al zou ik willen vergeten
de wind fluistert
de bomen ruisen
de huizen, zelfs de huizen…
hoe je op je tenen
jouw lippen
de mijne
jouw lichaam
tegen
en nooit was ik lichter
mijn naam vergeten
sprakeloos
je mond
losgescheurd
op je eigen benen
gaan staan
je eigen weg
gegaan
en ik hier
naamloos
woordeloos
zwaar van het verlangen…
stille baby
netgedicht
3.6 met 39 stemmen
8.774 … ademloos
hoor ik fluisteren
wist ik niet
van haar gemis
naamloos
wil ik luisteren
tot verdriet
te dragen is…
in haar ongrijpbaar mooi
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
960 ik jaag en jacht
daal in de wereld af
voel kilte van spelonken
waar naamloos vuisten
op de muren bonken
geketend zonder licht
probeer de hemel
soms te raken in het
ontwaken van genot
om in overgave eens
mezelf te vergeten in
het schuldbewuste weten
ik wil uren huren
om gisteren te verdringen
morgen weer te zingen
de toekomst is…
De zee van jouw woorden
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
632 heb in muren
je naam gekerfd
mijn mes geslepen
op bomen
het hart gesneden
met pijlen doorboord
godvergeten veel
van je gehouden
jij hebt me niet gehoord
mijn liefde werd stil
verdronk in de zee
van jouw woorden
mijn golven
sloegen stuk in de
drukte op strand
als los zand
liet jij mij
door de vingers glijden
naamloos op…
Ingebruikneming van een nieuw penseel
gedicht
2.3 met 3 stemmen
2.894 Op de wijnavond waarvoor gis gouverneur me uitnodigde
bleek naamloos neven mijn vlas te gaan me het hartnodige.
Als ik hoofse zin heb pluk ik orchideeën onder mijn heg,
drink geknield uit een plas liefst op mijn enige weg.…
zeker weten
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
1.007 je had geen vrouw geen kind bijna geen cent
maar gelukkig bleek één duurzame relatie genoeg:
de kastelein die jou herhaaldelijk naar buiten sloeg
wie je kende vond jou een vervelende vent
en naamloos begraven in een simpel stukje grond
heeft men helemaal niks meer aan een grote mond
raas .. tier .. vloek jij .. ontvang nu ieders zegen
geen…
Voel me outcast
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
525 ik wil het spel
niet meer spelen
van alles nemen
en heel weinig geven
ken de decors
met hebzucht belicht
applaudisserend publiek
naamloos uit de kudde gevist
bekende gezichten
uit het glamour en
societygebeuren liegen
hun lach in valse kleuren
ik zonder me af
kan met de manipulaties
in opvoeding en werken
niet leven voel me outcast…
bij verstek
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
1.344 doelloos malen haar gedachten
in een raamloos hoog vertrek
gevoelloos eindigen haar nachten
in een naamloos blauwe plek
hoorbaar schreeuwt haar lek geheugen
in een monotone dreun
zichtbaar eindigt hier de leugen
in een hartverscheurend gekreun
onontroostbaar haar geweten
onomkeerbaar haar verdriet
onbemind en steeds vergeten
nog voordat…
je blotevoetenman uit zee
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
817 mijn lot beleefden
nu ben ik hier
de zon is vreemd
wolken niet geéigend
rotsen zijn de horizon
die nu mijn heden schrijven
ik dwaal daar in
de hoop een glimp
van je te zien maar weet
de afstand tussen beiden
meet weer veel te kort misschien
ik wil je kussen, samen
zullen we de golven sussen
neem me mee, laat me deinen
en naamloos…
opnieuw
netgedicht
3.5 met 48 stemmen
920 opdoemend
uit naamloos water
roep ik jou
als een kind
dat niet kan spreken
langzaam
vervaag ik
een golfslag
vindt mijn hand
tilt mij
over bergen
in vormeloos wit
begint
de aarde
opnieuw
opnieuw
valt de regen
verwaait het zonlicht
hoor ik jouw hart
drink ik de beker
opnieuw
proef ik jouw liefde
waarmee jij geen raad weet…
Een berg te veel
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
1.874 En de top is
een vloek die
niet rust
voor hem, de knecht die zwoegt
en dorstig beseft dat
alleen het water
op hem wacht
als hij
zijn fiets mag verlaten en
weet dat hij
naamloos
deze kruisiging
gauw zal willen vergeten.…
Zij stuurde hem een blad
gedicht
2.4 met 14 stemmen
7.817 Zij hadden kunnen kiezen
voor andere zij had hem
een letter kunnen sturen in plaats van
vele wat hij wou zinnen verhalen zij
kozen
de moeilijkste die waarin zij beiden
nog kinderen waren
niets meer wisten dan wat zintuigen
hun gaven wat is het
dat ik voel (stilte)
hoe heet het daar waar je me
kust - onnoembare details nu
naamloos uitvergroot…
roeien
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
708 (papa, + 09-03-2006)
mijn visserman, mijn roots
je schoeit de voet van dit bestaan
meegenomen langs de waterloop
van waar we ooit ons welzijn voerden
drijvend, tot jouw aanschijn zonlicht kaatste
over knikkend riet
de kievit ziet nog steeds hoe klare lucht
naamloos boven alles blonk
nu weet ik dat jouw naamroep klonk
op hemelsblauwe…
VOORTSCHRIJDEN
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
493 In de laatste jaren
wellicht afgelopen eeuwen
verdwijnt het noemen van God
langzaamaan
uit het dagelijkse leven
maar
als allerlei onzichtbare
heilzame microben
die leven en werken
binnen geperste druiven
met zijn allen
het edele sap
doen gisten en rijpen
tenslotte
de verlangde wijn scheppen
dringt
Zijn hemelse wil naamloos
door…
plaatselijk
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
418 vandaag is hier de sterrenregen koel
maanlicht glijdt voorzichtig
langs een uitgedoofd raam, een naamloos
zuchten sterft vanzelf
ik zocht warmte in de dagsluiting
maar het verging door talloos flitsend
in herhaling treden
heen en terug
de brug houdt spaanders, waar gehakt wordt
lijdt een hart in eindeloze kloppen
‘laat het stoppen’…
WOORDELOZE SCHOONHEID
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
436 van veel vlinders vogels
bomen en bloemen
ken ik de namen niet
net als van al die naamloos
mooie vrouwen
die ik al genietend zie
ik hoef ze niet te benoemen
mijn oog vertelt me wel
wat het ziet en gaat mij
dat in beeld toevertrouwen
hun schoonheid ontsluit
in mij een geluidloos lied
gecomponeerd met de prachtigste
niet bestaande…
Onder de huid van het zwerk
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
457 Wat binnen was
wil naar buiten,
wat naamloos bleef
begint te schreeuwen.
Er krult iets op
in de lucht,
een dreiging,
een symfonie van splinters
die zich hechten
aan de ruggengraat van het licht.
Mijn lichaam
is een veld geworden
waar stormen repeteren.
Niet voor de schoonheid,
maar voor het geweld
van het baren.…
licht en later
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
274 zal ik nog voelen, zien, bestaan,
of glijd ik naamloos ergens aan?
poëzie brandt, een zachte wond,
zij maakt van stilte adem, mond,
zij bindt wat was en wat nog komt
tot één geheim dat in ons klopt
en toch, hoe klein haar hand in mij,
hoe groot de schaduw die ik zij.…
argeloos
hartenkreet
3.1 met 12 stemmen
1.090 argeloos gevonden woorden, wat
gezet op rij tot regel wordt
naamloos roepen ze een beeld op
en weten dat ze met elkaar,
samen zoveel sterker staan
regels mooie woorden
ingezet om wat te zeggen
timide schuift een woordje op om
mee te doen met meer vertellen,
een beetje, lichtjes aangedaan
één voor één een stapje verder
samen naar een eenheid…
eenzame mandragora
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
600 boven de starre mandragora
in vol naakt ornaat vergeten
bungelen gekloofde voeten
de laatste der gehangenen
eindeloos galgentouw schuurt
niet bereid tot knappen
blijft het schommelen duren
lang nadat leven vervloog
naamloos en onbekend
trotseert het lijk de weken
tot de wind dan moegetergd
ook de laatste gans verwaait
eenzame…
De overtocht
gedicht
4.0 met 1 stemmen
8.255 Haar vonnis onverstaanbaar,
iets dat zich niet liet schrijven,
een vinger in een bloedend oog,
en naamloos door de jaren drijven.
------------------------------------------------
uit: 'Neem en lees', het poëziegeschenk 2016.…
Woordloos samenzijn
netgedicht
4.8 met 24 stemmen
469 ik keek
je aan
jij lachte
ons geheim
signaal in
een groet met
doelgerichte
pas ging
ieder zo zijn
eigen pad
langs kleine
ongekende
sluipwegen
die naamloos het
landschap plooiden
naar onze plek
de stek die wij
al een levenslang
in ongestoorde
vriendschap delen
in hier woordloos
samenzijn doet
het leven soms
minder…
aan één bepaalde kritikaster
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
1.271 out je, niet langer naamloos,
maar doe dat
met werkelijkheidszin!
sterkte en objectiviteit toegewenst!…
De bizon
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
387 Laat muggen mijn bloed maar drinken
Ik blijf hier om zelf te genieten
van het bloed van de maan
de vuurvliegjes door de tuin
en de joelende kinderen
om een kampvuur ergens
...Achter dendert er een vrachttrein langs
...waar ooit de hoeven van bizons roffelden
Mijn dromen zijn blind en naamloos
Ze schijten ter plekke
en eten als ik weg…
De stadsreiziger
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
566 schamele centen
voor een doorleefd gedicht
de innerlijke natuur laat zich weer gelden
hij is helemaal tot niets verplicht
er komen nieuwe fantasieën, heldere gedachten
vitale energie vol gezonde fantasie manieren
over humoristische mensen en grappige dieren
hij slentert over straten, langs de Mokumse grachten
naast schaduwen die naamloos…
dat liefde vrijt
netgedicht
4.0 met 9 stemmen
2.229 ik droom terwijl
mijn handen werken
we gingen buiten alle perken
lachten om de kerkklok
en alles wat de klepel
aan geluid had opgekropt
er is geen tijd
slagen zeggen nooit
wat ze bedoelen
een koster is er niet
de torenhaan draait
naamloos steeds zijn lied
maar jij en ik
kennen het bed
dat liefde vrijt
in passie zonder spijt
als…
Inauguratie
netgedicht
3.4 met 11 stemmen
917 Zij trapwentelt
me een woord
pa-pa-pa-pa
Steeds maar hoger
van onder naar boven
Ik schiet vol bezinksel
van veel te lang naamloos zijn
Ik kom naar beneden
van mijn zelfschakelende rugtrap
maar ik kom steeds hoger
in het knikken van lucht
daar achter boven onder mijn hoofd
mijn keelgat kleppert open
met een kinderlijk kreetje
Gezonken…
schaduwen
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
566 de dood
gesloten smalle lippen
roerloze handen huizen
niet meer in onrustigheid
zonlicht zeeft door de ramen
een briesje strijkt langs je slapen
en ik zie het kind dat ik was
onder een lange schaduw
in de kiem gesmoord
ondoordringbaar zwart
jouw schaduw onderschepte
het kierende fragiele licht
doofde wat wilde groeien
een naamloos…
Het derde wezen
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
1.673 De dagen zijn naamloos;
de dagen zijn datumloos in de vroege herfst van 2003.
Het paarse boek gesloten,
de rood-met-witte-stippen-route weer open;
de 16 zijn 63 geworden, sommige gebarsten, anderen bol.
Een aaneengesnoerd vaccuum huist in mijn binnenste,
genesteld en warm; als een pasgeboren orgaan.
De echo werd een fluistering.…