260 resultaten.
Het smalle koord
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
505 de windvlaag
van de tijd
doet mij en jou beseffen
dat wij met alle streven naar geluk
en ondanks vaste tred
zó kwetsbaar zijn
voor dreigend
onheil
de rode draad
door ons zo achteloos
geworpen
die je bij 't ruwe weer
vertrouwen geven moet
blijkt vaak en eens te meer
slechts uitgetekend
in ons hoofd
en vastigheden
als een huis zo…
Even wachten
netgedicht
3.9 met 19 stemmen
1.642 De stilte gevolgd door de benige klop aan mijn deur
Vergezeld van die weeïge geur vertelde mij alras
Dat te pas en onpas de bode van onheil verdriet
Zo fluisterde men immers al, de dood er was
Maar nu was hij toch aan het verkeerde adres
Even gluiperig te buurten zonder bericht vooraf
Verklaarde ik hem met aanverwante ziektes de oorlog
Verwenste…
het journaal
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
1.301 om een minuut vóór achten
is nog veel onheil te verwachten
nadat het journaal is verstreken
is de rampspoed weer geweken
hoe vluchtig is ons besef
van ellende en verdriet
vluchtelingen ver weg
die je waarneemt maar niet ziet
hoe weinig zijn we echt verbonden
met die slachtoffers en gewonden
het continue oorlogsgeweld
heeft onze emoties…
De Vliegende Hollander
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
615 De spookachtige legende verschijnt
Bij de Afrikaanse Kaap onverwacht;
Daar waar de Hoop niet goed is voor
Wie niet op zijn onheil is verdacht.
De Vliegende Hollander vervoert
Slechts de dood; de duivelse
Pachter in zijn ijdelheid te groot.
Een V.O.C.-schip in duivelse handen.…
okkernoten
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
446 het venster zonder uitzicht
slaat een kruis in zijn verhaal
onwrikbaar plukt de herfst
de bomen kaal
hij laat hun takken staken
winterkou betreedt het spel
vol witte sporen
op het kale vel
van wederhoren druppelt fel
ontdooid geweld
het laat zijn onheil braken
doch de notenboom draagt vruchten
in het zuchten van de wind
het zomerkind…
wat jij ons bent en blijft
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
670 verbazend ontroerend en ontwrichtend
hoe van de ene op de andere minuut
ons mysterieus het leven veranderen kan
de ene dag gezond en vol verwachting
onheil verdriet en afscheid voor eeuwig
als gevolg van dodelijk een ziekte of ongeval
plots en zomaar kun je niet meer zijn
niet meer doen wat je altijd deed
omdat je nooit meer wakker wordt…
[ Piepje: ze antwoordt ]
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
320 Piepje: ze antwoordt
me met een emoticon --
alsof ze niet zwijgt.…
Liefde
hartenkreet
3.0 met 19 stemmen
1.921 God is een gedicht
God is dat kleine meisje dat daar loopt
Dapper en alleen
God is die man met dat ongelukkige been
De man die steelt weet niet dat ie God is
De man die moordt, moet nog een aantal levens voort
Velen leven in onwetendheid
Het is daarom dat de mensheid lijdt
Als iedereen wist waarom we hier waren
Dan zou de mensheid geen onheil…
God is Liefde
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
1.093 een gedicht
God is dat kleine meisje
Dat daar loopt; dapper en alleen
God is die man
met dat ongelukkige been
De man die steelt
Weet niet dat ie God is
De man die moordt
Moet nog een aantal levens voort
Velen leven in onwetendheid
Het is daarom, dat de mensheid lijdt
Als iedereen wist
Waarom we hier waren
Dan zou de aarde
Geen onheil…
verbeelden
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
612 watersnood in '53
ik was nog maar een kind en
waar ik woonde was geen ramp
het onheil leek veel verder weg
maar ik voelde wel de angst
van ouders om familie, vrienden
hoorde de toegeknepen stem
er waren zo veel schokkende verhalen
via de radio kwamen de berichten
wij maakten ons een eigen beeld
pas later zagen we hoe water
genadeloos…
Dominus illuminatio mea
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
878 Een klagende viool
In de decembernacht
Een stem in de verte bezingt de wanhoop zacht
Waar is het licht dat nu zou komen
Waar is de hoop die werd verwacht
De stilte verstikt
De silhouetten van de bomen
Er is iets op komst
Al weet niemand wat
Een onweer, een kracht
De tijd is hier
Dat ons onheil wacht
Dominus illuminatio mea
Want het donker…
Nabij verleden
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
703 Ook God zat 's avonds aan met het gezin,
wij baden om veel onheil te voorkomen
en later zondeloos een nabije hemel in.
Ik weet niet waar het kind mij is ontkomen
maar eens wordt ieder einde en elk begin
toch in een doodstil ruisen opgenomen.…
Veenbrand
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
438 aan de wand
zo snijdend stil, zo wijdverbreid
geen leegte is er tegen bestand
het nulpunt is reeds lang verlaten
getuige de verkalking van het been
voeten in aarde kunnen niet baten
vastgelopen door vadsig hoogveen
de gedachte die verbeelding tart
vreet zich een weg door de geest
hoorbaar in het kloppend hart
van het lijf dat mijn onheil…
stille
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
516 ik spioneer gevaar
begluur de bedreiging
beloer de beroerden
ik bespied het onraad
observeer de stouten
de onverlaten slechterik
ik verken en verspied
naast onheil het risico
ik gluur met mijn ogen
of kijkers die staren
ik blik zonder verblozen
rond mij koekeloerend
in het bezit en privé
het doen bestuderend
volg ik ook het laten
van…
Oceaan
hartenkreet
3.5 met 6 stemmen
1.847 de drijvende schepen in volle kracht
Water, niets dan water
zinkend schip op volle zee vergaan
neemt herinneringen mee voor later
en rust in stilte op de bodem van de oceaan
daar in de diepte van de zee
zijn mensenlevens uitgeblust door het water
ook zij namen de herinneringen mee
voor hen was er geen later
en als later de plek des onheils…
Luchtbed
netgedicht
3.7 met 10 stemmen
1.547 Op het luchtbed van mijn dromen
rust een ingeslapen ziel
die om tien uur was vertrokken
na het lichten van zijn hiel
en ten prooi aan wat moest komen
en de lamme luchten viel
Want de lucht hing vol met gieren
als aan draadgesponnen lust
waar zij klapten met hun veren
voor de allerlaatste rust
om het onheil te gaan vieren
toen hij wegdreef…
Zwarte humor
netgedicht
4.1 met 20 stemmen
1.759 tranen
Ik ben tot uw genoegen gekist zoals u ziet
Het aanschouwen van uw opgepoetst leed
Doet mij pijn in het verschroeide kille hart
Hoor de gescheurde doodsklokken luiden
En het gif verstijft in mijn gesprongen aderen
En voor u de hof verlaat gehuld in passende kledij
Voelt de warmte van mijn adem en de steek in uw zij
De beker des onheils…
sterren
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
633 ‘t zwarte hongerschip
zeilen in bloed gedrenkt
waart over onze wereld
in grauwe doodsnevelen
boven de drie stille masten
schaduwen duistere harpijen
ze sturen het vliegend spooksel
doods en stil door de tijd
ziekte onheil uitbuiting en vervuiling
koude blikken minlachend gericht op
slagvelden en starende misdeelden
verdoemd in vuilrood…
De hele dag bleef het bij me
gedicht
3.9 met 23 stemmen
14.276 Kwam dreigend onheil dichtertbij
[van welke omvang en van waar?]
door wat ik droomde dat je zei?
Achter elke meubel dacht ik dat
mijn duistere belager zat.
En opgezwiept tot razernij
verliet tenslotte doodsangst mij:
ik sloeg de kamer kort en klein.
Op wat ik droomde dat je zei
kwam een verrassend antwoord vrij.…
Bewaar mij voor het goede
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
657 Noem mij één onheil
in mensen geschiedenis
dat zo demonisch
kwaadaardig en gruwelijk is
dan de fanatieke wil
alsmaar goed te doen
geneigdheid alles te
willen zuiveren uit naam
van moraal en fatsoen
blinde gehoorzaamheid waar de
wereld nog steeds voor beeft
wil ons doen geloven
dat ons bestaan geen
schaduwkanten heeft
zo is het al…
clair-obscur (3)
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
586 het onweer zwijgt als het kind vanaf
die ongeëvenaarde hoogte valt
waar is de beschermende rug van
de vogel die het hoogste vliegen kan
het geluid ritme van het onheil
een botsende klankwereld verplaatst
zich van links naar rechts
achter en boven het weerloze kinderhoofd
geen weg terug naar het huis
die smalle vulkaanrand
voor de kleine…
Dooi
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
319 Ik leg me berustend neer bij komend onheil.
De hond gaapt, rekt zich uit en legt zich neer voor brandend haardhout en sluit haar ogen.
Ik volg gedwee…
Scheveningen
gedicht
3.8 met 55 stemmen
7.331 dan wijkt het lange lint van zilver zand
voor uitgestoken broodmagere armen
sirenen vluchten lijdzaam voor erbarmen
geen scherpe rotsen maar een veilig land
na de havenhoofden zwarte kaden
verworden zeebenen tot vaste voeten
geen lager wal meer of het eeuwig boeten
van hun vrouwen door de zee verraden
het onheil komt niet van de woeste vloed…
TERRA PROMESSA
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
1.073 sokken
de druiventrossen hingen aan de stokken
maar niemand die me iets te drinken gaf
ik sloeg op rotsen met mijn herdersstaf
en leste mijn dorst met gulzige slokken
maar onbevredigd ben ik weer vertrokken
ik gaf de sporen, bracht mijn paard in draf
onwetend waar de weg mij heen zou lokken
voorbij de velden doemde reeds mijn straf
het onheil…
Koen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
473 Een ochtend onheilspellend stil
Eenzaam in mijn
bed verlaten
De angst verlammend, akelig kil
In stilte lig ik, snik ik, bid
De engelen
ongenadig
Leven en dood in hun bezit
Het bed voelt koud, mijn wereld klein
Roerloos verbijt
ik de krampen
Onheil spreekt in snijdende pijn
Dan breekt er iets binnen, subtiel
Warm vocht verdrijft…
Pakistan , en het andere einde van de wereld
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
556 Toen het uur van het onheil
aangebroken was
konden de mensen
niet vermoeden
dat ze elkaar
niet meer terug zouden zien
Het is de hoop die als een bloem
in een graftombe bloeit
in het trieste uitzicht
koud en eenzaam
in de dagen van ontbering
Een sprankje hoop, de schreeuw
om hulp voor hun nood
dat het verdriet
enigszins…
Palmzondag 13/04/2025 Songkran,Pesach, Boeddhistisch Nieuwjaar vandaag in volle maan
hartenkreet
4.7 met 11 stemmen
650 druppels op de ruiten
Voor de nacht ontwaakt
bloemige ontluiken
wisselvallig maretakken palmbomen
ontstruiken
speelse geluiden
licht dat de wissel van verduisterende nachten
vreedzaam wil aansluiten
sleutelbloemen willen ontsluiten
deuren die welkom luiden
"Je rusalem lied van goud"
bevochtigde ogen in scheepswrakken
onheiligende…
Storm
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
1.294 De lucht wordt donker
De donder ver weg
klinkt als een alarm
En ik herken de smerige geur
van het naderende onheil
Paniek.…
De zweep
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
762 koeien sproeiden hun schijt
van schrik tussen schaap en geit
duiven dweilden koerend de vloer
een zweep zwetste en kletste het geld van tafel
wisselaars gristen en hielden gewis hun wafel
gehoede boeren gedroegen zich stoer
maar hun stieren zwierden hun staart
in de bedremmelde gezichten, bebaard
of niet, onheil lag op de loer
nu de timmermanszoon…
Op weg naar vrede
netgedicht
3.1 met 9 stemmen
1.020 Het kon een paradijs zijn zonder zonden,
doch onheil maakt de sterveling beducht.
Miljoenen mensen slaan weer op de vlucht.
Waar blijft de tijd? Die heelt toch alle wonden?
Dat mensen arm zijn, laat de rijken koud.
Oneerlijk is het aardse slijk verdeeld.
Het mensdom is wellicht een scheppingsfout.…