Dooi

De sneeuw pruttelt zich gestaag een weg in haar eeuwige cirkelgang.
Het vaste molecuul zingt haar zwanenzang tot vloeibare eenvoud.

Ik schuifel behoedzaam in de met nepbont gevulde laarzen over de gladde aardschil.
Mijn laarsloze hond beweegt zich met rappe wil achter, naast en voor mij niet gestoord door het spel der drie atomen.

Thuisgekomen verkondigt de buis wederom het weer.
Ik leg me berustend neer bij komend onheil.

De hond gaapt, rekt zich uit en legt zich neer voor brandend haardhout en sluit haar ogen.

Ik volg gedwee

dooi

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.0 met 1 stemmen 9