267 resultaten.
Elke keer opnieuw
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
601 peppels kwispelen
met hun toppen in buurtwegen
een muze van trots
oh, zo eerlijk, zo vrij
bladeren dempen gekruist
als druppels van één toon
met kleuren en schaduwen
dat vormen kent
wijd vertakt is in het licht
net als woorden, die opgaan in noten
door de winden van het hart
bloed en adem
tussen land en sterren
in de lucht van licht…
Vannacht
netgedicht
1.4 met 8 stemmen
965 Als in de herfst de laatste roos
de fletse blaadjes af voelt breken
die krullend opgaan in de wind,
weet zo het lichaam, smal en broos
zijn geest al grotendeels geweken
dat nu zijn laatste tocht begint?…
Alleen
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
826 door condens beslagen
lopen figuren
als vage schimmen
achter hun schaduwen aan
hersenspinsels
vervaagd en vertraagd
vanuit een troebel verleden
waar het niet was
wat het leek
waar de waarheid
geen werkelijkheid is
en de dagen
in twijfels aan je voorbij razen
en de nachten in nevelen
van een onwerkelijke droom
opgaan…
Siberië
gedicht
3.0 met 177 stemmen
56.214 Geef me je jas
van bont en teddyberen.
Leg je arm om me heen
en al je winterkleren.
Zoen me
tot ik warm word.
Zoen me
tot ik spin.
Trek je eigen huid dan uit,
stop mij er onder in.
Sus me met je hartslag:
wij ons wij ons wij ons.
Maak van dit veel te grote bed
een heel klein fort van dons.
-----------------------------------------
uit…
jou vergeten
hartenkreet
3.9 met 11 stemmen
1.551 niet kan
om te doen alsof
ik niet meer om je geef
het is zo moeilijk
een ander te vinden
wanneer ik weet dat jij de ware voor me bent
om toe te geven dat ik niet
meer van je hou al doe ik dat nog
het is zo moeilijk
omdat ik weet dat je me alles hebt geleerd
en dat ik nu dat eindeloze pad
naar liefde en geluk
alleen moet opgaan…
veelzeggend
netgedicht
4.5 met 10 stemmen
723 kind leerde ik het zwijgen
dat ontstond in het niet bewegen
van woorden
niemand sprak
tenzij er werd bedrogen
of gespuwd
zovele malen
herhaalde ik ook
het zitten
of neergesmeten, vol gezag,
verlangde ik naar die eenzame stoel
wat verderop, buiten het licht
als kind kwam ik vaak in de buurt
van de dood, veelbelovend het opgaan…
In een zwijgzaam mysterium
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
498 Het vermolmde hout
dat kraakt onder mijn voeten
bij het betreden van
jouw bebost domein
knispert en ritselt zacht
als een gekreukeld tekenvel
waarop symbolisch
het leven wordt uitgelegd
De kracht der verbeelding
brengt ons een veelvoud
aan betekenissen
Ja, ook bekentenissen
die in een zwijgzaam mysterium
ontstaan en weer opgaan…
je woont in stilte
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
704 ik mis je in
het opgaan van de zon
je schaduwt alle uren die nu
langer lijken te gaan duren
de week verliest zijn dagen
omdat niemand naar hun naam
komt vragen, zonder jou is
doordeweeks maar grauw
je woont in stilte
neemt geen woord meer op
laat je warmte langzaam wurgen
door de winter van de strop
muren schuren onbegrip
liefde…
Onderweg Naar ...
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
501 daar gaan ze weer
hou ze tegen
laten ze mij vertellen
wat daar in de verte is
wat ligt daar achter
de horizon
waarom terug naar toen
waar de tocht naar ons begon
hou ze tegen
ontfutsel hun geheim
want het moet daar
wel fantastisch zijn
neem me desnoods mee
laat het me zien
daar aan de overkant
van die eindeloze zee
laat me opgaan…
afgestoten
netgedicht
3.0 met 9 stemmen
608 zilveren bloem
gewond lag haar koude huid
op de te warme stenen, zelfs de zon
spaarde zijn stralen, schoonheid lag
te sterven, een sculptuur vormend
waar was haar bloeiakker gebleven
dat massief met de witte weiden, de
uitzichten over gebroken landerijen
schip met steven en grote diepgang
donkeren bergen omhelzen het einde
haar graf zal opgaan…
De rozentuin der ziel
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
503 Laat me ademen
Laat me leven
Laat me om de lieve Liefde geven
Laat me stijgen
Laat me gaan
en op roze rozen zweven
Om te worden wie ik ben
Om te maken mooi en heel
wil ik alle woorden spreken
teder helder en bedreven
Laat me lachen
Laat me zingen
Laat me opgaan in de goede dingen
Laat me zwerven in je zwoele geuren
Laat me binnen…
verwachtingsvol
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
1.310 samen rond de dis
na tijden van gemis
eindelijk het
weerzien
en tussen hen in
het 'misschien'
glazen worden gevuld
en het geduld
al zo lang
op de proef gesteld
maakt plaats
voor ongedurig
en vurig
elkaar aanzien
en misschien nadien
opgaan in elkaar
de avond nog jong…
Drenkeling*
netgedicht
3.8 met 16 stemmen
3.222 Als de blik van haar ogen de weerslag
vormt van haar ziel, wat heerlijk is het dan
dat ik in deze draaikolk opgaan kan
en sprakeloos de woorden spreken mag
ondersteboven te zijn van haar lach.
Als drenkeling weet ik mij in haar ban,
waart zij als schip rond in mijn hersenpan:
redding gehuld in nevels van de dag.…
Romântico
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
481 krul je in mijn armen
dan laat ik je de vertes zien
bovendien het lieve leven
voorbij de horizon
laat mij je dragen
over jong groene akkers
bloemrijke velden
en glooiende heuvels
waarover ik je vertelde
laten wij oprijzen van de aarde
hangen boven turquoise zeeën
zwevend met de vogels mee
tot wijzelf vleugels krijgen
transparant opgaan…
WAANZIN
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
624 De zon haalt de vorst van de daken
De mollen bezetten de dijken
De wind tracht een geest te bereiken
Die los is geraakt van zijn baken
Die duivels ziet, monsters en draken
Die alles opnieuw moet bekijken
Er zullen veel maanden verstrijken
Die opgaan aan smerigheid braken
Totdat hij volkomen genezen
Het leven weer weet te omarmen
Verheugd…
Hou van mij
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
564 schrijf haar jouw
allermooiste verzen
met goud zonlicht
oh zo puur
dwalend door
onontgonnen wouden
samen opgaan in
moeder natuur
laat verbanden
nimmer smoren
opdat jullie schakel
haar immer zal bekoren
voedt haar met
licht beschilderde
in muziek gedoopte novellen
blijf haar ieder jaargetij
vertellen
middels wolken, regen,
een…
Brug
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
430 Zal al wat ik heb vergank’lijk zijn
Ten prooi aan rot verderf of gisting
Geluk verwelken tot verdriet en pijn
Mijn spaargeld opgaan aan verkwisting.
Mijn leven worden tot gal en zuur
Mijn lichaam mij tot zware kwelling
Mijn geest verbranden als in hellevuur
Mijn gaan en staan op pielloze helling.…
Bestaan in kleurrijk gaan
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
479 de dagen
worden zachter
maar lijken in
hun kleuren
feller te spreken
om een eigen
persoonlijkheid op
toon te brengen
na millennia de zon
te doen opgaan
zonder gezicht
en herkenning en
alleen in licht en
warmte de
communicatie
te verzorgen
ook de maanden
veranderen hun
profiel om in een
geëngageerde baan
met de aarde…
Plasma
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
725 overweldigt het land
zonder zich prijs te geven
in andere dimensies
Geen object, niet vliegend
alleen ongeïdentificeerd
Onzichtbaar, ongrijpbaar
Paniek is zinloos
Het geluid legt zich neer
te zwaar om te strelen
met een neuriënde stem
Zachtjes ratelt er iets
hypnotiserends
waaraan ik niet toegeef
Ik wil het navertellen, niet
opgaan…
Als gij mij leest, dan moet gij mededichten
poëzie
3.6 met 20 stemmen
3.545 Als gij mij leest, dan moet gij mededichten,
En algeheel in mijn gedicht opgaan,
Het moet gelijken op een zelf-verrichten,
Alsof niet ik, maar gij het had gedaan.
Gij zult tevreden zijn, en ziet het aan,
En blijdschap zal uw dichtend oog verlichten; -
Het is een kleinigheid, een vers te dichten,
Al lezende, is het in u ontstaan.…
perpetuum mobile
hartenkreet
3.6 met 11 stemmen
800 Wat kan ik jou beminnen
onvoorwaardelijk, buiten zinnen
en zo opgaan in onze liefdesstroom.
Als een prachtige liefdesdroom
en elke nacht van voor af aan
onze wereld samen laten gaan.
Een Machtige Liefde van het tweede soort,
fysiek onmogelijk, en zelden verwoord
nee, nooit meer stoppen Liefste, nee,
onze Liefde, een perpetuum mobile....…
privé
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
603 schuilen
een plek alleen voor mij
heel even maar
dit wonderlijk gebied
met woorden die gelukkig maken
ook zonder jou
zelfs sterker nog
zelfs als ik kon
zou ik ze nog niet delen
mijn hart alleen laten bewegen
op het ritme, melodie
uniek voor nu
ver weg van later
maar laten vullen met muziek
jouw bijzijn mij niet laten storen
opgaan…
Habar
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
942 het sneeuwlicht neemt
aarzelend afscheid
als de lente losbarst
het hart breekt open
het wrikt zich los
uit de omklemming
van roestige vleugels
oude woorden verdwijnen
een voor een
het buigzame hart geeft zich over
aan het blauwe uur van de ochtend
het wil glanzend leven
en opgaan in de tijd
totdat het geel-oranje
verdwijnt…
ATOL
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
453 Het spreekt zichzelf niet langer tegen,
het mengt zijn daden door het woord
en laat de zangen opgaan in de stroom.
Het ziet het naken van de nacht, zichzelf verlaten
zelfs door angst, de gramschap van de graven:
in duisternis wordt het weldra tot niets ontdaan.…
Laten we de oude....
gedicht
5.0 met 1 stemmen
3.202 Laten we de oude
brieven verbranden, al die mooi
verregende zongebleekte woorden en regels
in vlammen zien opgaan maar schaamteloos
hun inhoud behouden.…
Mensenmens
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
439 liefde
verlangen en verdriet
die in onze longen wonen
en onvoorspelbaar ineens
uit de diepte van onze adem
naar buiten komen
strelend of stormend vol
ervaringen die ons laten
voelen wie we zijn en waar
het om gaat, de eeuwigheid
van ons leven te plukken
in de stroom van onze adem
die tevens andermans adem is
terwijl we volledig opgaan…
we zijn in de hemel geweest
netgedicht
3.7 met 16 stemmen
1.551 je klampte aan
vleugels vluchtten
richting horizon
de tijd voorbij
die nooit begon
een eerste klapwiek
en de lucht ging dragen
een opgaan zonder vragen
zo lang gewacht op de
bevrijding van de nacht
we raakten ijlte en de rust
om samen te gaan praten
wisten van elkaar de scherpte
om te raken, kozen woorden
die weer liefde maakten…
Tijd bekent kleur
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
573 de dagen
worden zachter
maar lijken in
hun kleuren
feller te spreken
om een eigen
persoonlijkheid op
toon te brengen
na millennia de zon
te doen opgaan
zonder gezicht
en herkenning en
alleen in licht en
warmte de
communicatie
te verzorgen
ook de maanden
veranderen hun
profiel om in een
geëngageerde baan
met de aarde te
komen…
Ogen
hartenkreet
3.9 met 49 stemmen
3.923 Als ik je aankijk lees ik iets in je ogen
Je wilt me wat vragen, maar je durft het niet
We hebben nooit over onze gevoelens gelogen
Maar het uitspreken geeft aan beiden verdriet
Daarom blijft jouw vraag onuitgesproken
Maar dat kleine, dat fijne gevoel heb ik ook
Tussen ons kan er niets méér zijn dan vriendschap
Andere gevoelens moeten opgaan…
Kerstnacht
gedicht
2.5 met 132 stemmen
57.010 Kerstnacht - het eenzaam zwerven der gedachten
rondom het oud verhaal, het nimmer uit te spreken
verlangen naar het helder zingen in de nacht en
het opgaan van de ster, een lichtend teken.…