210 resultaten.
Snot voor mijn geliefde
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
576 moet je één ding van me weten
ik kan niet tegen snot
De kleur of smaak doet er niet toe
groen, geel, rood, wit of blauw
zoet, zout, zuur, zompig of hard
Dus als je verkouden bent
mijd mij dan als de pest
Als je mij besmeurt tussen
mijn borsten, breekt de duivel
in mij los, wurgen deze handen
slaan je met een hamer
de grote, holle schedel…
laatbloeier
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
628 Wijnrode vlekken over haar vel
Dat blinkt van de hitte
Haar groeven gloeien glad op
Een rare wenk dwingt me nader
En ik reik en raak de galm
Vervuld van een geheime pijn
Waar het lot geen grip op heeft
Haar stem rolt als de donder
Dan werpt ze een bijl naar mijn schedel
En klieft het geheugen als een straf
Nu klaagt ze om een ontstoken…
Tweespalt
gedicht
2.9 met 38 stemmen
15.095 Ik kan wel knielen en mijn schedel breken,
kluizenaar worden of wellicht cipier,
het kruis vereren, met gevangnen spreken,
in regen lopen om een nachtkwartier,
of, als Van Gogh, voor de berooiden preken,
mijn hemd verscheuren, arm zijn als een mier,
en met een scheermes mij het oor afsteken,
krankzinnig sterven; maar het helpt geen zier.…
DOODSSTRIJD
poëzie
4.2 met 12 stemmen
5.155 hij is weergaloos laf:
hij valt aan in de rug;
hij durft niet recht tegenover mij staan;
ik zou zijn schedel te pletter slaan.
ik heb nu nog, nu nog, een wild ontembaar
verlangen naar bloed.…
Oorzaak en gevolgen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
725 oren
lellen gaven knipperlichten en geluid
ermee naar bed gaan deed zo’n pijn
het opstaan bleek nog erger
vooral het eeuwige geklets
van dag naar nacht en omgekeerd
tussendoor het vrijen erboven
en eronder
het continu geroezemoes
van schelle stemmen in haar hoofd
die zij zelf heeft opgeroepen
er werden toen drie beugels
rond de schedel…
In slechts metamorfosis
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
652 Nooit meer vergeet ik
jullie schaapachtige lach
in die grafkelder van 4 bij 4
de winter maakte van jullie lijken
in najaarszon
De smerigheid
van jullie echt vuile plan
gekoekt aan de binnenkant
van jullie
tere en broze schedels
Jullie waren jezelf niet
Slechts misleid, maar
bovenal geïndoctrineerd
Een half-verwoestende ziekte
die ervoor…
het godenvuur in ogen
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
754 mij voorbij
de smaak van
bloed en vettig tuig
kreten rauw en ruig
het schreeuwen en het
doodsgereutel brengen mij
de sleutel van de tijd
ik zie ze gaan
met rossen op de vijand af
het godenvuur in ogen
ze doden zonder mededogen
wie sterft is laf de falanx
faalt de overwinning draalt
in speren die de
buiken open rijten
schedels…
Huisje aan zee
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
528 Jouw doekjes zijn allang droog
maar ik laat ze rustig wapperen
dan gebeurt er tenminste iets
op deze uitgestorven plek
Jij zit maar voor je uit te kijken
en neemt af en toe een duik
Daarna dep je voorzichtig
de haartjes op je schedel
In de bar vond ik je leuker
al zat je wel op te scheppen
over jouw huisje en het strand
helemaal voor…
Knekels rollen
gedicht
2.6 met 7 stemmen
4.532 schoonheid
niet schoonheid alleen haar gezicht heeft verbrand
in een eeuw die ieder van ons baarde, grootbracht
en voedde, een eeuw weer van doorbraak en woede
een eeuw die ons doorgaf tot waar we staan, in
een moegeprezen moegestreden moegenezen eeuw, in ieder
leven valt wat regen maar vier meter is een absurde
afstand tussen je sleutelbeen en je schedel…
Tattoo
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
758 Als ik me al solidair verklaar
met een club die vroeger simpelweg voor anker ging,
maar nu op armen en benen,
indianennamen, goeroes, schedels, totems brandt
en daar waar plek is onder de oksels
nog wat linten in knoeierige bomen hangt,
verloren liefdes alsof het niets is wissend
en die met heel die beeldenstormneurose
zelden getuigt van authenticiteit…
met oogkassen vol ongelijk
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
706 ik dook mijn slotgracht in
zwom tussen bagger naar riolen
wilde leven nog
had schijt aan mijn idolen
zocht naar een kelder
met het water aan de lippen
wist die te vinden
net voor ik zou stikken
zag de beenderen
in uitval aan de kluisters
rook weer de geur
van dodelijk halfduister
schedels dreven langs
met oogkassen vol…
alle verf gemengd is bruin
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
927 groen is de breuk de deling
De schilder
schildert met doorzichtig
Een dichter zet woorden
die op zich niets betekenen
aan elkaar tot een gebeuren
Geschiedenis is een tempel
onder het zand
in de natuur is ook
rul zand in een woestijn
zonder water
Wat blijft is de wind
van uitgevlakte stemmen
De restwaarde van dood
zijn de schedels…
Dieper
netgedicht
3.3 met 13 stemmen
1.446 Er hopen zich knoken op:
de schedel van een waaghals
het bekken van een wees
de wervels van een wegpiraat.
Boven de wolkensluiers
In het trillend blauw
Hoor ik de ijzervogel naderen
landend met klapwielen
een mensenlading in de buik.…
Geen rivier te koop
hartenkreet
3.6 met 7 stemmen
945 Vlammen verschroeien
mijn hongerige schedel.
Rond mijn graf woekert
alleen nog maar brandnetel.
Een walm propt zich vol met
verstikkend zwart geween.
Letters zinken voor eeuwig
weg onder mijn zware kleed.
Geen rivier kan het razende vuur
tot eindeloos schreien dwingen.…
Mistaanval
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
1.627 behoefte aan buitenlucht dwingt
me de deur uit de dichte mist in
die mij snel omringt ontelbaar
vele druppeltjes nemen letterlijk
bezit van mij mijn jas indringend
bedekt met een grijze laag vocht
die een aanval doet met speren
bewapende micromisten doorboren
mijn hoofdhuid het spierweefsel
de schedel bevolken de hersenpan
leggen het…
Lodewijk 14
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
1.259 protserige haan
die lonkt naar de schilder
de kwast meet zijn geheven kin
en zet hem klem in een lijst
gevlochten ranken van klatergoud
met een knik spoort hij een lakei aan
wie zijn fortuin bijeenraapt heeft biceps nodig
het past nipt in de romp van een vliegdekschip
alleen zijn brein is niet zo groot
eerder een erwt die rolt door zijn schedel…
gebakken lucht
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
620 ze verkopen als zoete broodjes
zijn woorden lijk gebakken lucht
klieven de schedels der onwetenden
ze hakken in hun hersenpan
het laatste restje waarheid
kan zich slechts stil verschuilen
achter een welgeklede leugen
de beste van alle werelden
het antwoord voor de massa
die alleen maar waarom vraagt
en dan verder met het leven gaat
zonder…
Panopticum
netgedicht
2.9 met 10 stemmen
1.301 aan
Dit grote schrijven
Als maden snuffelen zij
Aan het roze vlees
Van onze gedachten
Nemen hapjes van
Ons blanke vel
En ons diepe smachten
En nu deze wikkel
Van het intieme
Secuur wordt afgegraasd
De schaamte wordt
Verorberd door eenieder
Die het onze smaakt
Komt opzetten als een
Stomp in de maag
De blankheid van mijn schedel…
Op zijn kale kop
poëzie
2.8 met 12 stemmen
3.979 Geen zware haarknot drukt mijn achterhoofd,
Ik heb koud water in een zilveren kan
En laat het voluit op mijn hoofdhuid plassen;
Zoals een nieuw door Boeddha's wet gedoopte
Herleef ik door dit water op mijn schedel.
En weet waarom de priester, rustbehoevend,
Zijn hart bevrijdt door eerst zijn hoofd te scheren.…
Clint Eastwood
netgedicht
3.7 met 12 stemmen
685 spervuur
holle frasen breedspectrum pleister
op de wonden die afgeschoten worden
beleefdheidsverzoeken en handwapens
Ik schrijf liever voorbij de streep
van de dood waar het gezegde
geen naam meer heeft
ik leef op de soundtrack
van mensen
die het hebben klaargespeeld
het is niet ik die spreek
het is mijn vader die weerklinkt
in mijn schedel…
Verdwazing
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
920 Ik dacht aan steroide atleten;
stuk geslagen boksers; jong
gestorven worstelaars en in ‘t
harnas gestorven Epo fietsers-
droom die nacht van ‘n bezoek
aan Real Genetica van succes
trainer Gepetto; zijn voetballers
hebben door genetisch trucs-
een gespierd schietbeen, een
snelle slanke passeerpoot en ‘n
dikke lege schedel voor het…
Queeste
gedicht
1.9 met 13 stemmen
5.986 Toen brak het wit dat je was en je schedel werd hard:
een burcht voor je pijn en geluiden, granaatscherven, stemmen
van vaders met handen en moeders: een tong als een klauw.
Het licht trok zich terug op de kliffen, jankte.
------------------------------------
uit: 'Een koorts van glas', 2007.…
Winter in San Clemente (Rome)
gedicht
4.0 met 2 stemmen
2.633 Ik zie de oude monumenten weer,
ruik de bestorven wierook van weleer,
herken de schedel, de gebarsten zerk.
De kale koster, zuchtend aan het werk
bij 't altaar, zet daar doden bloemen neer.
Een duif vliegt op en laat een witte veer
en ritselt aan het venster met zijn vlerk.…
Knekels rollen
gedicht
3.0 met 3 stemmen
3.875 heeft verbrand
in een eeuw die ieder van ons baarde, grootbracht
en voedde, een eeuw weer van doorbraak en woede
een eeuw die ons doorgaf tot waar we staan, in
een moegeprezen moegestreden moegenezen eeuw
deze oude verweerde en glanzende eeuw, in ieder
leven valt wat regen maar vier meter is een absurde
afstand tussen je sleutelbeen en je schedel…
Boom
netgedicht
3.3 met 23 stemmen
7.333 Mijn gevoel wortelt wijd in trage aard,
waar het sap onttrekt aan lage schimmels,
gedachten zuigt uit begraven schedels,
waar herinnering sluimert, lang bewaard.
Bruin blad van de herfst reeds lang verzonken,
een lentelach en een traan op de grond,
woorden van haat uit een bijtende mond,
gestorven vriendschap heb ik gedronken.…
dolle koe
netgedicht
3.3 met 14 stemmen
2.190 ze staat in mijn hof te grazen
met vlokken op de lippen
trappelend in het rozenperkje
nippend aan mijn vijver
ik raad de spons onder haar schedel
dode cellen die een leemte laten
als ze me zo stomp staat aan te gapen
droom ik dat ik in melk verdrink
toch loof ik keer op keer de Goede Heer
dat ze me in mijn hangmat laat slapen
ze doet…
Moederkloek
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
2.134 Om te vergeten hoe het huis beeft
Hoe tafel en bed in slijk verzonk
Omringd door dik beton
Hoor ik het gesuis in mijn schedel
Een hersenvlies dat scheurt
Rondom verspreide scherven
Glassplinters waarin ik rol
Tot ze me sussend naar boven draagt…
Sterven te Antwerpen
gedicht
5.0 met 4 stemmen
6.711 Gelegerd op de terpen van het zwijgen,
ten voeten uit onder een schors van slaap,
het strottenbloed gestremd, de schedel kaal
geplukt, stinken de Hanen van het lijden.
Hier gaan de kralen van de rozenkrans verloren;
van huid en haar geen raadsel overblijft
waar ledigheid in ledigheid wil wonen.…
Fossiel uit 1952
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
467 je kunt niet bij mijn hart naar binnen,
de dromen hebben zich aaneengeregen tot
een weergaloos harnas, in mijn verslapte
spieren woont de koning van de stilte,
de drum wordt aangeslagen door een
vermoorde sjamaan, de zandkorrels op de
paardevel aan de rand van de Seine
schieten dwars door mijn ogen, de kassen,
de hersens en dan door de schedel…
Veld
gedicht
4.5 met 2 stemmen
6.131 Eerst wint de bal, zie je hem
haarscherp voor je, tot op de stiksels van je lederen
schedel.…