Alle inzendingen over verstikking

304 resultaten.

Sorteren op:

tranen

hartenkreet
3.7 met 12 stemmen aantal keer bekeken 1.369
zo ik mij afwend en niet verlaag mijn tranen wellen ongevraagd zilte verraders van intens verdriet wilde voorkomen dat jij mij zo ziet want koud berekend van geen weet verwijt jij aanschouwelijk leed verstik ik mij niet meer werend stil vluchtend in mij zelf kerend als de strijd gestreden en ik berust verlaat jij mij verminkt bedrogen…
Ivan Grud13 augustus 2005Lees meer >

Steen voor steen

netgedicht
3.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 932
geraapt met wat voor handen was uit rotsen die een levenlang partij beloofden in voegen slechts een fraaie schoorsteen deden roken de fundamenten delen we steen voor steen zal ik gaan bouwen met specie om samen van te houden zie je ogen in het nieuwe licht verschrikken door de open ramen zullen wij elkaar nooit meer kunnen verstikken…
wil melker29 augustus 2008Lees meer >

- Versplintering -

netgedicht
4.1 met 26 stemmen aantal keer bekeken 618
In duizend stukken versplinterd ligt precies wat er was uitgemoord in één oogopslag, gesmoord het land van herkomst verwoest de verstikking van de bloeddorstige wreedheid, opmars in veel steden een dichtgeknepen keel pijn bij het slikken vult met vorming, de vooruitgang..…

Vulkaanas

netgedicht
1.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 408
nu ik mezelf met spiegels verwar blijkt mijn massief windgevoelig en mijn pluim een woordwolk er is geen eenvoudige weg om te kiezen, tussentijds in verstikking boven ademvrees als doorschijn is fijngewreven tot glazen fragmenten lijdend in gevonden voorwerp aan een lichte vorm van verdwaling tussen vogels en fotonen doch onvervreemd…
Iniduo23 augustus 2014Lees meer >

Het gevecht

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 649
het woord kwam uit t niets zwart omsloten - ingekaderd een verstikkende deken zoekend naar contrast of in ieder geval iets lichts - iets wat mijn ongelijk bewijst een knoop in mijn maag - baksteen de ogen - ‘Vantablack’ lijken mij te hypnotiseren doen vuren oplaaien waarvan ik het bestaan niet kende er worden geen woorden vuilgemaakt…

aanroep

netgedicht
3.9 met 8 stemmen aantal keer bekeken 604
na elke oorlog moet iemand opruimen de demonen de laatste kogel het heilige gelijk het opperste kwaad de muren het prikkeldraad na elke oorlog moet iemand blijven op verstikkende zwarte grond om plaats te maken voor het rouwen om verdwenen geliefden de dood van het kind na elke oorlog moet iemand zich vasthouden…
J.Bakx8 november 2023Lees meer >

Het geluid van de uiterwaarde

netgedicht
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 382
..en als je héél goed luistert hoor je het fluisteren van de vergeet-mij-nietjes het zuchten van de boterbloemen in de verstikkend hete zon ..de koekoek roept niet naar het nest, maar om mij te attenderen op de paraderende Canadese kuikens en de knobbelzwaan die zijn kop in het water steekt ..het zoemen van mensen en van die dingen…

Verbannen Godenkind

netgedicht
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 1.065
Julia ging op een laat nazomerstrand tegen al haar goddelijke zusters in die haar heimelijk zonder tegenzin verbanden naar Grote Mensenland, naar dat roerige toch verlaten oord waar zij moest leven als niet meer kind dat geen oplossing voor het raadsel vindt van waarheid die het ware vermoordt, het Goede dat het Schone verstikken mag -…

Wanhoop

hartenkreet
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 603
ik zie haar snakken naar de adem van haar geweten, verstikkend in het uur van haar diepste nood. in de moraal van haar wanhoop ligt het gevaar van zelfbeklag, ze zwoegt in stilstaand water, zonder zelfreflectie, zonder antwoorden!…

paniek

netgedicht
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 417
wat als je adem reikt tot aan het slotakkoord je hart haar kloppen zoekt in de doolhof waar angst geen uitweg kent de moesson zich laat gelden op delen van het lichaam die je bijeen houden, verstikking in beleving en geen stem die je tot een zuchtje wind kan temmen minuten raken uren waar kwartieren vluchtig in seconden verdwijnen,…
elze3 februari 2023Lees meer >

langzaam sluiert mist

netgedicht
4.4 met 9 stemmen aantal keer bekeken 897
de zon is weg de helderheid verdwenen nevels stijgen op in kilte langs je benen voelt klamheid komen nog heb je zicht maar langzaam sluiert mist de wereld dicht geluiden zijn niet meer te duiden verstikkend is de stilte om je heen gewikkeld kou vertraagt maar onversaagd sprankt hoop heel diep van binnen ik wist dat je het…

De Angst

hartenkreet
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 904
Met zwarte ogen Verdrink ik in een radeloze kolk En die greep Die verstikkende hand Sluit zich nauwer Totdat het Net op tijd Licht wordt En de schim vervaagt Mij ademloos achterlaat Met de overheersende vraag “Wanneer komt Hij terug??”…

The Subway

netgedicht
3.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 860
De langgerekte gang afstandelijk onsamenhangend onoverbrugbaar steriel licht laag benauwend gehangen schreeuwt de stem van waarschijnlijk vervallen waanzin onmenselijk brandend in rappe etappes van verstikkend draaistaal Wacht en hergroepeer de verstooide gedachten verstrengeld in vaste routes en schaduwberijdende glooiende heuvels…
Rudyard29 maart 2006Lees meer >

valentijn op het antwoordapparaat.

netgedicht
4.4 met 5 stemmen aantal keer bekeken 551
en ik stortte hulpeloos neer, in de ban en zo in de war van jou en hulpeloos ook, een baksteen in een rode doos mijn hart, een hand met daarin een nog bloedende roos en wolken donker in mijn hoofd gedraaid en een zon die er vervaarlijk boven hing, pro- beerde ik er greep op te krijgen, maar gleed weg in de houdgreep van de verstikkende…

Kokkelkorrels en pekelschuim

netgedicht
3.9 met 18 stemmen aantal keer bekeken 1.027
fuiken raast witte wieven die bedreven zullen lonken met hun rokken van doorschijnend filigrein laverend tussen stam en takken leggen zij hun wil op aan de wind die stilvalt voor hun klaagzang en de dood in ‘t water vindt wee de zee, met het pekelschuim bedwelmd door kokkelkorrels en kalkvenijn spoelen vissen mee haar adem zal verstikkend…
Hanny2 juni 2010Lees meer >

Bepareld met wat dauw

netgedicht
3.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 574
een zwarte spin spon draden tussen zon en jou mijn bloem zag de eerste trillen in het ochtendlicht bepareld met wat dauw al gauw kruiste een tweede lijn verfijnde ruimte in afbakening je bloeit nog lente maar warmte en licht zijn al getemperd het web waarin jij zit dreigt je langzaam te verstikken samen hebben we de ragen…

Het zichtbaar zijn

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 575
al zou ik willen mijmeren dan nog zou mijn tongbeen zich vergruizen en me verstikken daar de wereld niet meer ademt, zelfs niet meer ontplooit en haar blaas leegt in mijn hand ik als figuurlijk en mijn evenbeeld de liturgie van vrome schapen zalven de wetenschap dat het bebouwde, het ongenuanceerde zich telkens vergrijpt aan halve waarheden…
elze3 juni 2012Lees meer >

Je wispelturigheid

netgedicht
3.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 508
de zon schijnt toch regen je in dikke druppels tranen zwaar hangen ze aan zomerbloemen vol kleurige verhalen vullen snel de kleine breuken in de droge herfstgrond ik kus de donkere wolken van je natte mond laat jouw lach niet meer verstikken door je wispelturigheid zie de lage zon weer lichten in je ogen zij helderen…
wil melker4 oktober 2012Lees meer >

cirkels

netgedicht
3.6 met 5 stemmen aantal keer bekeken 562
hoe vaak de dag zich hechtte aan de nacht om samen in verstikkend zwart te wachten op wat werd verwacht en andersom de nacht op sleeptouw door de dag voorbij 't middaguur zijn krachten wist te putten uit een restant van licht waardoor de mens bij tijden wat verlicht zich schikken kon in levensvatbaarheid een jarenlange strijd van…

Eén allesverzengend moment

hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 936
maar een vingerafdruk in het zand Weet dat als ik ga mijn brandende hartstocht verkoolt om lang gloeiend te blijven en geliefden te verwarmen niet door een laaiend steekvuur, maar een smeulende gloed in je hart Draag het met je mee dat allesverzengend moment om nooit wakker te worden uit die vuurzee van ons leven niet om er te verstikken…

Ik moet je laten gaan...

hartenkreet
3.0 met 9 stemmen aantal keer bekeken 1.602
Zacht omhels ik je Het is de laatste keer Verstikkende tranen Afscheid doet zo'n pijn Zoekende woorden Ingehouden woede Bonzende harten Kloppen als razenden Zacht laat ik je gaan Het moet alles is gezegd De tranen van verlating In een kus het nat van zout Stil verlaat jij de scene Waarin wij de hoofdrol speelden Liefde kapot het alleen…

Volmaakte liefde

hartenkreet
3.2 met 8 stemmen aantal keer bekeken 1.656
Laat ons verstikken in tedere woorden, laat ons zuchten, kermen bij het lezen van genot. Laat ons de beelden verbannen naar diepe kerkers van onze tenen waaruit ze nooit meer ons hart kunnen deren. Laat ons schreeuwen met elkaars stemmen, schrille tonen. Laten we nooit meer nemen de woorden waaruit we zijn geboren.…

De Engelse Sonnetten, 3. De val

netgedicht
4.2 met 21 stemmen aantal keer bekeken 1.206
Roze, rood, verstikking, licht. Licht, adem, adem, adem. De koude omhelzing van de wereld. De schreeuw. Verwrongen gezichten, bulderende stemmen, de diepte, de koorts, het zweet, het bloed, de allesomvattende leegte. God, sinterklaas, kerstman, school, vrouwen, sex, vodka, muziek, vervormde gedichten, de zilveren saxofoon.…

Het losgeslagen anker

netgedicht
3.9 met 7 stemmen aantal keer bekeken 807
waar mijn vluchtgedrag me kielhaalde en me deed verstikken alsof er vele herfsten aan me schraagden ontvelden mijn zienswijze aan de afgekeerde zijde waar liefde en angst streden om de eer want wie ik ben is geen antwoord maar zeker ook niet de vraag…
elze3 november 2009Lees meer >

Fall [in love]

netgedicht
3.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 545
bruine bladeren fluisteren tegen mijn oude schoenen het verhaal van verval vermengt met regen terwijl ik langzaamaan verdwaal in mijn gedachten snijdt met vlagen de grijze herfstwind, streng en guur de twijfel los, stil valt het jagen op het geluk van korte duur de omhelzing van mijn wanen zo verstikkend en doorvoed wist jij tot kalmte…

Verleden Tijd

netgedicht
3.2 met 10 stemmen aantal keer bekeken 355
in het heden zijn er dingen uit het verleden die zomaar boven komen drijven Zelfs zaken waarvan ik aanvankelijk dacht dat ik die wel kon verdragen blijken nu ineens de aandacht te vragen De wanhoop waarin ik zo nu en dan dreig te verzuipen laat me zien waar mijn pijnen zijn te vinden en welke kwesties me nu nog kunnen verstikken…

Pijnlijk mooi

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 1.545
Spottend loopt ze met lange laarsen -in leer met lak verzegeld- -elke man met zwak ontregeld- Langdurig haar schoonheid verbazen Elke stap zacht de hakjes klikkend -met een rokje strak gevouwen- -zwoel de lippen gepruilt gehouden- Verbazing werkt licht verstikkend Haar ogen die subtiel de lust smeken -een verbeelding zo uiterlijk mooi-…
Jouke14 april 2005Lees meer >

Sierlijk

hartenkreet
2.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 1.150
Ongevraagd en onvoorwaardelijk in haar liefde Ze geniet van elke streling Ik ben het die negerend haar hart doorkliefde Ze ontkent de verstikkende verveling 's Nachts geeft ze meer dan me ooit beliefde Ze negeert de afwijzing Ik duw haar regelmatig over de reling Er is niets waarmee ik haar geriefde Ze heeft een dwingende charme over zich…

armenslaap

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 1.213
je knuffelde mij zeer bewust een verstikkende ademnood in het slapende ochtendrood. in je begrijpende armen herleefde, herrees ik even. je duffelde mij onbewust weer warmpjes in medeleven, het slapende niet verdreven. in je omarmende armen zweefde ik weg als herboren.…
David Troch30 september 2003Lees meer >

korstmos

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 777
alg en schimmel versmelten tot een groene, grove korst onthecht zijn ze kansloos ze slorpen verstikkend stof traag woekerend met geduld op de kale rotsflank de grafzerk die schuin zakt een ijswand in het hoge noorden her worden ze niet verdrongen maar dringen door de fijnste porie zelfs verdord slaapt het door tot de dauwdruppel hem…
Wim Veen9 oktober 2005Lees meer >