304 resultaten.
tranen
hartenkreet
3.7 met 12 stemmen
1.369 zo ik mij afwend en niet verlaag
mijn tranen wellen ongevraagd
zilte verraders van intens verdriet
wilde voorkomen dat jij mij zo ziet
want koud berekend van geen weet
verwijt jij aanschouwelijk leed
verstik ik mij niet meer werend
stil vluchtend in mij zelf kerend
als de strijd gestreden en ik berust
verlaat jij mij verminkt bedrogen…
Steen voor steen
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
932 geraapt
met wat voor handen was
uit rotsen die een
levenlang partij beloofden
in voegen slechts een fraaie
schoorsteen deden roken
de fundamenten delen we
steen voor steen zal
ik gaan bouwen met specie
om samen van te houden
zie je ogen in het
nieuwe licht verschrikken
door de open ramen zullen wij
elkaar nooit meer kunnen verstikken…
- Versplintering -
netgedicht
4.1 met 26 stemmen
618 In duizend stukken
versplinterd
ligt precies wat er was
uitgemoord in één oogopslag,
gesmoord het land van herkomst
verwoest de verstikking
van de bloeddorstige wreedheid,
opmars in veel steden
een dichtgeknepen keel
pijn bij het slikken
vult met vorming, de vooruitgang..…
Vulkaanas
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
408 nu ik mezelf met spiegels verwar
blijkt mijn massief windgevoelig
en mijn pluim een woordwolk
er is geen eenvoudige weg
om te kiezen, tussentijds
in verstikking boven ademvrees
als doorschijn is fijngewreven
tot glazen fragmenten
lijdend in gevonden voorwerp
aan een lichte vorm van verdwaling
tussen vogels en fotonen
doch onvervreemd…
Het gevecht
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
649 het woord kwam uit t niets
zwart omsloten - ingekaderd
een verstikkende deken
zoekend naar contrast of
in ieder geval iets lichts -
iets wat mijn ongelijk bewijst
een knoop in mijn maag - baksteen
de ogen - ‘Vantablack’
lijken mij te hypnotiseren
doen vuren oplaaien
waarvan ik het bestaan niet kende
er worden geen woorden vuilgemaakt…
aanroep
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
604 na elke oorlog
moet iemand
opruimen
de demonen
de laatste kogel
het heilige gelijk
het opperste kwaad
de muren
het prikkeldraad
na elke oorlog
moet iemand
blijven
op verstikkende
zwarte grond
om plaats te maken
voor het rouwen
om verdwenen geliefden
de dood van het kind
na elke oorlog
moet iemand
zich vasthouden…
Het geluid van de uiterwaarde
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
382 ..en als je héél goed luistert
hoor je het fluisteren
van de vergeet-mij-nietjes
het zuchten
van de boterbloemen
in de verstikkend hete zon
..de koekoek roept niet
naar het nest, maar
om mij te attenderen
op de paraderende
Canadese kuikens
en de knobbelzwaan
die zijn kop in het water steekt
..het zoemen van mensen
en van die dingen…
Verbannen Godenkind
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
1.065 Julia ging op een laat nazomerstrand
tegen al haar goddelijke zusters in
die haar heimelijk zonder tegenzin
verbanden naar Grote Mensenland,
naar dat roerige toch verlaten oord
waar zij moest leven als niet meer kind
dat geen oplossing voor het raadsel vindt
van waarheid die het ware vermoordt,
het Goede dat het Schone verstikken mag -…
Wanhoop
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
603 ik zie haar
snakken naar de adem
van haar geweten,
verstikkend in het
uur van haar
diepste nood.
in de moraal
van haar wanhoop
ligt het gevaar
van zelfbeklag, ze
zwoegt in stilstaand
water,
zonder zelfreflectie,
zonder antwoorden!…
paniek
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
417 wat als je adem reikt
tot aan het slotakkoord
je hart haar kloppen
zoekt in de doolhof
waar angst geen uitweg kent
de moesson zich laat gelden
op delen van het lichaam die
je bijeen houden, verstikking
in beleving en geen stem die
je tot een zuchtje wind kan temmen
minuten raken uren waar
kwartieren vluchtig in
seconden verdwijnen,…
langzaam sluiert mist
netgedicht
4.4 met 9 stemmen
897 de zon is weg
de helderheid verdwenen
nevels stijgen op
in kilte langs je benen
voelt klamheid komen
nog heb je zicht
maar langzaam sluiert
mist de wereld dicht
geluiden zijn
niet meer te duiden
verstikkend is de stilte
om je heen gewikkeld
kou vertraagt
maar onversaagd
sprankt hoop
heel diep van binnen
ik wist dat je het…
De Angst
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
904 Met zwarte ogen
Verdrink ik in een radeloze kolk
En die greep
Die verstikkende hand
Sluit zich nauwer
Totdat het
Net op tijd
Licht wordt
En de schim vervaagt
Mij ademloos achterlaat
Met de overheersende vraag
“Wanneer komt Hij terug??”…
The Subway
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
860 De langgerekte gang
afstandelijk onsamenhangend
onoverbrugbaar steriel
licht laag benauwend
gehangen schreeuwt
de stem van waarschijnlijk
vervallen waanzin onmenselijk
brandend in rappe etappes van
verstikkend draaistaal
Wacht en hergroepeer de
verstooide gedachten
verstrengeld in vaste
routes en schaduwberijdende
glooiende heuvels…
valentijn op het antwoordapparaat.
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
551 en ik stortte hulpeloos neer,
in de ban en zo in de war
van jou en hulpeloos ook,
een baksteen in een rode doos
mijn hart, een hand met daarin
een nog bloedende roos en
wolken donker in mijn hoofd
gedraaid en een zon die er
vervaarlijk boven hing, pro-
beerde ik er greep op te krijgen,
maar gleed weg in de houdgreep
van de verstikkende…
Kokkelkorrels en pekelschuim
netgedicht
3.9 met 18 stemmen
1.027 fuiken raast
witte wieven die bedreven
zullen lonken met hun rokken
van doorschijnend filigrein
laverend tussen stam en takken
leggen zij hun wil op aan de wind
die stilvalt voor hun klaagzang
en de dood in ‘t water vindt
wee de zee, met het pekelschuim
bedwelmd door kokkelkorrels en
kalkvenijn spoelen vissen mee
haar adem zal verstikkend…
Bepareld met wat dauw
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
574 een zwarte spin
spon draden tussen
zon en jou mijn bloem
zag de eerste trillen
in het ochtendlicht
bepareld met wat dauw
al gauw kruiste
een tweede lijn verfijnde
ruimte in afbakening
je bloeit nog lente
maar warmte en licht
zijn al getemperd
het web waarin
jij zit dreigt je
langzaam te verstikken
samen hebben we
de ragen…
Het zichtbaar zijn
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
575 al zou ik willen mijmeren
dan nog zou mijn tongbeen
zich vergruizen en me verstikken
daar de wereld niet meer ademt, zelfs
niet meer ontplooit en haar blaas
leegt in mijn hand
ik als figuurlijk en mijn evenbeeld
de liturgie van vrome schapen
zalven de wetenschap dat het bebouwde,
het ongenuanceerde zich telkens vergrijpt
aan halve waarheden…
Je wispelturigheid
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
508 de zon schijnt
toch regen je
in dikke druppels tranen
zwaar hangen ze
aan zomerbloemen
vol kleurige verhalen
vullen snel
de kleine breuken
in de droge herfstgrond
ik kus de
donkere wolken
van je natte mond
laat jouw lach
niet meer verstikken
door je wispelturigheid
zie de lage zon
weer lichten
in je ogen
zij helderen…
cirkels
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
562 hoe vaak de dag zich hechtte aan
de nacht om samen in verstikkend zwart
te wachten op wat werd verwacht
en andersom de nacht op sleeptouw
door de dag voorbij 't middaguur
zijn krachten wist te putten
uit een restant van licht
waardoor de mens bij tijden
wat verlicht zich schikken
kon in levensvatbaarheid
een jarenlange strijd van…
Eén allesverzengend moment
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
936 maar
een vingerafdruk in het zand
Weet dat als ik ga
mijn brandende hartstocht verkoolt
om lang gloeiend te blijven
en geliefden te verwarmen
niet door een laaiend steekvuur, maar
een smeulende gloed in je hart
Draag het met je mee
dat allesverzengend moment
om nooit wakker te worden
uit die vuurzee van ons leven
niet om er te verstikken…
Ik moet je laten gaan...
hartenkreet
3.0 met 9 stemmen
1.602 Zacht omhels ik je
Het is de laatste keer
Verstikkende tranen
Afscheid doet zo'n pijn
Zoekende woorden
Ingehouden woede
Bonzende harten
Kloppen als razenden
Zacht laat ik je gaan
Het moet alles is gezegd
De tranen van verlating
In een kus het nat van zout
Stil verlaat jij de scene
Waarin wij de hoofdrol speelden
Liefde kapot het alleen…
Volmaakte liefde
hartenkreet
3.2 met 8 stemmen
1.656 Laat ons verstikken in tedere woorden,
laat ons zuchten, kermen bij het lezen van genot.
Laat ons de beelden verbannen
naar diepe kerkers van onze tenen
waaruit ze nooit meer ons hart kunnen deren.
Laat ons schreeuwen
met elkaars stemmen,
schrille tonen.
Laten we nooit meer nemen
de woorden waaruit we zijn geboren.…
De Engelse Sonnetten, 3. De val
netgedicht
4.2 met 21 stemmen
1.206 Roze, rood, verstikking, licht.
Licht, adem, adem, adem.
De koude omhelzing van de wereld.
De schreeuw.
Verwrongen gezichten,
bulderende stemmen, de diepte,
de koorts, het zweet, het bloed,
de allesomvattende leegte.
God, sinterklaas, kerstman, school,
vrouwen, sex, vodka, muziek,
vervormde gedichten, de zilveren saxofoon.…
Het losgeslagen anker
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
807 waar mijn vluchtgedrag
me kielhaalde en me deed verstikken
alsof er vele herfsten aan me schraagden
ontvelden mijn zienswijze aan de afgekeerde zijde
waar liefde en angst streden om de eer
want wie ik ben is geen antwoord
maar zeker ook niet de vraag…
Fall [in love]
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
545 bruine bladeren fluisteren tegen
mijn oude schoenen het verhaal
van verval vermengt met regen
terwijl ik langzaamaan verdwaal
in mijn gedachten snijdt met vlagen
de grijze herfstwind, streng en guur
de twijfel los, stil valt het jagen
op het geluk van korte duur
de omhelzing van mijn wanen
zo verstikkend en doorvoed
wist jij tot kalmte…
Verleden Tijd
netgedicht
3.2 met 10 stemmen
355 in het heden
zijn er dingen
uit het verleden
die zomaar
boven komen
drijven
Zelfs zaken
waarvan ik
aanvankelijk dacht
dat ik die wel
kon verdragen
blijken nu ineens
de aandacht te vragen
De wanhoop
waarin ik zo nu en dan
dreig te verzuipen
laat me zien
waar mijn pijnen
zijn te vinden
en welke kwesties
me nu nog
kunnen verstikken…
Pijnlijk mooi
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
1.545 Spottend loopt ze met lange laarsen
-in leer met lak verzegeld-
-elke man met zwak ontregeld-
Langdurig haar schoonheid verbazen
Elke stap zacht de hakjes klikkend
-met een rokje strak gevouwen-
-zwoel de lippen gepruilt gehouden-
Verbazing werkt licht verstikkend
Haar ogen die subtiel de lust smeken
-een verbeelding zo uiterlijk mooi-…
Sierlijk
hartenkreet
2.8 met 4 stemmen
1.150 Ongevraagd en onvoorwaardelijk in haar liefde
Ze geniet van elke streling
Ik ben het die negerend haar hart doorkliefde
Ze ontkent de verstikkende verveling
's Nachts geeft ze meer dan me ooit beliefde
Ze negeert de afwijzing
Ik duw haar regelmatig over de reling
Er is niets waarmee ik haar geriefde
Ze heeft een dwingende charme over zich…
armenslaap
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
1.213 je knuffelde mij zeer bewust
een verstikkende ademnood
in het slapende ochtendrood.
in je begrijpende armen
herleefde, herrees ik even.
je duffelde mij onbewust
weer warmpjes in medeleven,
het slapende niet verdreven.
in je omarmende armen
zweefde ik weg als herboren.…
korstmos
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
777 alg en schimmel versmelten
tot een groene, grove korst
onthecht zijn ze kansloos
ze slorpen verstikkend stof
traag woekerend met geduld
op de kale rotsflank
de grafzerk die schuin zakt
een ijswand in het hoge noorden
her worden ze niet verdrongen
maar dringen door de fijnste porie
zelfs verdord slaapt het door
tot de dauwdruppel hem…