1569 resultaten.
In Goddelijke poëzie mijn hart mijn bron de genezende zon
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
528 herinner me weinig meer
na al die jaren
met de regen verdwijnt het stof
van de smalle kromme straten waarlangs
ik dwalend heb gehuild
botweg van mijn woordenschat beroofd
dat ik woord voor woord aangedreven door pijn
weer opduik in de boeken
de herinnering in regen langs het raam
hoor tikken
in Goddelijke poëzie mijn hart
mijn bron…
Vergane weelde
netgedicht
2.0 met 6 stemmen
1.292 Een matroos in het kraaienest
kon niet zwijgen over haar wijkende lippen
met zijn zwijmelziek gezang
Ooit was zij in brons gegoten
maar ze brak uit haar gestolde pose
en verscheurde mijn tam gemijmer.…
Het zwijgen van de golven
hartenkreet
4.2 met 16 stemmen
1.868 Geruisloos strelen ze
mijn diepste luisteren,
waarin ik een bron
van tranen vind.
Op het strand spoelen
herinneringen aan,
beelden waarin
ik zelf ben
meegegaan.
Duizend korrels zand
leiden me naar
omhelzende verhalen.
Alleen in het zwijgen
van de golven kan
ik je vluchtig aanraken……
Mijn verjaardag
hartenkreet
3.0 met 8 stemmen
3.950 Mijn verjaardag, al mijn vrienden
zitten hier op mijn balkon
Nou, niet allemaal, want Jacob
kon niet, ziek, of hij verzon
een reden om er niet te zijn
Maar Nico is er, dat is fijn
Dus wij tweeën en we drinken,
we genieten van de zon
En we praten over Jacob
die voor Nico ook een bron
van ergernis en boosheid is
Nee, met Nico is niks mis…
Morgenlied
poëzie
3.3 met 19 stemmen
2.365 Grote Schepper, bron van zegen!
U begroet ons morgenlied.
Wat zou ooit ons hart bewegen,
Deed Uw grote liefde 't niet?
Wat wij hebben, wat wij zijn,
Daaglijks brood en zonneschijn,
Minnende ouders, ziel en leven,
Alles hebt Gij ons gegeven!…
Vrije zon
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
629 mens mag dus verdwijnen
al eeuwenlang volkt ons land om
dankzij vaak nijvere handen
wat recht is praten zij niet krom
gun ze nu toch wat panden
water aarde en de lucht
bestaan voor ons allemaal
geloof niet elk kletsverhaal
dat iemand zomaar vlucht
omarm ieder die komt vragen
naar een plek onder de zon
voed hen uit jouw rijke bron…
Onbegrip
hartenkreet
2.5 met 4 stemmen
3.831 Als ze schamper lachen
dan zien ze eigen waanzin
als dingen die van jou zijn
ze wijzen naar zichzelf
verbergen hun gezicht
achter stijf geworden grijnzen
je bent niet kwetsbaar
mensen zien de buitenkant
de tranen twinkelen
anders dan ze denken
ze zien nattigheid
niet de bron
je hart is afgesloten
veilig in je borst
diep in je warme…
Het was het mooiste vlees
gedicht
2.5 met 23 stemmen
9.929 Je hebt de melkbus geopend en in de bron gestaard
van je dorst; het deksel paste precies op je hoofd;
zo zwom je met je tong in het witste dat je waste;
je dronk het mooiste vlies, doordrenkt van lucht,
opgespaard uit de bus, deed je het wonder dicht; je
hoorde hoe de melk getild werd naar de avond toe;
op het schelpenpad stond je, zonder handen…
Bekentenis
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
1.021 broos ben
Met de lage altstem die vloekt
Om het simpel gebed van de mens
Ik lees de welving van haar bovenlip
De groef die ik te gretig openwoel
Haar dubbele tong die een glimp onthult
De tand die glanst als zij gedimd lacht
Zij zingt wat ik zo heftig in taal verloor
Zij heeft een man
Het onverwekte kind verlaten
Troont op een zwellende bron…
NIET WAAR?
poëzie
3.3 met 12 stemmen
3.280 En hoe ge om onzentwille hebt geleden:
de tranen zijn een bron die 't goed betrouwen lest.
Ik min u, vrouwe; ik min u, kind. Gaat slapen. 'k Blijf,
want 'k voel hoe verzen, barens-rede, mij bewonen...…
Verknipt
netgedicht
4.6 met 26 stemmen
1.496 Een gedicht hoeft niet verknipt te zijn
Laat dat maar over aan de dichter
Hoe mooier het zielsgedicht
Des te zieliger soms de dichter
Waar in het elektrisch hersenveld
Kortsluitingen met vuur ontstaan
Daar groeien mooie combinaties
Van lava en gas in dichtvorm aan
En elke schoonheid heeft zijn bron
Al is het hersenwerk toch wel bar krom…
Lisa
netgedicht
4.1 met 46 stemmen
2.002 door dromen gedreven
bedwelmend, de spanning gonst
onze lichamen die bevend liefhebben
druppels vormen op jouw huid
parels, als dauw op blad
fonkelend
je ogen, ze schreeuwen passie
vingertoppen glijden
verkennen naakte huid
maken kleiner wordende contouren
van een passiebloem
rillingen, verstijving
het zachte zuchten naar meer
een bron…
De doden en de kinderen
poëzie
4.3 met 7 stemmen
3.053 Ook grauwe stenen in een dartle bron
Zijn oude watermannen van heel vroeger;
Zij moeten stilstaan en zij lachen goedig
Als je, schoenen en kousen in de hand,
Over hun hoofden springt naar de overkant
Om tovenaars te zoeken in het woud.
Je gaat stil zitten op een dode boom,
Wilt blijven kijken, maar slaap maakt je loom.…
Kleinkind
hartenkreet
2.7 met 50 stemmen
4.949 De bron waar je uit voortkomt, blijft een wezenlijke vraag.
Het houdt de mensheid bezig, tot op de dag van vandaag.
Een feit is zeker, vanwaar je ook komt,
tijdens jouw geboorte, waren wij allen verstomd.
Uit liefde verwekt en met liefde ontvangen, beantwoord jij, aan je ouders verlangen.…
- Herfst is de kleur van de oude dagen -
netgedicht
4.4 met 63 stemmen
3.414 Brons nog onvoltooid in patinageurige gaarden
voorbij het pastel, goudgeel de voorbije jaren.
Machtig het zwijgen..eeuwenoud schilderspalet
nazomers sterven, herfstbladeren dansen ballet.
Onder een zucht van voldragen pracht dat zwicht
bewaart hij de tijd, warm gekleed in avondlicht.
Herfsttij, oude wijze boom mijn vriend..…
Te druk
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
764 Tele-visie en computer
zijn belangrijker voor ons
dan 't verkleuren van de bla'dren
in de herfst, in geel en brons.
Wanneer nemen wij er tijd voor,
voor het simpele geluk.
Misschien morgen of overmorgen,
vandaag hebben we 't veel te druk.…
Franciscus
poëzie
3.6 met 8 stemmen
1.619 En moet ik langs de grauwe wegen,
In grove pij en ongeschoeid
Het geeslen voelen van de regen,
En hoe het eenzaam-zijn vermoeit,
Eer ik mij bij U neer mag leggen,
Gelijk een zwerver bij een bron,
En aan uw borst mijn zang mag zeggen
Voor broeder wind en zuster zon?…
Hittegolf
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
680 voor mij mag elke dag een hittegolf zijn
je bent de verkoelende bron waar ik me aan laaf
als ik naar je kijk vanonder mijn parasol en me
indrink in jouw wulpse vormen en bewegingen
Mijn God wat ben je mooi
afb. W. Hofhuijzen "terras" (det.)…
La morte-saison 1
netgedicht
3.5 met 17 stemmen
635 mijn geest kent
komkommertijd
niet dat hij bezonken rust
of bruist van
ongedurige verveling
neen, mijn muze is
door derden verleid
waarom vertel ik
u dat zo uitvoerig
omdat dit de
bestaande leegte uitdijt
daar mijn aard
neigt naar complexiteit
zoekt hij troost in
het dichterlijke moeras
normaal toch bron
van inspiratie uit…
oogappels reiken
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
632 hand in hand
oog in oog
laat ons dromen
rivieren vol
met wilde stromen
laat onze lippen laven
drinkend uit de blauwe bron
mijmeringen
zo zoet
tot in ons diepste wezen
door te dringen
helder als een melodie
geëtst uit ebbenhout
klinkt de dwarsfluit
door het dal
van beloftevolle dromen
in stille maneschijn
wachten lotusbloemen…
't Is me of ik uit een lange droom ontwaakte
poëzie
2.2 met 4 stemmen
1.581 - o bron van zoveel kwaad!
Maar 't is nog tijd: weer voel ik 't harte zwellen,
dat als een feestklok luidt, met volle klank,
en 't heerlijk lied van bede én hulde én dank,
uit vrije borst mij naar de lippen wellen,
als 't leven zelf, éénklank van smarte en vreugd,
- diepgolvende uiting van dees wondre jeugd!…
Het meisje met de zwavelstokjes
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
577 blijft zij onbewogen met vermoeide trekken
haar koopwaar schroomvallig tonen aan
wandelaars die niet begrijpend verder gaan
zich afvragend waarom iemand bijna kind nog
bleek en schraal als was ze een beeld en toch:
een broze lente die zich standvastig koestert
in de zon die behaaglijk goud en warmte doezelt
op haar lijfgewaad dat haast van brons…
wij geven hem uit handen
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
486 o, bron van echte vrede,
o, trooster ongehoord,
schenk ons uw milde zegen.
wij bidden 't op uw woord.…
De lelie en het mes
netgedicht
4.2 met 22 stemmen
680 paars gekleurd het zonnevuur
de open schaal vol bittere as
de lans doorboort het pentagram
haar mantelschelp is week en zacht
de levensschenkster leeg en lam
verliest haar toegewijde kracht
bipolair in eigen kosmos
de lingam wordt zijn eigen kruis
Wodan hakt zich uit de grot los
torenhoog troont nu zijn thuis
diep verzegeld in de bron…
Een doel verder...
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
1.283 Ontsprongen kracht van de zon,
in passie, genegenheid zo warm,
vele mooie werkelijke dromen,
vanuit mijn ziel, de eeuwige bron.
Afstand en tijd liet zich bedwingen,
donderwolken schoven stil nader,
een denken liet alles in schaduw,
ons zalig lied verder uitzingen.…
Dit moment
hartenkreet
0.5 met 2 stemmen
936 Heel mijn leven heb ik uitgekeken naar dit moment
Mijn hoofd kan denken met een ander accent
Onderwijl de balans te vinden die ik nooit vinden kon
Aangezien ik nooit zocht bij de bron
Verfijning van mijn sentiment
Het ordenen van gevoelens daaromtrent
Het geweten dat ik jaren bezat reek niet verder dan de angst voor de bestraffing
Het…
Het Begin van het Leven
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
639 Ik zag jou staan, daar bij de bron...
onder een boog, met een haag
aan bladeren en bloemen;
ik hoefde slechts jouw werkelijke
naam te noemen:
Jíj, kéék naar mij op!
Hoe ongelófelijk!
Wij stonden daar, een tijd
tegenover elkaar ... daarna
was er geen tegenhouden aan:
Onze energieën wervelden,
draaien om elkaar heen, ...…
MUZIKALE MOMENTEN...
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
903 waterval;
´n zacht zoevende zeilboot
op eindeloze zeeën en
oeverloze oceanen
Het tsunamiseert m´n
achterdijkse waterlanders
zacht vochtig vloeiend
zich samenvoegend
in het meer van
muzikale momenten
Het kanaliseert de bochten
van rivieren van verdriet
en de snel opdrogende
poel van ellendige vertwijfeling
brengt me dichter
bij mijn bron…
Waterpas
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
531 in niets op iets bijzonders lijkt
gewoon bloembakken en hondenpoep
de horizon was het einde van de straat
ter hoogte van de Oude Molenweg
waar nu een of ander yuppenkantoor staat
toen begon de buitenwereld achter de heg
met rechtlijnigheid die in een kind omgaat
zoals het leven ooit wederkeert tot as
is dit een soort terugkeer naar de bron…
Buurman
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
579 Op weg naar werk, zorg of vertier,
was buurmans vluchtig verschijnen
een bron van kortstondig plezier,
als iets bestendigs, gelijk de nacht,
die breekt voor de morgen.
Maar nu is buurman dood,
en laat mijn raam zich
niet langer met hem vullen.…