1969 resultaten.
De tweede Hemel
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
509 Ik ga u een waarheid vertellen
Want ik vertrouw u
U bent de eerste mens
Aan wie ik dit bekend maak
De hemel heeft een tweede hemel…
God speelt ook met u een spel!
In de hemel is er in een uithoek
Een deur, omgeven door magie
Mocht u op uw tocht door het gewelf
Hier terecht komen, door Gods hand?
Staat u een opdracht te wachten…
Door…
Foto in een magazine
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
798 (voor Agatha Christie)
Ik bladerde wat in een kinky magazine
en mijn ogen bleven steken bij een foto
uit jouw jonge jaren, waarop je als een
onovertroffen fotomodel mijn hart harder
deed kloppen, zo werkt dat. Je was pas
één toen je vader stierf, dacht je soms
dat hij op geheimzinnige wijze om het
leven is gebracht, ben je daarom al die…
Het Zevende Zegel
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
502 Niets is zo mysterieus als de Openbaringen
Zelfs Johannes wist niet te interpreteren
Wat God hem gegeven had…
Na zes openbrekingen volgt de mijne
Het zevende Zegel, gevreesd en gewild
Wanneer gebroken zal blijken
Dat ik u nooit misleid heb
En dat mijn aanraking altijd vergezeld gegaan is
Met liefde, zachtheid en rechtvaardigheid
Ik zal mij…
wij zijn gezichten
gedicht
2.5 met 17 stemmen
13.977 wij zijn gezichten
wij hebben het licht gestolen
van de hoogbrandende ogen
of gestolen van de rode bodem
ik ben vuur
veel vuur
golven van vuur
vissen die stil zijn als het gezicht dat
alleen is
ik ben
veel van steen en vaag als
vissen in watervallen
ik ben alleen alleen beenlicht en
steendood
wij zijn gezichten
open en rood zijn wij…
Water
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
552 Zoals u leeft, een symbiose heeft,
Met uw angsten, heb ik die ook
Ik droom vaak dezelfde droom;
Terwijl ik aan het oogsten ben
Zwelt er een watervloed aan
Sleurt mij mee naar de einder
En doet mij ondergaan tot boven mijn kruin…
Ik kan geen ademhalen!
Water omspoelt mijn knoken,
Vult gans mijn lede karkas
Mijn zeis meegesleurd de diepte…
Oordeel en ik
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
534 Heel alleen kom ik u halen
En breng u dan naar het gerecht
Ik laat het aan mijn broeder Oordeel over
Om uw hart en geweten, uw ziel, te wegen
Meer dan 21 gram
Betekend voor u een enkeltje
Naar de Hel…
Is er minder gewicht in de schaal gelegd
Wordt u uw onschuld vergeven,
U mag rechtstreeks naar de Hemel
U die 21 gram precies…
geen titel
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
461 Geen titel 20122011a
bomen lopen achter mij aan
alsof ik loops ben…
welke feromonen laat ik?
ook struikjes snuffelen
regelmatig aan mijn voeten
wat herkennen zij in mij?
mijn bladeren zijn gebonden
mijn bast een goede inborst
mijn roots niet verankerd
mijn knoken nog vol vet en vel
dus wat is het?
zoeken zij in mij de…
Ajna
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
479 Aum
op rustige zee getij ik
ontstijg de diepte
indigo, indigo!
alleen daar bereik ik
los van
land en zand
hand en tand
transparant
in de lucht, indigo!
slechts een gedachte
creëert
neem mij op
mee
Yo Pradodayat
ik schitter
schenk licht
ben licht
Tat
Aum…
Angel's share
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
518 Angel’s share
ik ontsnap
nog voor compostering
uit het gesneuvelde blad
en voel mij opgenomen
korrels zand kriebelen
schuren mij schoon
ontdaan van alle opsmuk
klaar voor de eeuwigheid
tilt de wind mijn bladergeest op
het Engelendeel voor de hemel
residu voor de aarde
zo ben ik in alles en overal
ooit verwaaid
en meegetroond…
Una Giornata Particolare
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
529 de ochtendschemer
aait mijn oogleden
doorheen mijn wimpers
ruist de morgen
laat ze dicht, nog even
het leven van de toekomst
wacht op deze dag
laat het wachten, nog even
het rumoer van het verleden
snakt naar deze dag
laat het snakken, nog even
ik ben er, ook niet
de droom is zo echt
laat mij dromen, nog even
voor het snakkende…
Uluru
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
471 ontdaan van kledij
ontdaan van huid
ontdaan van schuld
sta ik voor u
naakt
puur
mijn levenslicht stroom vrij uit
kwetsbaar
maar sterker dan verwacht
mijn sterrenstof
droom
verteerd al
heel het heelal
implodeert in mijn hoofd
explodeert in mijn licht
alles aanrakend
dwars door basalt
kom ik tot jou
wij vervagen
lossen op
verder…
haar in de wind
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
619 waar de natuur nog ongerept
haar glooiende struikerige
goddelijke gang gaat
plaatsen mensenhanden
'verboden toegangsborden'
maar soms
op verdwaalde momenten
wanneer niemand kijkt
ontdoen wij ons
van stoute schoenen
om blootsvoets
door velden te jagen
Blik op oneindig
haar in de wind
oor aan het kind…
groensel
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
486 met mijn wenkbrauwen
hang ik aan de stoeprand
dit kikkerperspectief
biedt nieuwe mogelijkheden
de stroom van de goot
gaat voorbij het riool in
vervuiling van de straat
verdwijnt als sneeuw
ik vlieg hier in spiegelbeeld
door lucht en wolken
anaeroob als ik ben
een bevrijdende vlucht
thuis in het slijk der aarde
proef ik de bitterheid…
de zee roept
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
442 breek ik boven mijn enkels af
blijft mijn sokkel achter
dat is wat er rest
van mijn betonnen blok
hoelang mijmeren wij dichters al niet?
waarom ben ik op aard?
wat laat ik na, behalve schulden?
hoe dat te schrijven wat al geschreven is?
mijn anker ligt in zee
waar anders?
die onuitputtelijke bron
voedde mij vanaf mijn eerste ademtocht…
Ik droomde
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
546 Ik droomde dat ik eeuwig leefde
maar ik werd wakker in de tijd:
de blauwe, weidse eeuwigheid waarin ik als gewichtloos
leek te zweven
duurde maar even.
En even had ik hevig spijt,
en heimwee naar die flard van vlinderleven.
Wist ik dan bloemen, wind of regen?
Bestond dat alles in oneindigheid?
Geluiden, vormen, alles was mij vreemd.
Traag…
Geesten
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
531 Al nagelbijtend tot
kloven toe
zit zij daar,
wordt gans niet moe
frummelt wat hier,
schikt wat daar
en weet,
straks is de
donkere avond daar
dan komen de schimmen,
de stemmen en schaduwen
tot de ochtend gloort,
de donkerte verdwijnt
bijt zij haar nagels.…
droomster
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
478 ergens
ver weg
waar niemand nog is geweest
ligt haar land
Dromenland
met zachte toetsen
creëert zij haar spinsels
die vastplakken aan je netvlies
laat haar maar dromen!
het dromenzand
waar zij mee sprenkelt
brengt haar dichterbij
laat haar maar dromen!
op haar eiland
doorkruist zij het firmament
dag na dag opnieuw
zo wij slapen…
De wintermaan
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
623 Eindelijk weer een wintermaan.
Ik heb een hekel aan de oeverloze herfst zonder einde.
Nu vannacht prijkte er weer als ooit tevoren een wintermaan.
Zij koesterde haar kindjes met mutsjes op in nachtelijk weerzien.
Haar kroost mag eindelijk weer eens kou lijden.
Kou.
Koude.
De mensen hebben gelukkig weer wintertenen.
En weer verkleumde vingers…
ELFEN EN KABOUTERS
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
732 De kleine wezens
die tijdens onze vroege jaren
vreugdevolle herinnering schiepen
bij verteluur of eigen verbeelding
geven
het volgroeide brein
vertederd medelijden
met wie we eens waren
"prille onschuldige zielen
beheerst door velerlei schimmen"
het sprookje toont een ander aanzien
van het heuse onzichtbare leven
dat ons voortdurend…
Vooruitzicht
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
706 een bloem draagt bloesem
in het avondrood
verzacht het ademend lood
vertraagt een onbekende dood
het daglicht schijnt zich
toch wijder te verspreiden
zelfs over een grijze berg heen
die al metselend gedacht
een toekomst dicht
ergens gloort het weten
groter dan de zwaartekracht
waarvoor een droom
menselijkerwijze zwicht
het eeuwige…
Lantaarndrager
netgedicht
4.8 met 13 stemmen
998 Het licht van dansende lantaarns
maakt rare schimmige figuren
op de kille grijze muren van de nacht.
Ik hoor en voel het heftig bonken
van mijn hart in de spelonken.
Ben nieuwsgierig en onrustig; adem zacht.
De spanning stijgt; bij elke bocht verdwijnt
een licht dat iets beschijnt, bij mij uit zicht
en valt het donker ongenadig om mij…
schedellicht
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
480 hier hoog
mijn ogen zien
achter de bolling
begint de lucht te trillen
schemer verliest
horizon beweegt
ik wil hoger
zien
maagdelijk licht
begroet mij
die eerste straal
mysterieus
ontploft in mijn schedel
daar schijn ik…
langs het diepe water
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
479 doodstil water
dan plotseling
vanuit het niets
rimpelingen kringen
gevolgd door een steen
die uit de diepte
lijkt gelanceerd
in een fraaie boog
komt hij terug in de hand
langs de rand van 't diepe water…
De maanschijn hangt
poëzie
3.5 met 2 stemmen
1.635 De maanschijn hangt, als een brug
op zuilen van kristal,
over een vale heide
onder de eindloze hemelhal.
Naakt en bloot de wijde heide...,
als een kerkhof naakt en bloot...
Is dat de slaap des Winters?
Is dat de slaap der Dood?
Als weefden onzichtbare handen,
handen, uit het schimmenrijk,
een koele witte wade
om een onzichtbaar lijk,…
Adem
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
549 De ruimte is immens, zonder dat ik denk; verloren uren.
Nee, ik omarm de sterren vanuit mijn wens
met heel mijn wezen. Mijn adem schiet te kort,
slechts op die kleine aarde wekt mijn adem leven.
Mijn aandacht is gewekt en het kleurt de dag,
mijn gedachten zijn intens en zoeken mijn gouden wens.
Wat zal ik doen wat zal ik zijn, en ik zweef…
Opa precies
hartenkreet
4.4 met 5 stemmen
722 Hij zocht altijd precies naar de juiste antwoorden
Maar wist nooit bij welke vraag ze hoorden
Ook zongen zijn gedachten hem toe
En werd hij van al dat precieze denken nooit moe
Maar opa precies wist wel de juiste antwoorden
Maar nooit bij welke vraag ze hoorden
De vragen bij de juiste antwoorden heeft hij nooit gevonden
Deze vragen blijven…
De dralende draak
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
726 Tijd was bij hem als een warmtebron
Altijd vuurspuwend te laat op zijn afspraak
Op tijd zijn was iets wat hij niet kon
En kreeg volgens hem nooit genoeg tijd voor zijn levenstaak
Daarom noemde iedereen hem de dralende draak…
Iets
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
486 Diep in mijn brein ontstaat bewustzijn uit het iets,
een ondoorgrondelijk mysterie, begrijpen kan ik het niet.
Kijkend achter de spiegel is ondoordringbaar
een zwarte muur. De bron van mijn gedachten
lijkt op een oerknal vanuit het vuur.
Iets is ooit begonnen, opdat jij en ik zouden zijn.
Op al mijn vragen naar het heilig vuur
klinkt een…
een boom op het veld
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
491 er staat een boom
op het veld
zijn verloren bladeren
maken hem kaal
dwars doorheen
kun je alles zien
hoe een wolk voorbij drijft,
de eerste zonnestraal
je begroetend aanraakt
meer is er niet…
in de lommerte van een eik
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
505 gerieflijk vlij ik mij
tegen jouw brede bast
sterke doorleefde armen
beschermen mijn boven
diepe zelfverzekerde ankers
behoeden voor wegwaaien
hoe wij al vele jaren
elkaar bijpraten
lief en leed delen
ik werp mij neer op het gras
en smeek je teder te zijn
overwortel mij
maak me deel
bij jou ten grave liggen
wat durf ik meer?…