2287 resultaten.
het eiland
netgedicht
4.2 met 12 stemmen
1.153 Verborgen tussen luchtig wuivend riet
ontdooien m’n gevoelens. Onbespied
betast ik daar m’n schrammen en m’n builen.
Omgeven door een metersbrede sloot,
ben ik in staat de dagen te verdragen.
Ik vind er weer de antwoorden op vragen.
Het leven is er even niet van lood.…
Vrouw
hartenkreet
4.1 met 10 stemmen
3.078 Je lacht, een witte glimlach,
en je heupwiegt,
zoals dat hoort
en je koopt je tweede huid
in voordelige flessen
en het lijkt alsof niets je stoort,
Maar je verdriet
is een verborgen oceaan
een diep schrijnende wonde
een oceaan van tranen
en van te lange nachten,
een oceaan van weemoed soms,
waarin niemand zich waagt.…
Verleden verdriet
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
1.077 En diep verscholen zonder drift
houdt zich een vreemd verdriet verborgen
dat langzaamaan raakt weggezift.…
Het woord
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
1.482 Haar handen
teder samengevouwen
in volmaakt verdriet
we huilden de nacht in ongeloof
gedwongen te zien
en tasten vergeefs
naar de ongrijpbare pijlers
Het woord verdoezelt
in verborgen taal
synoniem aan het einde
nu zichtbaar in een schrikbeeld
De tranen echt van zilver
in een intens verlangen
naar overleven
De vaag geëtaleerde gruwelen…
geluk
hartenkreet
4.3 met 9 stemmen
1.862 Wacht, wachtend op geluk
passief gelaten
ondergaande zon wil motiveren
grandioos in kleuren
weidevogels spelen paringsspel
gelaten in avondgeuren wacht
hij op geluk maar
verlaat avondrood passief
ontrekt zich aan `t nachtelijk spel
nachtpiraten aan zet op `t bord
van `t schakenspel
vinden verborgen schat, ‘nacht-
prinsessen’
hij?…
De kijkdoos
hartenkreet
4.1 met 9 stemmen
1.410 Daar stond zo`n oude schoenendoos
verborgen onder het stof der tijd
op zolder bij de herinneringen
het plaatje van die kleine meid
ze knipte fragmenten uit de bladen
een compositie van haar ideaal
en plakte het in die schoenendoos
zo fröbelde ze haar mooiste verhaal
een kijkgaatje bood in perspectief
kabouterfiguurtjes uit de libelle…
De zwarte parel
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
1.107 oh eiland van de eeuwige lente
hoe zomers bruinde je mijn benen
door regelmatig de passaatwind
mijn equatoriale stiltegordel met
aangename warmte te beroeren
idyllisch lag je daar te stralen
tussen de knipogende olivijnen
die half verborgen tussen het zand
het groen met verve verdedigden
als ongeëvenaarde compensatie
oh eiland van de eeuwige…
Drempelgevoelens
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
824 ons stoort
Vergeten dromen laat ik achter
Nu dit universum zich ontvouwd
Ik niet langer draal in zwart
Maar een verre glinstering zie van goud
Ogen die bespieden mij
Vrij van onrust, ook van angst
Welkom in de dit nieuwe land
Waar ik eeuwig naar heb verlangd
Door de poort van het verleden
Verdwijnend in het berkenbos
Kijk ik naar verborgen…
Gedaantes...
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
617 de velden met mist omhangen
jonge levens zonder vaderland
met pak en zak, een kaki jas
luidruchtig verbaal geweld
begeesterd door de angst
of stil en ingetogen
wachtend tot de dood
hen terug naar huis brengen zou
en al lijkt het of ik hen vergeten ben
toch herinner ik me de naam
de plaats en ieder berm
waar we samen schuilden
verborgen…
geheimpje
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
576 als een roos
verborgen in het kruis
als de lente spreekt in ruis
de zomer komt
o heilig geheim
draagt liefde en pijn
draagt duister en licht
alleen feller dan dit
hier
nu
en altijd
paarden rijden alvast vooruit
natuurlijk ben ik bang
aan het het eind van de gang
maar laat het maar komen
poorten zagen wij opengaan
nooit zijn wij overwonnen…
Esthetica
hartenkreet
3.7 met 11 stemmen
697 ik duimnagel
geïnkt de dingen zoals ze zijn
kalm op jouw oogleden
teer beschilder ik
rood geroezemoes
bij wie ik hoor
in één lijn met jou
naast elkaar
wiek ik liefdeswoorden
door zuchten gestreeld
tussen ‘t naakte bewogen
heel dicht bij jou
die gedijen verborgen
in diepe klanken
bij elke voetstap
voor je ogen als je lang kijkt
naar…
Herfstorgel
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
570 Ik hoorde verborgen
stemmen in de toppen,
orgelpijpen in een storm,
bewogen door het ritmisch
gorgelen van het riet,
gedirigeerd door wind en
wat men alleen maar horen
kan maar nimmer ziet, laat
zich niet foppen door het
steunen van onvermoeibare
instrumenten in het ven
en griend, wat voor alle
buitenlieden als concert -
zaal…
De avond valt, de stilte keert...
netgedicht
3.6 met 14 stemmen
1.032 De avond valt, de stilte keert,
de uren lijken trager,
de luiken dicht, de dromen nu nog ver,
maar 'k weet dat ook het diepste heimwee
ergens weer te vinden is; de beelden komen
weer tot leven, ze lokken en ze wenken
tot plots de ziel weer ziet: herkent
wat onder sneeuw en ijs verborgen lijkt.…
tegen
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
425 Uit het niets
gebroken verbogen verborgen
verlangen in tevoorschijn komen
dalen in donker
zoeken naar licht
een uitweg vinden
ook al weet je het niet
vanbinnen brandt de waakvlam
stil zucht je de woorden weg
lopen door straten zonder naam
zonder doel
zonder gezicht
waar is hij toch gebleven
die naakt staat
tegen de draad in gaat
die…
in het hoogtij van het licht
netgedicht
4.3 met 19 stemmen
675 helderblauw en hoog plafond
dichtbij
en in de vertevloed van de ochtendmeeuw
die zilver, haast als licht, uit mijn ziel
tevoorschijn komt
begraaf me dan
en alleen dan in het geluid van de zee
hoorbaar tot in vele andere levens
en de denkbeeldige verhalen
waarin ik tijdelijk wonen zal, op weg
naar bevrijding
op weg naar verborgen…
een kusje op mijn hand
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
818 je was vrolijk, want de zorg deed goed
en wat ze zeiden liet jouw hart in sprongen leven
binnen wartaal groeide zomaar wat vertrouwen
dwars door de vergetelheid
een kusje op mijn hand
vanuit de woordenschat die toch verborgen ligt ontstond
ineens een warme zin; je wilde dat ik bleef
je wilde vast ook van me houden
want
mijn hart vertelde…
de rust van september
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
563 nu komt de natuur tot rust
lage zon verlengt schaduwen
avondnevels verdoven dagen
dempen het goud van afscheid
bomen verliezen hun pracht
kale takken buigen in de storm
daar is hoopvol leven verborgen
in de kille en donkere grond
maanden van felle verstijving
en sluipende dood trotserend
kiemend in de levenswarmte
van de klimmende lentezon…
Zaaien
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
624 leeg
op de vage grens tussen vloeibaar
en de zoom van het begaanbare
nog eenmaal vul ik mijn hoofd
met het jongste van de schemering
De schakeringen van de hemel
etsen markeringen in mijn hart
een schaduw verdrinkt in duisternis
de ongepolijste ijle waterdampen
hangen stil in stervend blauw
Het slapende water raakt het einde
van een verborgen…
Laatste gedicht
hartenkreet
4.0 met 12 stemmen
831 Wat wekt een verlangen
naar voelende zinnen
verborgen tussen de regels?
Wanneer verloren tijd niet meer
te achterhalen valt,
wanneer zowel toekomst als verleden
nog slechts in het nu te voelen is
en alleen gedachten wijzen op het gemis.…
wintermuts
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
543 ik draag de winter warmer nu
een dikke trui past beter als mijn handen
wat beschut in mouwen steken
en mijn hoofd
heel zorgeloos verborgen
witte wolken weeft
de glinstering van mooie dagen
vraagt om vuur, aangestoken met een zachte kaars
het licht als luwte in een wereld die
om liefde geeft
verbazend, hoe jouw lach nog mooier klinkt…
Thuiskomen
netgedicht
4.1 met 16 stemmen
1.073 ik verpoosde een wijle
over de grens
van mijn moedertaal
de ziel geleek even
als een opengaande lotus
het was gelijk andermaal
wanneer ik mijn liefde
in den vreemden sus
zelfs klanken kwamen
in overvloed naar buiten
waar een hobo mijn stem
vertederd liet horen
mijn handen gebruikten
met een trage vingerbeweging
het verborgen koor…
In nevelen ?
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
525 De dagen te beitelen in
contouren van de morgen
vloeit samen tot een droom,
tussen licht en duisternis
verborgen, te kiezen en te
wenen, het hoofd af te wenden
naar alles wat ik heb lief
gehad en mogelijk zelfs
meer om me te bevrijden.…
De oude tuinpoort
netgedicht
4.5 met 17 stemmen
541 Verborgen bloemperken
richtten vol verwachting hun bloemknoppen op
dronken van de goudgele ochtendstralen,
koesterend en vleiend
in de warme rondingen van moeder zon.
Even zacht en voorzichtig
kraakte ze uiteindelijk in haar oude scharnieren
weer dicht, terug op slot.…
HUISELIJKHEID
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
491 's Nachts onweert het hard:
verborgen spinnenwebben
blinken druipend op.
Tussen boomwortels
ligt een nestkastje als huis
van pissebedden.
Al denkend snuiven
bij een blauwe druiventros:
je hoofd geurt vol wijn!
Het raam beeft en dreunt:
telkens weer knalt de hemel,
blinken bliksems op.
Snel wast de rivier.
Men is angstig.…
ziener
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.031 het venster met oude webben
gesponnen in een oud en stoffig verleden
openbaart onder luide weeën
een vergezicht
bolle waterogen in slierten
gespannen tussen daken van stilte
vliegende bacillen van azuurblauw
gehuld in grijze nevel als
vruchtwater van ouderdom
gestold braakselmassief in
druipende grotten verborgen
maar stinkend opkruipend…
De plek
gedicht
3.3 met 3 stemmen
3.952 Hij verzekert je ervan
dat jij in de zon prijsgeeft
wat seizoenen lang
onder je vel verborgen blijft
een satellietkarakter
dat je aanstuurt
in gevangen schap
de misdaad niet bedekt
maar wel het moment
om hem te begaan.
---------------------------
uit: 'Inzinkingen', 2005.…
Heb je schaduw gedragen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
518 jouw lichtval
inspireerde me
jij mijn godin van glas
in het koele blauw
van zelfverzekerdheid
met roodwarme handen
die in subtiele strelingen
mijn koude huid
s-nachts deed branden
heb je schaduw gedragen
zonder te vragen
mezelf gekoesterd aan jou
tot de kleuren verschoven
jouw verborgen diepte
langzaam naar boven kwam
en ik…
Sonnet nog twee uur in Calais
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
653 slenterden door een verloren dag
Calais teleurstellend opengesteld
het had iets bijzonders is er verteld
de havenmond was evenzo van slag
vooraf over doorgetrapte paden
dwars door het groen en gele koolzaadland
waar de zee zwaaide met blauw vaste hand
zo volmaakt dat er niets bleef te raden
bleek dan toch nog een onvolmaakte dag
met zijn verborgen…
Taalgebied
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
986 bij gelegenheid diende zich het uur van de blinde dag aan
de ogen waren immers nog gesloten
asperges schoten door de boezem van hun bedding
mijn vader kocht fruit in blik als ware het een vruchtbaar geschenk
de gesloten deur gebood niet te betreden
de muur verborg een klok die met tellen van seizoenen begon
noch de ramen, de gordijnen, de…
Jouw podium
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
564 het
grote wereldfeest
vaak sta ik stil
deel decors in het
halfduister als de spot
jouw act opluistert
veel tekst is mij
niet toebedeeld
ik reik aan waarmee
jij aan de slag kan gaan
toch komt ook
mijn moment als
de gordijnen vallen en
het applaus verflauwt
dan sta ik in het licht
roep jou terug en
geef de bloemen die ik
verborgen…