1857 resultaten.
Zoals de maaiers 's avonds huiswaarts gaan
poëzie
2.9 met 14 stemmen
3.780 De slaap heeft breed zijn dommelende kusten,
daar zal ik als op stenenblauwe zerk
slapen, de schouders moe van 't hangend gaan.…
Eenzaam
poëzie
3.5 met 18 stemmen
4.733 Ik vluchtte de verlaten hei, - de vorst
Der eenzaamheid, de vale raaf, gevlogen
Op mijn schouders, zat over mij gebogen,
Dat ik de bange lucht nauw aadmen dorst.
Bij 't witte dorp groette een levend wezen,
Een gulle boer van achter 'n volle kan,
En voor zijn groet smolt alle leed en vrezen.
0!…
zwerfkat
hartenkreet
3.6 met 9 stemmen
1.336 Een bloedvlek op mijn schouder.
Ik danste een brede wals om de rouw te vergeten.
Haar staart wiegde over mijn buik.
Vroeger rende ze door een dof paradijs
waar ze de merel begluurde onder een doornhaag
waar fruitbomen gloeiden in de ochtend.
Zij klom door een wirwar van takken,
haar fluwelen poten, haar haastige klauw.…
Vader
netgedicht
2.4 met 7 stemmen
2.734 van m’n vuur dat je afschrikt
Wek de klank die slag om slag terugkeert
De wekker tikkend, levend in je zachte handen
Razend, gierend de tijd ramt aan de poorten
Alfa tot Omega, illusie tot de muur
Verleden, veredel, verdeel
De vloek ontspruit in elke lenteknol
Nergens geweest, alles gezien
Wenk me en ik kom
Een leven op je smalle schouders…
niemand bepaalt morgen
hartenkreet
0.7 met 3 stemmen
2.455 maar we worden weer ouder dan voorheen
en we hopen onderweg in een auto met visum
en driekwart fles wijn op weg door ons heen
toch nog heldere klare ruimtes te kiezen
voel een licht schudding in de schouders
waar dacht ik aan toen ik daar bedrijvig door
de tunnel reed met bijvoet sibelius en ouders
en het graf in moeder aarde de omnivoor…
Diep in de put
gedicht
3.4 met 221 stemmen
62.936 Wanneer zij op haar voetstuk zich verheft,
kracht, aan zijn spijt ontleend, haar schouders schraagt
en hij - van schuld vervulde dwerg - vergeving vraagt
voor wat zijn hand haar aangedaan heeft treft
hem van haar stalen mond het snijdend spreken.
Hij voelt van zijn geduld de vliezen breken
en steekt zijn mes ver in haar trotse rug.…
Ik ben van de buiten
poëzie
3.4 met 13 stemmen
3.141 Ik kreeg van mijn ouders,
Van ieder mijn part
Van vader mijn schouders
Van moeder mijn hart
Ik vocht om mijn stuiten
Met zuster en broer.
Ik ben van de buiten
Ik ben van de boer!…
Passie en stoom
hartenkreet
4.4 met 16 stemmen
1.548 beweging
de kleding van je lichaam glijdt
De douche kaatst de parels op jouw huid
jouw handen glijden over buik en keel
ik strek mijn handen naar je uit
terwijl ik diep in gedachten
met je lichaam speel
Een schouwspel wat nooit verveelt
een eenakter speciaal voor mij
want het heldere water dat speelt
een virtuoze symfonie
op jouw schouders…
Een stad
poëzie
3.4 met 8 stemmen
3.747 Zoals men, gaande door een lange straat,
(Die, somtijds zich verbredend tot een plein,
Of soms ophoudend, waar de bruggen zijn,
Van dit eind van de straat naar 't ander gaat)
Zo bont des 's avonds in helle schijn,
Die van het winkel-licht naar buiten slaat,
Elk mense-popje ziet, dat gaat of staat,
Dat hoofd en schouders 't aller-lichtste…
Als je wilt
hartenkreet
4.6 met 8 stemmen
1.132 gespreid
dus kom maar als je wilt
dan probeer ik je te troosten
totdat alle tranen zijn gestild
Mijn stem roept jouw naam
dus luister maar als je wilt
dan fluister ik lieve woorden
totdat jouw hart is uitgegild
Mijn oren wachten geduldig
dus praat maar als je wilt
dan luister ik naar je zorgen
totdat jouw woorden zijn verstild
Mijn schouder…
Verloren Hart
hartenkreet
3.4 met 8 stemmen
1.666 In haar kinderjaren
is een droom gestorven
op de dag dat haar moeder
in de mist verdween
Het kind toen nog zo jong
zat vol met vragen
en de scheuren in haar ziel
voelde zich verraden om
de liefde die verdween
Zij moest de last gaan dragen
op schouders die onzeker waren
zo vocht zij door de jaren heen
een weg die haar verharde
dat liefde…
Gespleten golven
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
872 herinneringen zich rijgen
stroomt het verleden ongeremd
haar handen pijnlijk gevouwen
fluistert zij zwak om vergeten
bidt om een luisterend oor
wanhopig, haast verbeten
klanken drijven op draaiende wind
overspoelen het bewolkte denken
even is zij weer dat onbevangen kind
toch voelt zij woeste golven wenken
leeg loopt ze naar het licht
de schouders…
Jouw Gedachten
hartenkreet
3.0 met 4 stemmen
1.117 Een zuchtje wind waait over de zinderende zomerdag
In mijn geopende handpalmen probeer ik te vangen
Jouw gedachten, zo licht als een veertje, maar zo zwaar
Als de zonnehitte drukkend op mijn blote schouders
De oude vlonder kraakt geërgerd onder mijn voeten
Zijn doordrenkte pijlers schommelen door mijn gewicht
Straks zal de textuur van de planken…
Troosten
netgedicht
4.5 met 18 stemmen
1.381 aangedaan voel ik je pijn
daarom omarm ik fijn
mijn blik over je schouder
kijkt hulpeloos en kouder
dan ik voor jou wil zijn
emoties mee willen voelen
doet mijn hersens krampend woelen
toch blijft niet jou zijn mij beperken
voor mijn gevoel met grove vlerken
omarm ik je vol goed bedoelen
maar blijf je bergen in mijn armen
laat me jou…
In een nacht toen het volle maan was
gedicht
2.6 met 36 stemmen
38.955 iemand opent het venster
iemand houdt de nacht over ons heen als een nieuw tentdoek
iemand kent de weg
iemand legt mij zijn oude tweedjasje over de schouders
iemand zegt honing, iemand zingt honing, iemand proeft
iemand gaat met mij de rivier in
iemand zoekt tussen de schelpen
naar de allerkleinste
geopende schelp
iemand zoekt naar een…
Sinterklaas op zondag
netgedicht
3.5 met 35 stemmen
3.609 versierd midden op de straat
dat doet maar
mag ik weten waar dit op slaat
vroeg ik een lachend oranje hesje
ter hoogte van Munt en het Rokin
waar ik met de smoor in
wilde oversteken
de jonge mevrouw keek me ongelovig aan
weet u dat dan niet
de goede Sint die komt vandaag toch aan
u bent een vreemdeling hier zeker
ik haalde m'n schouders…
De laatste dagen
hartenkreet
2.9 met 14 stemmen
3.645 Het is oneerlijk zoveel op je schouders
te deponeren,
het is niet fair dat jóu dit overkomt
je kunt van deze tijd slechts leren
dat ook hieraan een einde komt.
Dat is hard en ontegenzeggelijk niet
te verteren zeker waar
want dit pakketje waar niemand om vroeg is
voor iedereen en ook voor jou te zwaar.…
Jouw magische bron
netgedicht
5.0 met 24 stemmen
454 jij hebt nooit
het lijden in je
gezicht laten wonen
altijd waren er wel
opklarende zachte
dromen in een
steeds dichterbij
komende horizon
waarvan de kleur
het deprimerende
oplost in perspectief
met het licht van
een stralende zon
toch laat ook jij
hoofd en schouders
weleens even hangen
klem gezet en gevangen
in een schijnbaar…
LOT
netgedicht
1.7 met 9 stemmen
771 Zoals het nu is zal het altijd zijn:
de tijd voorgoed gestold in zwart-wit beelden,
als vage schimmen uit een duister spel
waaraan ik ooit moet hebben deelgenomen
Over de schouder van mijn schaduw-ik
ben ik gedoemd hen immer mee te slepen
een rugzak vol met doelloze skeletten
hun vlees verslonden door mijn gulzigheid
Een nooit te…
haar jawoord
netgedicht
3.8 met 37 stemmen
1.415 de winterjas glijdt
langzaam van mijn schouder
ik had hem daar geparkeerd
het is immers zonnig weer
en de binnenstad, vereerd
met een zwoele zuidenwind,
kent volle terrasjes
met uitgestalde witte kuiten
van lunchende dames
in de vroege voorjaarssfeer
even weg van kantoor
maar wel met sigaretten
en andere snuisterijen
in modieuze…
Voor Marloes
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
1.130 Haar lange bruine lokken, vurig koppig en tegelijk zo zacht,
Vanavond netjes, glanzend, boven haar schouders omhuld door zacht katoen -
weerschijnen samen met haar jonge mooie kleren,
en de glimlach rond haar ogen, de zachtste schittering in haar blik,
mild, onrustig soms, vrolijk en met vrouwelijke kracht,
is zij de Koningin van…
Wassermann
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
736 Een man met een juten zak over zijn schouder stapt uit
de brede sloot en gaat naast mij zitten in het gras. Hij zwijgt.
Tersluiks kijk ik opzij en zie een oog met het blauw van een
dooie schelvis na drie dagen. Het speurt de hemel af.…
Ouderlijk gezag
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
657 In schoonheid stak Monique met kop en schouders
bij Hendrik van de Hoef's vriendinnen uit.
Ze werd z'n vlam. Hij zag 'r al als bruid
en belde aan. Ze woonde bij d'r ouders.
Toen hij wou stappen zei ze: 'Maar ik mag
niet uitgaan van m'n moeder en m'n vader.'
Toch werd de kennismaking almaar nader:
de man bezocht Monique haast elke dag.…
Mijn Kleine Meid
hartenkreet
2.8 met 6 stemmen
1.862 Je blonde haren in de wind
Spelend zonder zorgen
Geniet maar van je spel mijn kind
Denk nog niet aan morgen
Eens zal je op eigen benen staan
Het ouderlijk huis verlaten
Toch zal ik je laten gaan
Stil berustend en gelaten
Vaak denk ik terug aan dat moment
En rust je hoofdje op mijn schouder
Het voelt vertrouwd en heel gewend
Dan ben ik even…
Dichterbij
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
716 openstaande raam
waar hij de stille zee zag gaan
die als een spiegel van zijn ziel
waarmee hij nu eens was verbonden
hem vertelde van de tijding
die weldra hier zou ontstaan
Zijn tranen smaakten niet naar meer
sinds hij geloftes had ontbonden
en in koffers had verzonden
op een reis die niet bestond
al zag hij nog een laatste maal
zijn schouders…
Eerlijkheid
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
733 Billy Joel
Honesty , warme rillingen
bij het horen van dit lied
jij en ik bij het dansen
in maanlicht
wandelend langs het strand
mijn hand in de jouwe
mijn hoofd op je schouder
honesty....herinneringen
aan dromen
weer even luisterend
naar ons lied
dat zoveel jaren lang
bij ons hoorde
tot we beiden
niet meer eerlijk waren…
Zwervend
hartenkreet
3.6 met 11 stemmen
889 Doelloos liep ze door de stad
had huis en haard verlaten
haar kleren kwamen uit een voddenzak
en zaten vol met gaten
Een oude tas met wat spulletjes
droeg ze los over haar schouders
haar grootste schat daarin
was een foto van haar ouders
Ze wist dat ze hen pijn had gedaan
fouten gemaakt, deed alles verkeerd
maar nu na maanden gezworven…
Gevangen
netgedicht
2.6 met 34 stemmen
2.750 Jij vertelde van zegels en post
van ijzer op wielen door het polderland
en bussen waar je armoekoffie kreeg
van paarden en geen rijbewijs
van zakken met ijzeren ringen
en dat het jute, zwaar, zo stonk
en een schouder die droevig droeg
waardoor jaren moeilijk leken
ook vertelde je van elke ochtend
vroeg uit de veren en duiven
opgedoft…
Glimlachglans
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
572 Opnieuw vederlicht,
in jouw gevleugeld gedicht
zie ik eindelijk, zonder schroom
jouw ware damesgezicht
blauwe ogen als de oceaanlucht
haar zo bruin als koffiebonen
lippen rijp als bloesempruimen
je bent veel mooier
dan de mooiste woorden
je bent het droombeeld
van een prachtige droom
een zachte perzikhuid
benen, stevig als de wind
schouders…
Te laat
gedicht
2.2 met 36 stemmen
25.094 We zijn te laat,
we hebben gedanst, hadden we niet moeten doen,
we zijn wanhopig geweest, niet goed,
we hebben reusachtige lasten op onze schouders genomen,
we hadden moeten vragen: waarom zijn deze lasten niet licht,
we hadden moeten denken: dit is verkeerd,
we hebben over liefde gesproken in zorgvuldig gekozen bewoordingen,
zorgvuldig??…