1824 resultaten.
Onechtgenoot
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
705 Zeeuwse eilanden heb ik gedroomd
Terneuzen grijs zien worden
Dow Chemical tot aan de horizon.
Je kwam naar mij toe en samen
zoenden we november door
bossen die van kleur verschoten.
Als een ridder staalde ik mezelf
gepantserde vleugels bad ik
devoot jouw harnas te zijn.…
Nu de drukte even wijkt...
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
782 Nu de drukte even wijkt
en 's nachts de sterren glanzen
weten we misschien voor even
wat er echt toe doet
en waarvoor we leven;
Grauw en grijs zijn soms de luchten
en de hemel lijkt van staal;
tot er plots een helder schijnsel
oplicht en het niet-weten,
het niet-begrijpen, niet-kunnen-verklaren
openscheurt tot brandende ervaring:
alles…
schaduw in de mist
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
516 Schaduw in de mist
Soms is alles zo vaag
Zo ver weg
Probeer het te pakken, doch
geen gevoel,onbereikbaar
Mijn ogen zijn nat
Mijn huid is kil
De mond wijd open
Klaar voor een schreeuw
Geen geluid, ’t is stil
Geen wind, geen vogels, niets
Ik staar om me heen
Overal leegte
Als een grijs gordijn
die me mijn zicht ontneemt
Probeer te bewegen…
de limo
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
1.011 haar lippen gingen nog net zo rap
en glinsterden in decemberlicht
zoals de morgendauw toen in april
het haar dat hij nooit ontplooide
was grijs geworden gestuwd nu
in een wrong de lange manen
die ze eens sierlijk uitschudde
als ze met hem gezwommen had
aan de dijk bij opkomend water
hij hoorde haar niet meer hij was
weer op dat…
De doopfontein
hartenkreet
3.8 met 12 stemmen
1.579 Een druppeltje water rein
Op jouw hoofdje, kindje klein
Gods zegen wordt je beloofd
Met symbolisch, water op je hoofd
God neemt je mee op levensreis
De rust kun je vinden in zijn zegen
Van baby'tje tot oud mannetje grijs
Je begeleidend op al jouw wegen
's Avonds al ga je naar jouw bedje
Nog even aan God een klein gebedje
De herder waakt…
Gekleurd verlangen
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
907 Zweven op een roze wolk
geeft geen onweer in gedachten
grijs en grauw als regendruppels
schrijf jij letters in blauw glas
van een geel getinte toekomst
mistig, wazig en onbeschadigd
zul jij nooit échte liefde proeven
als zilver goud wordt en ik jou lees
voelt mijn lichaam de ijzige kou
van een beschadigd hart waar rood
door blauwe…
Vandaag
hartenkreet
4.0 met 11 stemmen
1.174 Maar aan het einde
van het muurtje wordt
alles weer grijs op zwart,
mijn handen gaan weer
wennen aan de stilte
van een koude nacht…
traag wervelen mijn tranen
langs oude rimpels
op het eenzame
en verlaten pad.…
in een luchtgeschilderd paradijs
netgedicht
3.1 met 20 stemmen
5.890 door het grijs van lood
brandschildert zon
de kleuren in het marmer
de vloer is wit dooraderd
gepolijst met vele handen
uit een lang verleden tijd
zuilen dragen in etages
stukjes hemel naar de toren
in een luchtgeschilderd paradijs
heiligen staan nu vooraan
hebben voor de Heer geleden
prevelen bevroren zijn gebeden
hun litanieën…
de morgenster
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
817 aan het water staat de stramme reiger
een grijs en heilbegerig quiëtist
ademloos te wachten wat ik weiger
op wat verschijnt en altijd wordt gewist
ik wil verlossing ik wil licht en lucht
ik sla de strak gespannen trommelwand
dwars door het water heen maar geen gerucht
geen zucht wordt hoorbaar in omringend land
een rabbi dwingt mij uit…
vertrouwen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.194 De nachten dwalen
in een donker paradijs,
als dan het zwart
zijn gloed verliest,
is daar het onbestemde grijs,
treurend aan de horizon.
De nevel gaat niet weg,
ze ligt omsloten
in een waas van ijle lucht
die nu en dan weer vlucht
naar stil verlangen
van horizon tot horizon.…
Soms vraag ik nuchter
poëzie
3.8 met 23 stemmen
2.796 Ja, zeg ik daarom, dat 'k oud ben en grijs,
Opdat 't zal schijnen: Wat hij zegt, is waar?
Of knaagt de twijfel na mijn wetenschap
Hong'rig 't geloof stuk in mijn dichterschap? -
Ik meende altijd, ik was geen huichelaar.…
De herfst van ons leven
hartenkreet
2.8 met 8 stemmen
1.392 Wij zijn in de herfst van ons leven
jij verliest je haren en wordt grijs,
ik word kleiner en krijg rimpels
maar samen zijn we (eigen) wijs.
De tijd heeft ons veel dingen geleerd
die we vroeger niet hebben geweten.
We leerden lief te hebben
zodat we het nooit meer vergeten.…
De laatste dagen
netgedicht
3.2 met 13 stemmen
2.018 vermaakt
en het mooie klatergoud
werd helemaal uitgeloogd
maar wat er overblijft
dat hoeft geen wrevel
want die groene velden
van het eerste ogenblik
dragen tere bloesems
naar het avondland
ik weet het van de pijn
om het trager worden
en het vage zoeken
naar de overkant
ik ken ook dat schrijnen
als mijn dorre bladeren
grijs…
Eindeloos
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
2.370 Het oude houten hekje kreunt
zijn matig onderhouden luid
als ik hem traag achter me sluit
toch lijkt het of de stilte leunt
tegen bejaard gebogen bomen
die knikkebollend tijd verdromen
ik zie de jaren vaag vergaan
uit vergeten grijs verleden
en in marmer vers gesneden
nadenkend blijf ik even staan
bij hetgeen jouw rustplaats is
maar…
klare nonsens
hartenkreet
4.0 met 6 stemmen
1.097 verstrengelende benen
omklemmen mijn ziel
innig gelijkgestemd
in een klampende reflectie
in het vruchtbare dal
waar kometen vergaderen
de aarde in een grijs gevaar
slachtoffer van dit tijdssyndroom
de kansen van slagen zijn nihil
onrechtvaardig
eigen schuld toch
kwaliteitsbeheersing is onheilig
volken veranderen
en groene zeep helpt…
ze speelden wat met lucht
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
693 ik zag handen
groeien uit de muur
cement viel naar beneden
vingers scheurden
zachtjes het behang
reepjes uit een grijs verleden
ze speelden wat met lucht
vormden vage klanken
waarvan de letters dansten
tot een zware zucht
het leek een oud verhaal
de woorden jankten
angst schreeuwde kleuren
in de lucht die zwaar geladen
neersloeg…
Waar de sneeuw de morgen legt
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
831 vandaan
en ik kijk in het verleden
waar de tijd zich
laat vergaan
oorlog, honger
onmacht in gevoelsgeweld
het is de zwaarte van niet kunnen
wat mijn hart
het willen meldt
klokken spreken in de verte
geven waarheid aan de nacht
laten mij de hoop bekijken
als het zwart
het wit verwacht
tere vlokken uit de hemel
sterren door het grijs…
rond je hart in steen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
659 gaan verdrogen
ik hak je trekken
uit basalt en
rond je hart in steen
ik snoei je wortels en
jij aast het polderland waar
ooit jouw jeugd verloederde
in pesterij en jij
de klappen kreeg maar
niemand je bemoederde
een eigen weg ben je gegaan
in een ambulant bestaan
als huurder en passant
je vastigheid verkommerde
de dagen grijs…
Reisgedicht
netgedicht
4.3 met 31 stemmen
3.110 Er was eens een reis
Opwelling van gevoel
Zolang verdrukt geweest
Even een sprank van hoop
Een beving van contact
Mijn eerste haar was grijs
Gesprek zonder doel
Boeide het meest
Mijn zuivere ik
Gaf even vrij van zorg
Los van daags geworg
Emotie ten doop
De contactsinus heeft zijn top
Gaat licht dalen
Mijn eigen wijs
Zegt mij…
De Herfst
hartenkreet
3.8 met 10 stemmen
1.026 Ochtenden grijs en kil,
weer een uur tijdsverschil.
De zomer is gegaan,
met de lange avonden is het gedaan.
De herfst is gekomen als immigrant,
die zich tot aan de winter vestigt in ons land.…
Droma
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
554 Wanneer het laatste licht gaat slapen
gaan de zware gordijnen toe
weer sluit zij de donkere dagen
haar ogen zijn zo hopeloos moe
in plaats van het schaapjes tellen
telt zij de spijlen van het bed
met één druk kan zij om aandacht bellen
maar haast heeft het ontbijt al klaargezet
de po-stoel is allang in ruste
grauw en grijs, een dode kleur…
De traan
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
1.113 Ik verzet me
tegen de gedachten
Zinloos
Ik denk het ondenkbare
Bliksemflits
Mijn hoofd begint te tollen,
in een sneltreinvaart de wereld rond
Bewustzijn
Een wolk probeert
zich sterk te houden, desondanks
Zij
Ik verlang naar de zon, die
met een stralende lach, mij
uit een deken van grijs redt
Ze zoekt haar weg
Ik klem mijn kaken…
Alsof
gedicht
3.2 met 37 stemmen
15.283 Wisten we hoe
ons geprezen grijs goed in een oogwenk
met kracht door neus en oor -
we zouden de woorden wegvegen,
voor altijd zwijgen, als we konden.
----------------------------------
uit: Parmentier, jrg. 12 nr. 1.…
Tweede akte/ de zon was dood
netgedicht
4.0 met 12 stemmen
688 De zon was dood
en de aarde kleurde bloedrood
verdriet voorbij
want materie kent dat niet
het is fysieker dan dat
de oude God was
onder zijn eigen lichtgewicht bezweken
gedoofd in een wit geboortekanaal
Duister
het andere kon nu schijnen
grijs licht
ruis van fotonen
een beetje als
uit de ether verdwenen
teevee kanalen
het dode meisje…
Nevelvingers
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
610 Waar zich ooit de velden uitstrekten
Met de kleuren van een bont palet
Ontstaat een nevel, grijs en star
Schoonheid onttrekkende zielenspinsels
Nevelvingers
Steeds dichterbij
Intense waanzin
Omhelsde je steeds meer
De marmeren poort naar
Het schaduwwoud
Uitnodigend en
Zonder vrees
Trad jij daar binnen
Op zoek naar...maar
Besef van…
oudje
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
902 dekhengst
en de beste stuurlui staan aan wal
hier is mijn gal
vevloekt dit bal
zij verliet
die oude bloem
een zoen
voor haar
jong
dat zie ik
als een goed sterk krachtig
gebaar
mijn haar
nog steeds niet grijs
tijd is het bewijs
van uw oude gezicht
en zij?…
- Stiltegebied -
netgedicht
4.8 met 49 stemmen
1.272 Stiltegebied, zo worden gedachten geweerd
de rust van stilte lijkt grijs verweerd.
Onbekend kwetsend is het stil zijn zichzelf,
verbiedt het praten van wat hartpijn verteld.…
Ommekeer
netgedicht
4.4 met 25 stemmen
1.565 het loof, gekleurd of vaal
bedekt mijn wereld almaar meer
ik ben op weg naar innerlijke taal
spreken wordt zuchten naar een veer
in het park waar ik vertoef
lijken alle lichten te doven
het aardsparadijs toont zich grijs en droef
alleen eenden zie ik in een lage mist geloven
het lijkt altijd zo onverwacht
als ik de andere kant ervaar…
Op zijn kale kop
poëzie
2.8 met 12 stemmen
3.979 Bij 't opstaan zuchtte ik dat mijn haar grijs werd,
En dat het uitviel bij het slapen gaan.
Mijn laatste lokken koesterde ik als kostbaarheden,
Nu zijn ze weg en ik ben opgelucht.…
zullen we
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
1.594 ja we gaan
en verdwenen allebei
in het grijs
- ‘t spoor bracht ons samen -
lieve ogen warmden
winter kou verdween
koffie met geklets
glimmende koontjes
- een schater lachte ons toe -
de verlate kok
bakte wat moois en lekkers
van het vers gesneden vlees
en net gevangen vis
- blikken wisselden met woorden -
tevreden tikte de…