3205 resultaten.
Station Staats Spoor
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
1.912 Mijn broer is machinist
Stuurt met losse handen
alle mensen door het land
Als jongen van een jaar of 13
heb ik heel even stiekum
naast hem op de bok gestaan
Vele jaren zijn vergleden
als vergezichten uit een coupéraam
trokken zij aan ons voorbij
Het spiegelei verdween al eerder
En nu mijn broer zijn laatste treinrit maakt
Verliest het…
Ernstig, eerste gezicht
netgedicht
3.7 met 19 stemmen
943 me als wij
stonden stijf in elkaar gestapeld
alles paste precies en jij vroeg
hoe het ging of het geen pijn meer deed
in de diepste gewrichten van bestaan
hoe je eens kwam en alles nam
ziel, geest, lichaam en in de vlam
van licht het zelf niet herkende
me nam omdat ik er toevallig was
We leefden van geruchten en eenmaal
verstomd, verdween…
Ontwaken
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
557 De tijd tikt in sluimerstand
dromen strelen de lakens
met zandgestrooide zang
mijn geest in een baan
om de aarde
nu terug de dampkring in
de psyche keert
zich om
onder wordt boven
zoals de onwetendheid
bewustwording
in haar greep houdt
strekken armen zich
uit in onmetelijke ruimte
verdwenen is de greep
vrijheid in twee werelden…
Een mooie zondag in Mei
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
984 Mijn jeugdliefde emigreert
voor het laatst lopen we
hand in hand in de vertrekhal
het is een mooie zondag in Mei
Nooit verdween ze uit m'n hart
in ongetelde dagdromen
lopen we weer hand in hand
op een mooie zondag in Mei
Als ik haar jaren later zoek
blijkt ze te zijn overleden
vergeefs zoekt m'n hand de hare
het is een mooie zondag in…
de ware zonder zekerheid
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
1.205 de lach in het donker
glimmend in het licht
het verlangen gevonden
een schaduw van jouw gezicht
jouw ogen warm en lief
ben jij mijn hartendief
je armen om mij heen
ik wilde niet dat je verdween
dromen die niet stopten
en ik die jou fopte
gedachten over jou
waar jij over denken zou
ik wacht op je zwoele blik
en de geur van je haren…
beroerd taboe
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
806 ach, ik omzeilde jouw muziek
ik strakte de blik in mijn ogen
liet de tere snaren niet zien
meetrillen niet meer horen
mijn rusteloos hart veilig gesloten
voor vredige klanken die komen
en diepe tonen met jouw dynamiek
mijn ontroering merkte je niet
mijn doelloze handen stopten
met spelen, het gevoel was er niet
de rilling van binnen verdwenen…
Het zwarte gat
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
475 ik bonkte
met mijn
vuisten tegen
het donker dat
ondoordringbaar
voor mij was
glad en gesloten
het echoën
was in de pijn
van mijn handen
verdwenen slechts
een beurs gevoel
aan het einde van
krachteloze armen
straal voor straal
had ik het laatste
licht ver achter mij
zonder reflectie
of weerkaatsing
bleek ik totaal
gedesoriënteerd…
Het spel heet spelen
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
444 het spel heet spelen
daarmee leer je winnen
ruimte en richting bedwingen
onbevangen met een lach
kraaiend brabbel je
dat heb ik weer goed bedacht
er is geen verliezer
alleen een steeds proberen
andere invalshoeken onderzoeken
tot er ogen gaan steken
zij zich met elkaar gaan meten
wie er recht heeft op de macht
het speelse is verdwenen…
Weg
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
547 mijn ogen zoeken de jouwe
maar vinden doe ik ze niet
struinend naar jouw voetstappen
verruim ik mijn zoekgebied
het kan toch niet zo zijn
dat je al verdwenen bent
hart begint sneller te kloppen
oogt niet alleen de pas meer stringent
vol ongeloof door het niet stoffelijk kunnen zien
ervaar ik duidelijk jouw aanwezigheid
gevolgd door immens…
Hoop op beterschap
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
1.227 Ik droomde in jouw droom
vandaag
dat het kerstfeest was
we niet leefden in armoe
en zonder wanhoop
droomde ik verder
maar toen ik wakker werd
was de droom
weer plots verdwenen
lag je met hoge koorts
ziek in bed
met de poes
die je de hoop
had geschonken
en ik bracht je thee
en warme koekjes
een zilveren kerstdeken
waaronder…
In de naam van de vader
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
602 Uitzicht op een plantsoen met een klimrek,
de kinderen waren verdwenen.
Boven de deur hing een kruis.
Je had een opgerolde handdoek onder je kin
zodat je mond niet zou openvallen.
Ik zag je litteken op je linkerhand,
die keer dat de lading vastzat
of toch ook weer niet.…
Ruis
netgedicht
4.5 met 21 stemmen
774 Wij zijn nu niet meer
dan dat wat verdween
een laatste kus
van zout op steen
Mijn voeten vinden
weer vaste grond
toch hoor ik soms
het heimwee ruisen
in het hart van een schelp
die jij voor mij vond
dan spreekt de tijd
zo licht als vlinders
keren woorden terug
naar hun fluistertaal
vertel mij nog één keer
een oud verhaal
van…
Het rode zonnekoor
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
526 jij dirigeerde
wind en zee
ik zeilde zonneschietend
op de golven mee
er was samenhang
in elementen
die verruiming gaf tot een
oase van geluk op de grote plas
horizon na horizon verdween
nooit voelde ik mij
eenzaam of alleen maar
was een met alles om me heen
pas in het strijken van de zeilen
klonk de finale door
wij gaan de bestemming…
Weerkaatst in schrik
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
557 lichtgevend
hangen de pompoenen
in de boom
begeleiden stapjes
die onzeker gaan en toch
hun mannetje willen staan
een vogel schreeuwt
weerkaatst in schrik
van kinderlijk ogen wit
handjes vast
voor onverwacht
de kleine dappere lach
pas later
in het volle licht
verdwijnt de spanning uit het zicht
dan is het feest
de geesten zijn verdwenen…
Wapenstilstand
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
802 De euforie die jij zo stemmig voelde
naar aanleiding van jouw vileine opmerkingen
is als een hersenschim in droeve mist verdwenen
nu je weet dat ik de wapenstilstand verkies
boven de concurrentie in scherpzinnigheid
zijn er geen pijlen meer voor jouw liefdesboog
die dikwijls op mijn somber hart gericht
zijn ziel verloor in paternalistisch…
Mijn bestaan
gedicht
3.0 met 5 stemmen
8.250 Maar de wereld die mij koesterde,
tot ik ze geworden ben,
is verdwenen.
-----------------------------------------
uit: 'De maat van de eenzaamheid', 2012.…
Invulling
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
524 Wat is het leven
Nog dat totale
Leegte is, waaruit alles
Wat zichtbaar was
Verdwenen is, waarin alles
Wat ooit te horen was
Onhoorbaar is,
Al hetgeen eens
Voelbaar was niet
Meer te voelen is,
Alles wat te weten was
Zich niet meer kennen laat,
De religie waar
Je heel lang heilig in
Geloofde helemaal
Weg is, en het enige…
Brandend antwoord
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
508 Mijn pen brandt op het papier
Ik zie de woorden, één voor één
Gaan zij in vlammen op
Het vurige verlangen
Verdween
En steen voor steen
Bouw ik de wereld op zijn kop
Maakte ik zoete zinnen
Was mijn hoofd volkomen leeg
Om jouw antwoord te bevragen
Ben jij krom of ben ik scheef
Mijn tranen vallen eenmaal
Om te doven wat ik schreef
Vullen…
onomkeerbaar
netgedicht
4.1 met 12 stemmen
698 meer en meer
worden boterhammen belegd
met achterdocht
beschuldigingen vinden het heden
branden handen langs borden
waarin grote barsten blijven
't dagelijks opruimen
worden knelpunten, het bekladden
van verdwenen mes-steken
geen enkel beeld
kan nog rusten; achteraf uitgetekend
in een te kleine kamer
waar voeten gekluisterd zijn…
Meerkoeten onder elkaar
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
557 Verdwenen!'…
uit het hoofd
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
482 verstilde liefde
lichamelijk stopteken
verkramptheid verstilt
verdraaide liefde
liefdestralen naar buiten
waar draait het echt om
verdreven liefde
de kernwaarde als drijfveer
waar drijft het naar toe
verbonden liefde
de basis om te geven
puur verbondenheid
verdwenen liefde
verloren door hoofdzaken
verlangen naar rust
verdwaalde…
laatste handen
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
586 je nam je schaduw en verdween
tussen bladerloze bomen
geduldig maar tevergeefs
bleef ik wachten op nieuw groen
maar
het donker bleef stil
toen de tijd het ook niet meer wist
besloot ik op zoek naar andere kleuren
nieuw licht te zagen
het zwart aan jou te laten
niettemin
mocht het ooit nog eens tot een ontmoeting komen
dan…
Wanneer je er niet meer bent
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
665 't Licht in haar ogen doofde, de sprankeling verdween
ga, mijn lief ga maar, ik blijf achter, wellicht alleen.
Maar dat ik van je hou, je bij voorbaat al mis
is iets wat vanzelfsprekend is.
Je was alles voor me, de zon, de sterren, de maan
als ik nu naar boven kijk weet ik dat je erbij zal staan.
Dag mijn lief, mijn alles, mijn schat.…
Duinden in pannen
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
1.044 je bedekte mijn kust
waar ik rotste in
strijd met de zee
zacht nam je vloed
het geelwitte zand
met zich mee
we glooiden in strand
betreedbaar voor velen duinden
in pannen om elkaar stil te strelen
toen kwam de storm
onverwacht tussenbeide
terwijl wij al zomerslang vrijden
jouw zand is verdwenen
toch rots ik niet meer en verwacht…
Het hangt in de lucht
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
716 er staat een wachtrij in mijn tuin
van irissen tulpen en anemonen
een voor een laten ze zich zien
en dansen op de lentetonen
de zon lacht en temperatuur stijgt
het leven voelt opnieuw geboren
al het grauwe is verdwenen
voorjaar klinkt in onze oren
ruik het groen voel zonnestralen
duik een bos in en ervaar
zie de kuikens en de lammeren…
De Tijd Vliegt
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
549 Toen ik mijn omdraaide,
waren ze in gisteren verdwenen.
Ieder beeld was een verhaal,
van lang geleden.
Het voelde als een rivier die zich splitste,
waarin de tijd voorbij was gegleden.
De beelden van vroeger worden steeds sterker,
naarmate de jaren gaan tellen.
Het verleden is voller dan de toekomst.
De tijd gaat nu steeds sneller.…
moeder aarde
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
531 De jeugd lijkt uit haar lijf verdwenen,
de hemel is zelfs aan het wenen.
Moeder, waarom doe je mij dat aan.
van jou komt toch mijn bestaan.
Laat me weer even bloeien,
laat vergeet-mij-nietjes op mij groeien.…
Mijn bestaan
gedicht
3.0 met 5 stemmen
4.676 Maar de wereld die mij koesterde,
tot ik ze geworden ben,
is verdwenen.
-------------------------------------------
uit: 'De maat van eenzaamheid', 2013.…
weemoed
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
436 het is het stille lege nest
op de schoorsteen
de blauwe sluier rook die
over de daken reist
de overgroeide kuil bij de rivier
een vogel die in de verte roept
de verdwenen zandweg
de afgepelde oude verflaag
het is een dag
vol nevel en dauw
de beklemmende middag
het stuurse zwijgen
het dorp dat nooit
mijn dorp werd
de korst van afstand…
ik ben niet echt van steen
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
832 ik zie leven
in de bomen
hoor het fluisteren
in de mist
in de sneeuw
dansen mijn dromen
ik zwaai naar vorst in
een winters vergezicht
wat heb ik toch met stenen
die ik warm in mijn hand
geraapt zijn ze verdwenen
van waar ze zijn beland
ben ik uit rots gehouwen
leef ik in dat verband
mag men op mij bouwen of
heb ik dat in eigen hand…