2808 resultaten.
Zinloos
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
568 zijn het jouw ogen
doch is koning blind
zijn het onuitgesproken woorden
die onhoorbare zinnen vormen
voor hen die ons geheimschrift niet kennen
waar wij schrijven over liefkozen
op een hoger plan
niet te vangen door de wind
noch te raken door regendruppels
maar omarmd door de zon weten wij
dat ze geen taal behoeft
onze zielen hebben elkaar…
Het lukt even niet
netgedicht
4.6 met 7 stemmen
727 ik zie het water golven
het maanlicht verlicht
een schilderij van troost
bij het verdriet
ik zou iets kunnen
willen schrijven
maar, het lukt even niet
misschien later
ik kan geen zinnen
verzinnen, woorden
die er nog niet zijn
-
thans
kraait weer de haan
begroet deze morgen
de aarde houdt
haar mooiheid niet verborgen
ze…
Van waarheid en werkelijkheid
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
620 Waar wij dichters menen de waarheid
Tot op het bot te ontleden als wij
Onze gedichten schrijven,
Komt het niet zelden voor
Dat wij de waarheid beschrijven
Zoals wij die waarnemen -
Of wij daarmee ook
De werkelijkheid treffen
Valt nog maar te bezien:
We beschrijven haar immers
Zoals wij onze werkelijkheid zien…
Ook al weet hij dit niet
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
810 Enkel uit dit schrijven,
blijkt,
ik neem zijn verhaal
wel degelijk met mij mee
naar huis
en sla daar in stilte,
voor hem,
een hoopvol kruis.…
KIJKEN....
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
529 Je mag er
kijken
naar het water
wolken die
laag overdrijven
De luchten,
waarin
ik je naam
-met hoofdletters-
wil schrijven
Maar hoog
kan ik niet reiken
hooguit
op m'n tenen
de vingers gestrekt
Hier zijn
de watervogels
....goed gebekt
snoepen uit de stroom
vissen uit het water
Vroeg in de morgen
of later
op de dag
mag…
Puur
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
569 Puur wil ik de heldere geuren beleven
zonder heimwee naar een vroeger leven
nu prille liefde zonder levensvragen
geluk vervult met mooie dagen
puur als het diepste uit een bron
sereen in innigheid verbonden
zo helder als de dag begint
geen zorgen over oude wonden
puur wil ik het maanlicht zien
in alles wat ik op zal schrijven
moet liefde…
VEREN
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
461 veren van een vogel
veren in m’n bed
veren om mee te varen
over het Veersche gat
veren om een pijl te sturen
de veren van een blad
een veer om mee te schrijven
er zijn veren zat
steeds hoger wil je veren
veren veren hemelhoog
met de nodige veren in je
kont gestoken veer je
zomaar tot aan de regenboog…
Brief
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
564 Je brief
vond ik
in de brievenbus
verfomfaaid door regen
Ik vond 'm
zwaar wegen
de woorden als stenen
op m'n maag
Door het schrijven
van de brief
had je onenigheid
-voor jezelf- opgelost
Ik zag je
-diep verborgen-
in je kraag
de straat oversteken
Na weken....
geen schim van je
te zien
misschien?…
Op pad
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
474 In een golf van passie bleef ik schrijven
Tot de zon opkwam
De woorden verspreidden zich in stromen langs mijn lippen
Liefde vult nu mijn hart, mijn ogen raken vol
Het besef van zijn en niet-zijn
De echo van je verleden in je ziel
Liefde voor het pad dat voor je ligt
Vrede met het pad dat je verlaten hebt
Je bent nu niets
Je bent stil
Je…
Kalmte
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
690 Om in de rivier
van stromend water te drijven
vanaf de bron
tot aan de monding van de zee
speurend naar die éne traan
verloren in het water
en bleef hangen
in het wuivend riet
nu jaren later
te kunnen schrijven
van wat geworden is
uit de rivier van herinneringen
droeve en ook mooie dingen
een kalme zee die mij hopelijk
nog enkele mooie…
Af en toe
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
483 beetje wegdromen
zo af en toe
aangenaam moe
een eigen paradijsje
licht, stilte, liefde
begin van de dag
bloemen wiegen een lach
naar mijn hart
beetje zweven
mijmeren, vergeten
niet alles willen weten
wonden dichten
-
schrijven van woorden
op duizend vellen
omdat ik wil vertellen
hoeveel ik om het leven geef!…
Puur
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
481 Puur wil ik de heldere geuren beleven
zonder heimwee naar een vroeger leven
nu prille liefde zonder levensvragen
geluk vervult met mooie dagen
puur als het diepste uit een bron
sereen in innigheid verbonden
zo helder als de dag begint
geen zorgen over oude wonden
puur wil ik het maanlicht zien
in alles wat ik op zal schrijven
moet liefde…
Ik wil vertellen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
411 jaar sneeuwt het
herinneringen, ze bedekken
en blokkeren de oprit
Ik schep ze aan de kant
Ik moet eruit, ik moet
boodschappen doen
En als ze gaan smelten
als ze in de regenpijp
druppelen en weglopen
lig ik wakker in bed
te luisteren en volg ik
het kabbelen in de goot
Het maakt me wanhopig
Ik wil weg, een pauze
om alles op te schrijven…
HET BLOED KRUIPT
hartenkreet
1.2 met 4 stemmen
1.027 Houdt hij, begraven onder humus’ dril
Een winterslaap, of ligt hij er te beven
Trillend van faalangst niet in staat te weven
Webwoorden, interpunctie, want zo stil
Maakt hem de grote dosis informatie
Zo nietig maakt hem elke monoloog
Zo moe de velen voor zijn geestesoog
Die voor en met hem vrijuit verzen schreven
Die zullen blijven schrijven…
Een dag...
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
737 Een dag niet geschreven,
is een dag zonder zin.…
BEDVERMAAK
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
634 heen
willen zich opdringen
maar zien tijdig hun grens
bliksem toont op het gordijn
vurige poppenspelen
waarin rossige gestalten
woest brandend de strijd aanbinden
dan bang in een zakken
deze beelden sterken
in latere jaren
op volwassen leeftijd
voelen en denken van de man
roepen scheppingsdrang op
onder het voltooide schrijven…
Interieur
gedicht
3.6 met 26 stemmen
12.534 In dit met boeken volgestouwd vertrek
heb ik steeds minder anderen van node,
met al mijn aan de dood ontstegen doden
iedere nacht stilzwijgend in gesprek.
Bij wie is wat ik liefheb nog in trek?
Het meeste is al eeuwen uit de mode.
Van wat ik deed, uit nood of om den brode,
rest enkel de grandeur van het echec.
Maar ook al bood het leven…
Elementen voor een gedicht
gedicht
3.0 met 13 stemmen
13.852 As en ijs:
het is dinsdag en winter.
Zalen vol verkouden moeders
bespreken de voordelen van vet.
De dikke man, in tabak of textiel,
kauwt op zijn sigaar, vloekt op een fietser.
De wind, kaal als een geschoren rat,
rent langs de huizen,
knabbelt aan de kranten,
de vuilnisbakken, de rokken
van kleine meisjes.
De stad is gelukkig tezamen…
Da capo (poëtica 17)
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
424 Je fietst versificerend.
Je rijdt allitererend
- een blocnote bij de hand -
door ’t lichte lenteland.
Maar ’t raakt zo zwart beletterd
dat je jezelf verkettert:
geen gepoëtiseer!
Fiets alles nog een keer!…
virtueel
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
728 vertrouwd, teder, zachtaardig
beantwoordt hij mijn vragen
zonder verbazing; terughoudend
voorzichtig met zijn poëzie
kleedt hij mij in zijden georgette
wikkelt mijn verlangen in een jas
van zacht soepele kasjmier
hier is alleen het mooiste goed
geen moeite om mij mee te
delen dat het goed is wat ik doe
ik ben zijn open boek
hij prijst…
Schrijfbreuk
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
486 Mijn schrijvend schip
zinkt meer dan het drijft.
Onbeschrijfelijke leegte
is al wat blijft.…
zinloze brieven
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
527 je kunt brieven schrijven
naar de grote poëten die zullen
trachten naar eer en geweten
antwoord te geven op al uw vragen
tenminste dat hoop ik maar
doch dikwijls zullen de dichters
het af laten weten blijven in stilte
verzonken ze zijn het vergeten
poëzie is zoeken en vinden
zoals braille bij blinden steeds
op de tast van muurtje naar…
Moeten we solliciteren
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
449 Het was die dag misschien de dag
dat ik ontwaakte, besefte dat letters
samen woorden vormden,
ik nog het nodige te doen had.
Dat boekje met onbeduidende krabbels
beelden zou kunnen geven van verweven
dagen en weken, zelfs maanden en jaren
van spoken die mijn leven binnen wandelden.
Ik toch op gezette tijden wel thuis moest wezen
als er…
Zelfdruk
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
446 I
Zelfdruk, druk van de ziel.
Ik hakte en hakte en hakte en ik had
een vinger in de inkt, legde hem eruit,
rolde met een vinger de druipende vinger
over het papier, over de bleke vrede
van het uitgeschepte vel.
Verzwegen werd mij alsnog het geheim:
de ring ontnam elk zicht daarop. Plaats,
waar al het zwart belijnde eenvoud werd,
en tijd…
LAIS CCXX
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
414 ’t Verlangen loopt verloren in een land
dat nergens is, niets dat niets betovert.
’t Beminde reine snelt van hand naar hand
en de stilte die het nu herovert
is geschrift dat enkel schrift verovert.
Het ijle vliedt het lege in, verdriet
lost op in pijn en leed verdwijnt in ’t lied
dat niemand lezen wil, dat niemand schrijft.
Zij is haar niemandsland…
De overspelige vrouw
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
454 Op heterdaad betrapt, niet zo onschuldig,
maar door de hoge heren aangeklaagd,
gebracht bij Hem die enkel heel geduldig
barmhartigheid steeds van ons allen vraagt...
Wie werpt de eerste steen, wie velt een oordeel?
Wie is zo zondeloos dat hij dit mag?
De Heer schrijft in het zand: wie zoekt hier voordeel?
Wie is veel beter dan wat hij daar…
letters tekenen
hartenkreet
3.1 met 11 stemmen
1.497 Letters tekenen
Achtergrond, voorgrond
zelden gegrond
Van vandaag en vroeger
maar nooit van straks
Waarom schrijven?…
Hart houd
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
1.012 Handen vagen
ongevraagd koude
vingers langs
winterse dagen
bevroren maanden
smelten, opgepookt
door laaiend vuur
dat hard hout eist
gooi nog een laatste
houtblok en geef
de laatste warme
steen haar specie
ooit zal het voorjaar
omringd door sneeuw
klokjes namen schrijven
in het wakkere groen…
op een geschrift
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
695 Laat ons weer een woord gebruiken
of rijm, of taal, of metrum,
of laat ons denken, dat wij schrijven
dat wij zijn, dat wij doen
Kijk weer in de ogen
van je duister spiegelbeeld,
en verkracht de schoonheid
van haar onontslotenheid
Ja we zien die letters krullen,
brullen als een houtvuur
Laten we hopen dat het uitbrand
en de as op de…
Steeds weer
hartenkreet
4.2 met 10 stemmen
1.032 Verkleumd en onnavolgbaar zoekt
mijn schrijven de windstilte in de
striemen van de onophoudelijke vlekken.
Wat blijft er van me over
als mijn zinnen
enkel verlatenheid vinden..
als ik nooit meer kan zijn
en ongestorven steeds maar
weer in de nacht verglijd.…