2249 resultaten.
De wereld van hiernaast
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
509 in het diepe rood
van ondergaande zon
buitelen kleine gnomen
met veel plezier in de
toppen van de bomen
kobolden springen
op de grond waar
het eerste licht
van de nieuwe maan
traag tevoorschijn komt
op de open plek
van het donkere bos
dansen elven en feeën
op het zachte mos
hun openingsrituelen
oplichtend tussen
vage lage struiken…
De kinderen
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
633 de kinderen
zijn weggebracht
het is nog bijna nacht
de opvang stil
pas later in de school
is er eindelijk de eerste lach
het dagelijkse weerzien
voor een lange dag waarin
alles van hen wordt verwacht
traag donkert een lome
middag naar de avond toe
ophalen met vermoeide groet
in haastig warm eten
smaakt de dag herkauwend
naar…
Vlinderkind.
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
589 Ook zelden vertroeteld geweest hoor schattige kerel, wel erg bof
Nog uren aftellend tergend traag, venteke verlangend naar je zuchtend of.
Ik werd kieskeurig ook afwijzend, je blijft wel, levensding
Toch zo schoon bij je te mogen toeven, knollig hebbeding.
Tot zo dan Vlinder
Kusje aan mijn kinder....…
De geur van hel
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
499 ik speelde met schaduw
om de zon te ontlopen
het rechtstreeks contact
was mij voor even verboden
zag licht in vele
stralen traag neerdalen
in het schimmig koel bos
ik zocht het donkere op
verbaasd over de vele
verschillen in flora en fauna
waande ik mij al gauw
in een totaal andere wereld
waar duister zonlicht
als standaard verving…
Na het demasque
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
571 ik zag je spelen
jij had de lach van
duizend minnestrelen
in een lieflijke variant
een stem met
minstens drie octaven
die jij heel frequent
afwisselend op liet draven
ogen die traag loken
met tranen van
kinderen te vinden op
een zigeunerschilderij
jouw onhandig
bewegen bleek een
zegen voor de act die
jij van nature speelde…
Een projectie
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
509 mijn stemming en
emoties kunnen dragen
tot alles weer verwaait
maar de speelse wind
was niet mijn vriend
ook de zon verdween
achter donkere kantelen
zeilen klapperden
woest schuimden golven
tegen de klippen op mijn
panorama kon ik wel vergeten
pas later in het
bedaren van de zomerbui
kwam blauw weer vrij en
gleden schaapjes traag…
Opwaarts
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
509 De ontembare wilde in de woeste nacht,
een trage winterpijn, hoop, die nooit
zal smelten, alhoewel de wereld staat
niet stil, maar niemand zag hem toen
de duisternis zijn wezen kuste, de
hemel nam hem terug en het onsterflijke
is gewonnen: de liefde na de dood, waar
niemand omheen kan.…
Gewoon winter
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
614 De witte vlokken
fris
Als bolle veertjes
Dwarrelen ze naar beneden
De mensen lopen traag
Door de straten
Glimlachen naar elkaar
De winter is weder daar
Door koelte
Een rode blozende wang
Daar een sneeuwbal
Of je die effe opvangen kan
Kinderen
Die Spelen
In het zware weer
Met koude en warme handen
Mooie vergezichten in de weilanden…
Overgang
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
455 daar de nacht vaak bij helder licht
vele spinsels vervoert
de schaduw op mij gericht
het geruis onder mijn dak
heeft de oren toegedekt,
niet omdat mijn wil dat wenst
maar omdat de slaap
op eigen wijze
een schone rust bevlekt
terwijl de adem een wig drijft
tussen gister en morgen
als de dageraad wordt opgewekt
en het bewust zijn traag…
Het geredde kind
poëzie
3.0 met 4 stemmen
1.179 Maar o de zee en o de droom
Waar ik mij nog niet op bezinnen kon,
Maar waar ik weg uit kwam zo traag, zo loom,
Juist toen het mooist begon!’…
De muur
gedicht
4.2 met 4 stemmen
2.308 Een composthoop en, erboven,
slierten traag vervluchtigende rook. Op
het erf een kar met groenvoer. Groene halve
staldeuren. En op de strakke, spiegelende beek
lichtbruine vlekken, bladerdek. Roerloos
wou je zijn, onbewogen blijven.…
Geurige sappen.
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
553 Rode en gele bladeren gieren wild doorheen kleffe plassen
Naakte hoge takken grillig spookachtig schril ook schor
Zwarte droeve onheilspellende wolken kruipen tergend traag
Universum ondergedompeld in kille duistere winterslaap.…
Treur niet langer om mijn dood
netgedicht
4.7 met 7 stemmen
1.056 Treur niet langer om mijn dood
dan 't trage dreunen van de droeve klok
die tijding brengt aan deze lage wereld
dat ik gevlucht ben en bij wormen dwaal:
Neen, als jij deze regel leest, vergeet
de hand die het schreef; om liefdeswil:
Geen droefenis is mijn herinnering waard,
als aan mij denken jouw zoete hoofd ontrust.…
de overkant
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
684 hij vergroeide met de
tralies en het uitzicht
op een blinde muur
aan de overkant
hij slaat zijn vuisten
niet meer kapot
noch trapt hij
tegen muren
in zijn oren suist de
dood in tergend trage
tijd torst zijn ziel een
onuitwisbare last
diepe rouw balt in hem
samen als hij denkt aan
dat ene ogenblik van
volmaakt kindergeluk…
bakkeleien
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
519 hitte
toen we jong waren het gras
was geel en de insecten
gonsden de mannen knikten
opnieuw
meer kan ik me eigenlijk niet
herinneren uit die tijd
ik weet nog sprak een ander
dat jouw moeder een weerbarstige
vrouw was ze wilde niet doodgaan
de stille man zei: tranen op z’n tijd
zijn goed maar ze zijn zo zout
de ouden lachten traag…
monstertocht
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
498 bij de laatste grote stad van
Brazilië ontbreken kaarten
en navigatie
volg het schuimspoor op het
water wijst de lokale loods
daar is de rivier het diepst
we zijn nog niet eens
op de helft van de reis
roept de gezagvoerder
hij geniet van de trage
bewerkelijke terugweg
de reis duurt drie keer zo lang
met zeemanskunst en improvisatie…
De tijd is nog zo kort
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
413 de foto’s
zijn nog gaaf
niet beduimeld
of bekrast met
onattente kruimels
ze schuiven
langs elkaar
zonder al teveel
misbaar door
groot gezelschap
nog is er vraag
maar het zoeken
gaat zo traag
en dan blijft toch
de herinnering
ja die van toen
als nu van vandaag
zonder centje pijn
want die status quo
vindt iedereen wel fijn…
mist in de polder
netgedicht
1.0 met 3 stemmen
444 het lijkt gewetenloos
wanneer mijn stappen
zich zetten op de vlekkerige
paden die zich hebben
verzameld tot een nest
vol eerbied doch wel
met een sprankel anarchie
eigenlijk geen wonder, want
in deze trage mist doemen
telkens in deze niemandsland
kathedralen op, derhalve
dat deze al herkauwend
door het met rijp belegde gras
zich voortbewegen…
Regen, regen...
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
538 Maar lente komt, ze kan niet blijven wachten
maar is geduldig en getrouw met onze aarde
die kreunt onder ‘t gewicht van ons getreuzel
en ons traag beminnen.
Wie lacht er nu, wie zingt om ziel en zinnen
en weet geborgenheid nog wonen in dit land?…
Teugelloos
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
539 mij eens, in deze vrijheid
ik verword hier tot een muze
van jouw dromerig bestaan
spreek niet over later
dan ben ik weg uit jouw tijd
maar nu drijf ik op rimpels
water, lichtblauw getint
alsof de hemel mijn glimlach bemint
ja, ik ben ik, ik voel me bevrijd
als ik terugkeer naar het stenig strand
tril ik over mijn hele lijf door een trage…
LAIS CCLXVI
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
544 Streng de nacht bekruipt de trage wanden
en zon bloedt uit in wazige randen.
De peulen der graven barsten open
in het wit van de maan. Lijken lopen
doodsdronken het dorp uit, de velden in.
Etter komt uit de lijven gelopen:
de wereld is wonde, waan is haar zin.…
Politiek in de sport
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
322 In velden waar de sport zijn glorie vindt,
verstrengelt zich de macht, zo stil en traag,
als wolken boven het veld, maar o zo vaag,
een spel dat niet de echte winnaar zint.…
Consumptiekwab
netgedicht
2.4 met 9 stemmen
508 Vat het in de hand
voel het aan de tand
laat het op uw tong smelten
uw kiezen traag malen
vat dit alles dan samen
in l'écriture automatique
kies voor doorsnee waren
gewoon basale namen
Echter!…
Ongefilterd
netgedicht
1.6 met 5 stemmen
204 Te traag voor wat hier gebeurt.
Dus corrigeer ik niet.
Ik laat het gebeuren
zoals het zich aandient:
onaf, onveilig, ongefilterd.
Helderheid is een vorm van verlies.
Ze maakt iets af
dat nog niet klaar was om te verdwijnen.
Poëzie is daarom geen taal.
Het is wat overblijft
wanneer vorm
nog niet durft te kiezen.…
Rattenkwaal
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
290 Zwarte kraaien stijgen hemelwaarts
de zomer laat zijn lome lucht vallen
over de daken van de huizen in de vallei
die zich groen uitstrekt in de diepte
van donkere schaduwen van bergen
die almaar hoger lijken in jouw brein
je kust haar omdat ze jouw vrouw is
zij weet dat jij steeds haar man bent
traag in de wildernis van dromen
je hebt…
De snelheid van de tijd
hartenkreet
4.4 met 7 stemmen
1.233 Een wals wentelt traag over de platheid van het asfalt.
Rijen blinkend blik markeren de druk van de tijd.
Blikken van oneindigheid aarden in de overlast,
onwetend of de snelheid de tijd wel volgen kan.
Is dat dan de strijd, de strijd van deze tijd?
In het trage spoor domineren blikvangers als koningen.…
Stille ochtenden
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
623 Ze legt haar ziel
in de kom van haar hand,
duikt rustig in de stroming
van het moment
als een kind
vol verwondering
over beelden
van traag winterende en zomerende jaren,
niet vanuit haar denkende hoofd
maar vanuit een oeroud zielsweten.
Er is iets zachts,
geruststellend dat haar raakt
en als een deken over haar heen valt.…
Sjamaan van Nix
netgedicht
2.2 met 10 stemmen
427 Hoe tergend langzaam loom en traag
zinkt fluisterzacht de blauwe hemel
in de pasteltintwaaier van de dagelijkse twilighzone
Hoe breekbaar is het valse licht
in 't transparante zilte nat
doorweekt de schim van 't veerse gat
de haringvliet de diepvriesman
de grevelingen biesboschstad
Bent u die fluisteringen en
't gezwijmel van…
50 plus
netgedicht
3.5 met 98 stemmen
19.598 prodepressiva)
ik tel de groeven in mijn droef gelaat
vervolgens tel ik ook mijn grijze haren
veroorzaakt door het aantal crisisjaren
mijn lichaam is in haveloze staat
een oud, geheel versleten apparaat
dat zelfs de laatste hoop heeft laten varen
nog even en u mag me doodverklaren
want ook m’n geest is reeds ten einde raad
een oude man, die trage…
Den Haag 1863 - De Steeg 1923
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
838 we vonden het verleden rond zijn zerk
een grijze gids sprak wonderschone woorden
die bij de ons ontvallen schrijver hoorden
ontstegen aan zijn nagelaten werk
in trance zag ik de zware steen bewegen
en trage klanken rolden uit het graf:
‘het was te kort, m’n taak was nog niet af
dus luister nu, ik heb te lang gezwegen’
‘vertel ze wat ik nooit…