1878 resultaten.
PÉTANQUE
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
504 Het is dat ontwaken. Wat een kankerboel.
Het strand van het verleden heet toekomst,
de zee was net nog het heden, het loopt op tijd.
Het duwt zich af aan uw genade, waarde
die het slechts bij ontvangst erkent. ‘Raak mij
niet aan’! roept het vergeefs, want het wil
bij god niet weten wat het heeft gedaan.…
Hoofdstad
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
684 Er ligt een korte stiltedroom
in het plots ontwaken
tussen de ochtendbakens
van nieuwe dagdromen
Een rivier stroomt langs
haar rode havenmond
nu ze het zwijgen
leert begrijpen in liefde
Ze is jong en de wereld is mooi
haar leeftijd kent negen talen
om je nog veel mooier te maken
ze heeft je in haar stiltedromen lief
De stilte lijkt…
Ballade
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
628 met logisch vermogen
Ze is Miss verstand
Ketchup
Je huilt en je snikt
Elke traan is een leugen
Azend op je zin
Als je wint
Likes bij de vleet
Al deze nieuwe vrienden
Kunnen niet bellen
Geen ballade
Voor jou is liefde
Dol zijn zoals een puppy
Als jij binnenkomt
Bedmensen
Bedmensenrechten
Als anderen ontwaken…
Zielloosheid en entropie
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
454 ik heb de
geesten
zien ontwaken
na een halve
evolutie slapen
in ontluikende
potentie op zoek
naar bloemen
met de mooiste
kleurfrequentie
zij dachten in
de hemel te zijn
verlost van dodelijke
ziektes en zware pijn
maar de aarde was
nu anders gekleed
na een volledige
ontluistering van
de schoonheid der
schepping restte
de zielloosheid…
Lijnen van licht
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
424 Ze kust het buiten wakker met een zoen,
en boven haar ontwaken zacht de manen.
Haar adem componeert de luwe wind,
die weldra langs het monument zal gaan.
Er bloeien dunne twijgjes in haar ogen.
Ze lacht teder wanneer ze weer begint,
en troost de dode ver van zich vandaan.
De lijnen spreken zacht tot haar twee ogen.…
Blauwe Morgen
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
297 Zijde als een gefluister op haar huid,
azuurblauw tegen het wit van de lakens,
de ochtend die zachte lijnen trekt
waar droom en ontwaken elkaar zachtjes ontmoeten.
Haar donkere haar valt over het kussen,
als de nacht die aarzelend vertrekt,
en in de rust van die kleine kamer
lijkt ze een levend kunstwerk.…
Metamorfose
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
357 Langzaam ontwaak je
Als een kind dat de wereld nog ontdekken mag
doorbreek je stille stilte in het hier en nu
Onbevangen, met diep verlangen sta je op
spreek je uit
Kijk je, zoals je niet eerder zag
Luister je, zoals je niet eerder hoorde
Vogels zingen
Melodieus, mysterieus een levenslied, liefdeslied
Je neuriet, als niemand je ziet…
het juiste pad
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
359 ik was voornemens
een gat in de dag te lopen
immers de eerste uren dragen weerstand
dat is vaak zo bij het ontwaken
en stel een daad en wandel tot aan de rand
van mijn kunnen, onwetend die waar te raken
.…
De eerste ontwaking
netgedicht
4.9 met 17 stemmen
904 Zeewier, krabben, schelpen,
de zoute smaak van het water,
de pijn,
de schokkende koude.
Op handen en knieën
spuug ik bloed op
het borrelende zand en struikel
overeind, het is vloed.
Rillend stroop ik
de doorweekte kleren
van mijn lijf,
ik kruip over glibberige rotsen
en hul me in de
duisternis van een grot.…
De tweede ontwaking
netgedicht
4.0 met 21 stemmen
1.035 De stilte dreunt.
Ik hoest.
Een kille zon druipt langs
het doek van de namiddag.
Ik wrijf de zoute korsten
uit mijn ogen
en herinner me
een vage droom, een val.
Het bed waarop ik lig
is hard, ik richt me op
en staar de leegte in.
Ik kleed me aan,
ik huiver,
buiten wacht de duisternis.…
Voor H.
poëzie
4.1 met 40 stemmen
3.682 Ontwakend, heb ik mij verbaasd, hoe wreed
de ziel onwetend in zichzelven snijdt
en 't eigen teder weefsel diep ontleedt.…
Weet je nog
hartenkreet
4.2 met 10 stemmen
1.409 Weet je nog
jij en ik in de regen,
de wind vertelde
hand in hand
wat wij speels verzwegen
we sloten de wereld af
elke voetstap verafgelegen
weet je nog
jij en ik tussen
slapen en ontwaken,
we schuilden in elkaar,
een bron van tedere liefdesdaden
we ontvouwden onze stem
duizend woorden achterlatend
weet je nog
in de hoek van…
Herboren
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
1.039 Als alles mij teveel is
Verdwaald in mijn bestaan
Uitzichtloos mijn deel is
Te moe om door te gaan
Verlangend naar wat stilte
Liggend op mijn bed
Gezicht verstopt in dekens
Mijn masker afgezet
Gehuld in stof en warmte
Ontnomen van mijn last
Vergeten door de wereld
Rust ik en slaap dan vast
Als ik daarna ontwaak
Herboren en vitaal
Me…
Onherkenbaar wit
netgedicht
4.8 met 24 stemmen
457 ik stapte maar
kwam niet vooruit
zwoegend ging
mijn adem en de
armen wiekten
in een poging
tot balans
afgronden
gaapten hun
donkere gaten
met overhangend
talud benen trilden
en sprankjes hoop
waren vervlogen
ooit gingen wij
met zon de
ochtend in het
vredige ontwaken
op paden die wij
zelfs nog mochten
smaken in alle rust…
Herfst en Hoop
hartenkreet
2.9 met 11 stemmen
831 Zachtjes zucht het gras
om zoveel verloren warmte
en weent het talloze dauwdruppels
in een verkild ontwaken .
Hoe verloren ik mij ook waan
in dit naderend sterven ,
het sterkt me in mijn hoop dat
er in het zonlicht nieuw leven zal ontstaan.
Dit seizoen ontroert me
met haar goudbruine broosheid.…
Droom
hartenkreet
2.9 met 14 stemmen
2.786 Verwachtingen zo hoog
Verrassingen zo schoon
Het ontwaken uit een droom
Ik strek me loom.
Mijn ogen zijn bedekt met een roze bril,
ik zweer het je, jij bent het die ik wil.
's Avonds de liefde met je bedrijven,
gemoedelijk tegen je aan gaan wrijven.
's Morgens in ons bed,
niemand die ons belet.…
Als jij komt
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
1.994 verwondering negerend
van blikken angst
gelijk een gekooide torenvalk
vleugellam gebonden
zwelt opstand in een stijf gelid
zich heugend in openbaring
waar zweet het vocht vermengd
in vloeiende bewegingen
het ritme van een liefdesdans
staart blind op penetratie
de lozing van ultiem genot
schreeuwt kelen rauw en schor
laat doden zelfs ontwaken…
Terugtocht
netgedicht
2.3 met 7 stemmen
925 Een maan
schemert vaal, ver en vaag vertrouwd
Dan, voorbij een laatste bocht, de waterval
een nevel verbergt de eeuwige diepte
ik ontwaak uit die koers en even later zal
stroomopwaarts, waar alles kolkte en zwiepte
de tocht weer bruisen, de wind mij restaureren
ik zal je kussen, weer stralen en mijn God vereren.…
ontwricht gezin
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
900 De zon schijnt in mijn kamer,
langzaam ontwaak ik uit mijn slaap.
De dag van afscheid is weer gekomen.
Dit is de dag dat je me wordt ontnomen.
Snel sta ik op en haast me naar beneden.
De tijd die dringt om nog even te spelen.
Hoi die pap en een dikke knuffel.
We spelen ons spel, wie is er hier de buffel?…
Lief plekje grond...
netgedicht
4.4 met 11 stemmen
1.156 Verscholen tussen de lage landen
Ligt mijn dorpje genaamd Andijk
Gehuld tussen dijken en stranden
Is dit het langste dorp aan de dijk
Als de warme zomer gaat ontwaken
Laten de bloemenvelden zich prijken
Fluweel zacht om even aan te raken
Het dorp omringt door groene dijken
Andijk laat zich koesteren in de zon
Het vee dat graast op het…
Gesloten argusogen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.174 Door mijn herboren argusogen waarmee ik ontwaak
Wil ik het wel geloven!…
Het golven van een metafoor
hartenkreet
2.9 met 21 stemmen
3.879 Zou ik staren in jouw ogen
vergelijken met zomers,
de zon zien ontwaken
in de gerimpelde weerspiegeling
van het golven van de dageraad,
diep in de Adriatische zee.
Ik zou jouw hand in de mijne laten vloeien,
zoals het getij aangrijpt op het strand.
Jouw woorden zou ik rond zien waaien
op de zilte adem van een verlegen zuidenwind.…
In spiralend zand
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
468 stilte markeert de vlucht
van een spaarzame vogel
die hard schreeuwend de
koelte verlaat geschrokken
door een plots springende haas
wind ruizelt het blad
krijgt houvast in spiralend
zand op het uitgelopen pad
hoosjes dansen in stijgen
als dronken oude wijven
waar klokken het middaguur slaan
rollen hun tonen over warm land
ontwaken…
voor het slapen gaan...
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
1.211 Na de wekker te hebben gezet,
sla ‘k een kruis en vouw m’n handen,
dan spreek ik tot god, heel nauwgezet,
de volgende woorden mijner verlangen:
God, lieven heer, als ik morgen ontwaak,
Zie dat het gras dauw op zich heeft,
Dat den kikker in de verte kwaakt,
En dat alles t’rug wakker wordt wat nu nog leeft,
Laat de vogels in de vroege ochtenduren…
Tekens?
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
702 De beet van een spin tussen slaap en ontwaken
Twee lege kopjes op jouw nachtkastje
Misselijk, ziekmakend, om te kotsen
totdat ik leeg en rillend achterblijf, eenzaam
Dromend van mijn rode haar
dat ik pluk voor pluk kwijtraak
totdat er overblijft, stille paniek
Een eenzame duif die overmoedig
dichtbij landt, de boodschapper
Jij die langskomt…
"Dagen duren te kort"
hartenkreet
3.8 met 25 stemmen
1.717 Met jou naast mij ontwaken
voelt veilig en geborgen.
De tijd die we samen delen
gaat vliegensvlug voorbij.
Dagen duren veel te kort,
gaan te snel voor jou en mij.
Dus nestel je in m'n armen
mijn hart bewoon je reeds.
Jij bent een mooie droom ...
als ik wakker ben nóg steeds!…
Avond
hartenkreet
4.5 met 6 stemmen
916 valt zacht
sluit de oogleden van de stervende dag
verbergt het tedere indigo van het zwerk
Het grauwe lover van de abelen ruist zoet
fluistert een verhaal gedragen
op de ijle vleugelen
van de koele westenwind,
een betoverend, mystiek lied
van vreemde eilandtuinen
verloren paradijzen
gebed in het broze blauw
van lege oceanen
Sterren ontwaken…
SchildersGoden
hartenkreet
3.9 met 13 stemmen
1.151 De ezel wankelt, ‘t linnen vecht terug
Maar sterk zijn de Stille streken,
kleurpalet, groen, rood en zwart
Oliegeur, terpentijn en oude koffie
De vloer besmeurd, ‘t lijkt wel abstract
Langzaam vormt zich een wazig beeld
De verstilde realiteit van het ontwaken
Een bloem ontluikend, van binnenuit
Aai van het penseel, zie!…
Diepzee
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
557 Dieper duikend zocht ik
naar het parelmoer van dit
heimelijk bestaan, gedolven
in de golven van de oceaan,
ontwaarde een betoverend licht,
welke mij - in extase - dronken
voerde en sloegen de oesters dicht,
en mij de adem en het zicht op
de gepolijste parels ontnam,
door de schaarse zuurstof
ik ontwaken moest, een
tegenstand me liet…
In de stralend gouden avondgloed
gedicht
2.1 met 26 stemmen
11.039 Men zou wel willen lopen over het gele water
en zo de wolken raken en nooit meer ontwaken.
Zeilen ruisen uit de verte als een meisjesstem,
of zijn het nevelen, en is de stem van Hem?
Waar na dit landschap nog naar toe te gaan?
en rode boom ontbrandt tegen weidskobalt.
Oranje sterren regenen door de spasmes van
zijn takken.…