2556 resultaten.
Diep geworteld
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
560 Weerstonden ook zij storm en wind
als aan de grond genageld,
en hebben zij elkander een levenlang bemind?
Ik weet van een oude beuk
die er al een tijdje staat,
zijn armen wiegen eekhoorntjes
op het zingen van de wind.…
De overtocht
gedicht
4.0 met 1 stemmen
8.255 Ze stak hem in haar keel,
de boot schokte zich door een storm
die de wereld overspoelde.
Haar vonnis onverstaanbaar,
iets dat zich niet liet schrijven,
een vinger in een bloedend oog,
en naamloos door de jaren drijven.
------------------------------------------------
uit: 'Neem en lees', het poëziegeschenk 2016.…
Herfstig is mijn tijd
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
713 De stormen van de tijd
hebben mijn wortels los gewrikt,
mijn grootste tak is onlangs afgescheurd
en open ligt mijn zij.
Dit is mijn laatste zomertooi
want allengs herfstiger
wordt nu mijn tijd.…
Paradijsvogel
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
21 Jij en ik wisten niet
dat ik je achtervolgde
door de storm en hevige regen
je voeten draalden geen tel
tromgeroffel en trompetgeschal
in mijn hoofd
jij baande je een weg naar jouw dansvloer
waar je alles had klaargezet
dit werd de belangrijkste voorstelling
op jouw muziek vloog je weg
in jouw unieke vorm
en terwijl ik je lichaam vasthield…
weer zwaar weer
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
513 dit land van sloten en dijken
is in één ding kampioen
oeverloos over het weer zeiken
en dat in elk seizoen
het is te heet of het is te koud
echt tevreden zijn er weinig
te veel wind of te benauwd
bijna iedereen is chagrijnig
nu komt er weer een zware storm
zo is het ons gegeven
we zijn hier niet in Benidorm
en moeten er maar mee leven…
nachtelijke reis naar Emily (4)
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
497 de duisternis vindt in
het verborgene de
doos van Pandora
hermetisch gesloten
in de doorwaakte nacht
reist hij naar Emily
vandaag las hij haar:
'Hoop' is het gevederd iets-
Dat neerstrijkt in de ziel-
Het zingt alleen de melodie-
En stoppen doet het - niet -
een verre glimlach zet
zijn ziel langzaam open
Hoe hevig raast de storm…
Stiltebankje
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
536 is meer dan niets horen
voorbij aan geluid
van rumoer, onrust
van het bonzen in je hart
van het wachten
om in stilte vrede te vinden
Stilte
is meer dan stil na de donder
na de laatste slag van een klok
en de storm van een kruisweg
bij de laatste ademhaling van leven
hoorbare stilte bij een kruis
voelbaar …..…
Het schip en zijn Haven
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
554 Een storm breekt los,
het schip slaat op drift.
Het schip zoekt en zoekt
maar vindt de haven niet.
Het schip ontdekt nieuwe gebieden,
maar mist zijn eigen haven.
Het schip blijft zoeken
en vindt zijn beschadigde haven.
Het schip brengt nieuwe kennis mee,
waarmee ze de haven herstellen.…
De jaren
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
420 Al kent een jaar ook wind en stormen
en zal het zonlicht geen kim beschijnen
zal nog geen duister mijn leven vormen
geen tegenslag mijn hart doen kwijnen.
Al nemen de jaren toe in getal,
onafgebroken de vele dagen,
onmerkbaar leiden ze tot verval
en doen zoveel herinnering vervagen
Begrijp mij wat ik met dit vers bedoel.…
schepping of noodlot
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
520 Altijd en overal is er begin en end
Al willen wij dat nog wel ontkennen
Het is het gevoel dat het niet went
Ook ons eigen eind te erkennen
Maar weten we niet van het begin
En kunnen het eind niet bepalen
Dan zijn we stuurloos tussenin
En kan het resultaat slechts falen
Dan zijn we schepen in een storm
Willoos, zonder veilige haven
Op koers…
Onvoorstelbaar echt
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
660 Heel gestaag kerft nu jouw branding
rake woorden in mijn huid en almaar verder
word ik meegetrokken door de golven,
soms omhoog getild, dan weer bedolven,
getroffen door een stilte, een krachtige storm
en ik lach, er wellen warme tranen op,
voor mijn ogen krijgt jouw diepte vorm.…
Screenagers
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
585 Screenagers als alfabeten
met hun digi-rijbewijs
leren op de basisschool
tekstvaardig programmeren
maar selecteren eerder
het door hen geprefereerde;
storm van beelden consumerend
maakt hen quasi-wijs
ze zien wat virtueel is aan
voor 't rijk van het reële.…
gespiegeld
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
405 ten diepste
mag je niets verwachten
zo is het bestaan
je komt en gaat, ongevraagd
naast iemand staan
zijn letters in gedachten
of woorden in de hand
het is enkel de eigen ziel
welke laag voor laag
vaak wordt uitgedaagd
stormen beheersen
eb en vloed
doen je wankelen
of schenken gif of
laten je drinken
uit tranenbloed
klem je vast…
Solide?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
365 dan het nest van de karekiet,
instinkt als solide fundament
zelfvertrouwen als onderdak
op doelstelling gericht,
vertrouwd het aardse slik
op wuivende stengels riet
wat trilt, niet wankelt in haar
evenwicht, niet in de heetste
zonnehitte, de zwaarste storm
of de stilste stilte breekt het
uiteindelijk niet, valt het
terug op geloof…
afgeknapt in wilde schoning
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
758 weer jagen flarden grijs
langs onderkanten van
een strakkendblauwe hemel
de storm betaalt met regen
maar bepaalt zijn eigen prijs
de restanten uit een herfst
die ooit oogstrijk is geweest
in nagelaten groei aan takken
die de winterkou niet hebben overleefd
breken in het vlagen van zijn kracht
afgeknapt in wilde schoning
der…
DE DAKLOZE
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
588 Niemand die om mij komt vragen
slechts storm en regenvlagen die me bedaren
niemand die me ook wil horen
mijn woorden gaan in het ijle weer verloren.
Er is geen plaats voor mij
ook niet op de achterste rij
alleen een afgrond die zich aan mij opdringt
of een vuilnisbelt waar ik mijn restjes vind.…
Groene hint
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
492 aarddonkerkleurige pot antraciet
of van rubber gevulkaniseerd eboniet
Zolang het maar harmoniseert met de kleur
van de schutting en die van het vlonder
Met een weelderig plantengeheel
Een steppegelijke pampa savanne
een fata morgana juweel
Een palmenoase met struiken van bamboe
zonder een bedoeïn met kameel
Een prairiewoestijn onder storm…
Begeestering
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
468 Van Nazareth had het beloofd
Zijn Vader kon een derde vorm Aannemen, één die elke storm
Hielp te doorstaan totdat gedoofd
Het vreselijke woeden was
De mens zijn veerkracht weer hervond Kon verder leven met de wond
Dat Jezus hem verliet zopas
Die maakte Zijn Belofte waar
Tien dagen na de Hemelvaart
Gelovigen bijeen, verblijd
Onaards…
Doden droeg naar later
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
416 ik voelde in een
vlagend licht touche
op mijn huid jouw
verhalen dwarrelen
in het gaan
van het ene huis
naar het andere land
in talloze talen
van ijzig dun
tot dampig warm
beklampend op de borst
tot siberische vorst
ben meegevoerd
door chaotisch
golvend water dat
doden droeg naar later
met de vlucht van storm
naar orkaan en…
Getekend beeld
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
332 D’eens getekende gekende vormen
Vormen een eertijds beeld
Van ’n oude foto, vergeeld,
Verdwenen in eer gewoede stormen.
In die foto keer jij weer
Door de vingers van mijn hand,
Een getekende keer,
Uit ’t niet-zijn aan d'andre kant.
In ’t hier ben jij niet meer,
Alleen slechts in dit broos verband.…
Droogzweet
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
162 vannacht nog wakker geschud
door de regen met ijshagelstenen en dreigend rollende donder
en schichtende bliksem
wreed uit je dromen gehaald
Was je gerend als een zot
naar het raam
had je de deur naar je balkon
niet op slot
maar vanwege de adembenemende hitte
juist wagenwijd open gedaan
Sloeg de vlam in de pan
in het oog van de storm…
uit de struiken
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
211 Hij liet de landschappen
aan zich voorbijtrekken
terwijl meereizende seizoenen
-op vleugels zonder einde-
wiegden in uiterste regionen
van zijn zichtlijnen
Hij zag er geen heil meer in
om zijn benen verder te strekken
ondanks waarschuwingen dat de boom
-waaronder hij verbleef- wegkwijnde
zwiepte in verbeten stormen
uit vergleden tijden…
Een Veer
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
25 Het stille van het leven
De blaadjes van de boom
De verkleuring en het vallen
Het naaien van de zoom
De terugkeer van de vogels
De schelpen op het strand
Het maken en het delen
De lijntjes op mijn hand
Een bootje op de horizon
De aankomst van een storm
Het verre van een ander land
De kleuren en de vorm
De droom tijdens het slapen…
deze nacht heb ik verlaten
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
1.689 stormen wijken vogels zoals
slaap onbemand het bed
beroert met lispelende
spleetjes schemering
een telraam in het hoofd
waarvan de kleuren van
de bolletjes afwijkend zijn
van die nacht ervoor
het tellen schraapt de stille
woorden één bij twee wat
tenslotte het vele schuiven
het laken verandert in een
historische metafoor
geen geschiedenis…
Na ene zware Krankte (1785)
poëzie
3.5 met 28 stemmen
2.897 Maar Hij, die 't waakzaam oog
Op haar verdelging hield,
Gebood de storm te wijken;
De blijde zon kwam weer;
Zij stond, gelijk voorheen,
Met loof en knop te prijken.
Nu stijge dankbre geur
Uit hare kelk omhoog,
Om Gode roem te geven!
Het zwerk toog saam; 't werd nacht!
Der bergen ceder viel!…
'T IS MAAR EEN WISSEWASJE
poëzie
3.6 met 7 stemmen
1.984 Een afgod der matrozen,
Had nooit gevreesd op 't pekelsop,
Bij storm of waterhozen;
Hij floot, hoe slecht de zaak ook stond -
En tienmaal daags kwam 't uit zijn mond:
"'t Is maar een wissewasje!…
Het weermannetje te Ukkel.
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
504 Het weermannetje van Ukkel
heeft een hele grote pukkel
in het midden op zijn rug,
vol regenbogen, ijs en blauwe lucht,
met regen, sneeuw en hagel,
bliksem, wind en donderslagen,
orkanen, storm en donderbuien.
Soms spat alles ineens naar buiten.…
's Levens reis.
poëzie
3.0 met 3 stemmen
1.244 mocht op 's levens oceaan,
Zoo kalm als thans de waterbaan,
Van storm en strijd
En ramp bevrijd,
Ons scheepje voorwaarts gaan.
't Zij Oost of West of Zuid of Noord
Het lot ons henen voer',
Wij zeilen onbekommerd voort,
Zit godsdienst aan het roer.…
Een vooruitziende blik
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
389 Wat kan als razende storm afbreuk doen aan leven en vitaliteit,
als ‘n verzengende schroeiende zon werk doen met te grote vlijt.…
Solitudo
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
421 mensen
in tegenlicht
de donkere kreeg
de meeste tijd
gevoed door zwijgen,
angst en spijt
hij droeg dezelfde
trage tred
de blik die zich
naar binnen zet
de echo van een
stem in mist
tot haast vergeten
werd wie is
maar diep voorbij
het ruwe zwart
onder het bonzen
van het hart,
lag iets dat niet
om macht vroeg,
geen storm…