Netgedichten over actualiteit

in de kern ben je alles, je identiteit is geen seconde gelijk je kijkt, vergelijkt en verrijkt voortdurend je veelzijdigheid en als je dan eindelijk denkt dat je jezelf bent, word je opnieuw een ander, omdat je wereld verandert in de kern ben je alles, van de wieg tot aan het graf je bent als mens nooit af…

Laat in de avond heb ik mijn ogen gesloten in de avond toen de lente al kwam niet ver van de Spaanse trappen heb ik de dood in de ogen gekeken Mijn Griekse urn laat ik achter mijn eeuwige stralende ster voor eeuwig staat mijn naam geschreven in water Ik heb mijn ogen gesloten maar ik voel mijn bloed door jouw aderen stromen…

Komt u allen naar binnen, loop de deur maar plat, wij gaan prat op onze gastvrijheid, vrijheid en blijheid is er zat; verwijdt de taal hoe het u blieft, het interesseert ons niet echt wat u wel of niet te melden heeft, niemand hier geeft daar überhaupt om. Wij doen gewoon alsof en geven de grootste prutser het liefste complimentje…

Naar hoe hij zijn aangelegenheden runt Een roeping volgend tot massage Noemde men hem achter zijn rug om "the cunt" Als gage d'amour van zijn blamage Nu van blazoen en titels gestript Op verdenking van schending van functie Door zowel adelborst als plebs gewipt Liet zijn geheugen hem in de "punctie" Beschermen enkel nog hem zijn miljoenen…

Silhouet uit de as Ik ben maar een kind, mijn leven een rugzak, begraven onder andermans bagage aan een halte waar enkel de wind nog reist. Ik ben jouw kind, geboren uit rouw en door onverschillige handen nooit echt gedragen. Ik ben toch ieders kind? Wie wekt mij uit de omtrek van vergeten gezichten, wie leert…

Ik loop opnieuw, rechter, niet langer gebogen onder het juk van redelijke twijfel waarmee u mijn demon vrijsprak. Bevrijd ben ik nu ook van al zijn loze excuses, die mijn kokende bloed niet konden stelpen. Ach ja, ik kan weer lopen, maar zal mijn geest ooit nog kunnen zweven zoals vroeger?…

Rusteloos zwerf ik rond, tussen vertrek en aankomst, in niemandsland. Een schelle omroepstem vervliegt in de ruimte die zich vult met fragmenten van verdoofde gedachten. Andermaal wordt een schrale bank mijn hotel voor de nacht, terwijl tijdloze rook tussen mijn vingers ontsnapt. Ik pauzeer, zwevend tussen wat was en wat komt, de…

Er vallen harde woorden uit het niets de bodem trilt vervaarlijk vuur likt de lucht lava sijpelt langzaam het landschap kreunt stenen bulderen as draagt zaad op verschroeide grond kiemt nieuw leven de Feniksbloem ontluikt. Uit brandende tranen gloeit nieuw geluk.…

Labyrinten of driedubbele bodems smeltkroezende gevoelens tenen zo lang als grafstenen allen wenen zij gepasteuriseerde tranen Dwalingen als eenrichtingsgaande kruisdragingen op steroïde geïdealiseerde preken doorgesnoven streken even leken ze getraumatiseerde goden door zelfkastijding onderdrukte vreugde als deugneuzen schijnen…

Eenzelfde kamer als zovelen, het afgetrokken behang daargelaten mag men best tevreden zijn; niet de drukte van een winkelstraat, maar een kapotgetrokken trailer voor het betraliede raam; het uitzicht op de steeg, het vermelden niet waard als leeggetrokken beeldspraak. Maar al die lijven steeds weer, losgetrokken spreien, stijfgestreken…

laat ons het vochtig gras verruilen de tintelingen van het snelle lopen smuilend inkuilen in versgespoten sneeuwtoppen het zweet en de tranen bevriezen op ijzige banen der milliseconden de sporters voor ronde plakken in nog strakkere pakken proppen maar laat ons nooit verkiezen te stoppen met zotte bedottende bodems in zinnen als archeologische…

trump is volledig van de pot gerukt maar die hem steunen bovenal want zij besmeuren wereld en heelal hun steun maakt dat het hem steeds lukt geschiedenis herhaalt zich niet maar rijmt verdomde vaak dát zichtbaar maken is mijn taak want er zijn velen die zien het niet dus vraag je af: hoe zou het toch komen dat we zuchten onder financiële…

Rob van de rovers houdt zich doof, -wat een bende! doet alsof zijn mooie neus bloedt bij flinke linkse en rechtse combinaties. Om de dooie dood gaat ‘ie niets nu al in deze fase, dat mag niet verbazen, veranderen aan Yeşilgöz’, uhm, de coalitieplannen. De middenmannen hebben het té bont en blauw gemaakt, vertrouwen kraakt ruimschoots…

U gebiedt ons argeloos te gevoelen Voor een Hamas dat schiet op burgerdoelen En door met tweeërlei maten te meten Mahsa's dood gemakshalve te vergeten Wie één gedoodverfde dader kielhalen En de erfzondige Joden almaar smalen Staan mij tegen wegens hun blatende leuzen En het meeheulen met extreem-religieuzen Het zal eens niet op…

...geven wij kennis van de geboorte twee jongetjes, amper voldragen, en ook nog een meisje zij sloegen de trom, maar niemand die hen geloofde tot zij erna kwam, al jokkend haar valselijk wijsje Voor volk en vaderland slaan wij 'n piketpaal in drijfzand en modder - symbolischer kan het eigenlijk niet het land zat muurvast…

vandaag krijgen we de rekening op een ontgroenend blaadje als vers gepresenteerd menu voor de toekomst welke nog immer ongewis is in het schaamteloos wit van haar ogen haar strakke kaken en lijnen gehuld in olijf- groene bestaansonzekerheid van die dingen ja van die dingen hocuspocus die heren in het zwart bont en blij blauw gedogen…

Van repliek dienend heeft ze het gemikt Op een fanbase die haar retoriek slikt En een Golem openlijk of verdekt Waartegen ze als de stoottroepen optrekt In het web van haar eigen spinsels verstrikt Lijkt ze recentelijk wel van Lotje getikt Die woordvoerder alsof het staat gedrukt Onder wiens podcast de waarheid gaat gebukt Wordt zij door…

ondertussen alsnog bestierde ontsiering Yeşilgöz’ hocus pocus de diepgevroren focus op de kerndelingen op gewekte burelen liggen ontgroende blaadjes te rotten onder een vers laagje voor laag net netjes gestapelde gebroken sneeuwwit als rechtsgedraaide melk- fase richting de toekomst der ontkleurde kamers wit voor onze ogen maar…

Er is iets achter alles wat we hier ervaren, een vreemde hunkering naar licht en troost, naar diep geborgen zijn, naar echt begrepen, maar door ons jachtig leven zelden klaar. We rennen dan van hier naar daar en voelen ons gewichtig door de daden, maar zien niet echt hoe alles ons gegeven is en dat ons zwoegen vaak maar lucht is, ijdelheid.…

Zoveel vuren branden wereldwijd die ik alle helaas niet kan doven mij ontbreekt die vaardigheid maar je kunt mij echt geloven want wanneer ik onraad ruik ik dat luidkeels zal proclameren vooral in ’t geval van machtsmisbruik opdat ieder hopelijk zal leren hoe vuur en vlammen te beheren die door een schreeuwer zijn ontstoken als hij…

ik liep door kamers waar ik mezelf vergat tussen stemmen die vertelden wie ik moest zijn ik droeg maskers die goed pasten tot ik merkte dat ik eronder stikte ik zocht mezelf in anderen in hun ogen hun dromen hun goedkeuring maar ik vond alleen stilte en in die stilte vond ik eindelijk mij niet perfect niet af maar echt en dat is genoeg…

...ontstaan in een niet meer dan spontane opwelling des gemoeds, zonder pretentieuze intenties en nodeloos zware hollefrasen van humbugs dwaalwegen bombast... Het had na dagen en nachten ontbering in koufrontcontreien waar mijn Singernijvere lief, dochter van een stugge doorgewinterde niet klein te krijgen Fries eermaals uit de grond…

De weergoden, i.e. de nazaten van Kroll het weergilde, als daar zijn Roosmarijn Knol alsmede de molenaar in 't midden des lands - geen zei dat van Domburg tot Nieuweschans de grens loopt der isothermen en -topen men dacht eer van Alkmaar en Hindeloopen tot Denekamp, Tubbergen of Dinkelland daarmee strooide men in onze ogen geen zand…

't Kan vriezen 't kan dooien 't is maar net waar je woont ten noordoosten van de lijn - meteorologisch gezien - Schagen Bergentheim tot vlakbij de Duitse grens in Friesland waar 't wintert door sneeuw de arreslee met Jelle en Froukje glijdt met stoere pake en beppe Nienke van Hichtums kinders die, als bekend, pas ontdooien als…

Uit as en sneeuw bloeit de roos, rood over wit, bloed dat sneeuw kust zonder vlek, zonder smelten. Kelk ademt één: wit hart drinkt rood sap, rood fluweel houdt wit licht vast, geen scheiding meer. Doornen, ooit prikkend in zwarte lust, nu kroon rond openheid, scherp maar teder strelend. Geur: rozenolie met munt-dauw, muskus die zingt: “Ik…

De messen zijn geslepen, De banieren liggen klaar, De cavalerie is aangetreden, Marine en luchtmacht paraat. De strijd kan nu beginnen, Het leger rukt al op, Bommen en granaten, Kanonnen en houwitsers, Tanks, straaljagers en helicopters, Fregatten, mijnenvegers, Al’t materieel wordt ingezet, Zelfs de nationale reserve Is nu operationeel,…

hij kan vrij bewegen in zijn eigen huis waar hij niet stil hoeft te zijn voor wie daar nooit komen zal hier gelden zijn regels niet de tegeltjesonwijsheden aan de binnenwand van zijn hersenen geramd en het spijkerbed kan er door de voordeur uit het laatste laagje water aandachtig opgedweild alle naklingelende kopjes kapotgekeild…

Hij weet het beter — I told you so — altijd net te vroeg. Legt grote woorden neer als grind op elke weg die wij nog moesten gaan. Niet om te bouwen, maar om te tonen dat hij al wist waarheen we gingen. Believe me. Ergernis schuurt langs tafel en scherm, opgeklopt tot iets dat winst moet heten, tremendous, zegt hij, alsof volume waarheid…

In de leegte tussen koetjes en kalfjes, En de onuitgesproken schaamte en spijt, Zou ik willen springen tussen de dimensie, Van gevoel, hart en kwellen, Jouw kern te voelen, de essentie, Om zo een overwogen oordeel te kunnen vellen, Om te begrijpen, je was nooit stuk, Alleen niemand die jou echt ontmoette, Doordat je het wantrouwde, het geluk…

Bizar ggr. Zo staat het in mijn brein gebeiteld. De ezel vond zijn brug en beklom de Olympus. De godenzonen strijden om de eer Ik kleur de cirkels in een vast patroon. Bizar ggr biedt mij houvast. Ik laat me niet ringeloren. Pons asinorum. Zeus glimlacht.…