259 resultaten.
Bijzonder gevoel van liefde
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
802 Een ware winterwonderland,
waarvan ik de warmte voel in dit getij.
Wauw,ik voel me geweldig,
ik voel me bijzonder,speciaal en goed.
Ik denk niet dat je in de gaten hebt,
wat je allemaal met me doet.…
Dronken van wat was...
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
600 Ondenkbaar waar
veroorzaken we elke zucht bij elkaar
in dat ene warme onontwarbare wezenlijke moment
van duizend keer samen zijn,
tot de stilte hoorbaar de nacht verlengt
en onze adem
dromend het getij van onze hartslag luistert,
roerloos, bijna onbereikbaar, ondenkbaar glijdend
naar een wereld die nog niet werkelijk is ...…
Onderdukking
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
526 Terwijl je leeft in een soort "roes"
met her en der een doordachte smoes
je kan er veel over wikken en wegen
soms valt dat mee, soms wellicht tegen
maar in gedachten ben je dichtbij
wisselend van kracht; zoals het getij
onderdrukt het je gedachtegang
wat is nu écht van belang?…
Humanistische zandtaart
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
480 bloed dat door bloemen
Kruipt tot wanhoop gedreven laat wankelen
Allen die met licht leven onderscheiden
Krokodillentranen van de dood de geest
Van het beest en de in boeien geslagen
Dwalende devoten in kooien gekluisterd
Het is de dichter die 't geschreven heeft
De lamp opsteekt temidden van koele winden
Maar wie ziet het ontwaakt getij…
De versierde vogel
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
776 aan
alvorens aan tafel gezeten
jouw deel te nemen
van de opgetuigde vogel
alleen in blauw
en penseelstreken nog
vereeuwigbaar
Zachtjes ga je spreken
over het neergedaalde mysterie op de schaal
dat klapwiekend aan zijn einde kwam
Bloot en van vlees ontdaan
de dood nog steeds niets
zinnelijks heeft
De dag veranderd en
met de eb van het getij…
Melancholie
gedicht
3.6 met 38 stemmen
19.949 .
-----------------------------------------
uit: 'Omtrent het getij', 1985.…
Thuis
netgedicht
2.8 met 17 stemmen
3.669 Dag straat, dag boom,
aan jouw bloeiende takken
hing ik dagelijkse dromen
in het passeren
Als verstomde kracht verhief
jij je in het druk gefluister
van het heen en weer langs
dragende armen
Zo deinden wij gezamelijk
als een sluier op de ademtocht
van het getij van grotere stromen
nooit gescheiden
Maar steeds verder dwaal ik
vind…
Ontstegen lente
poëzie
1.8 met 6 stemmen
1.225 Nu zijn der mensen ogen blij en vroom
Bij 't voelen van een lieflijker getij.
De zuiderzoelte kust de leden loom.
O, zaligheid van de avond, als gevlei
Van rozengeur geloven in ons lei
Aan de eeuwge schoonheid van een liefdedroom.
O, wrede lente, o, zware kruisiging!…
Hoe zal ik onze kamer noemen ?
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
460 waar wind en getij
algenstromen streelt
en jij
met halfgesloten ogen
de zee verstilt
tot kleine golvenbogen,
en wij
in stamelende tederheid
letters prevelen,
handen kijkend glijden
en tijd onvergetelheid gaat beitelen.
Hoe zal ik onze kamer noemen?…
vivre en cercles
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
431 de gordijnen sluit ik nog
neem het prille niet aan
als goede munt
in mij voel ik zeker wel
een koud bestaan
het winterkleed afleggen
is mij nog niet gegund
het getij neemt zijn tijd
in mij, het is in mijn bezit
zie dat niet als verwijt
de natuur schildert immers
niet altijd plots wit in mijn geest
ze wordt door mistig grijs geleid
ik…
In Sluimerende Dromen
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
344 Drijvend,
in vierdimensionale dromen
dansend op het getij
breek ik door de illusie
voor even ben ik vrij
Ontketend,
een sluimerend geweten
knagend aan mijn essentie
mijn geest geschonden,
geketend aan existentie
Meegesleurd,
naar diepe duisternis
verlangend naar het lumineuze licht
het koude ijs dat langzaam scheurt
woede getemd door…
Heldere ogen
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
156 Dat je meedrijft met het getij
stroomafwaarts met de rivier
van de dood, ja
zou het een droom zijn?
De horizon is mistig
een vreemde gloed aan de hemel
en niemand lijkt er iets van te weten
wat voor mist dat is, oh
is het een droom?
.....Heldere ogen, vurige ogen
.....Hoe kunnen die ineens dichtgaan?…
Uitgespeeld
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
2.210 De wind speelt met een lichtblauw lint
streelt glooiende plooien in zijige glans
dat lieflijk deint als ‘t getij in haar dans
waarmee ze golvend de zeeën bemint
Zo lijkt het de jonge moeder althans
die amper bewust waar zij zich bevindt
haar starende blik aan ‘t beeld verbindt
als houvast voor haar wank’le balans
Schijnbaar stoïcijns…
De banneling
poëzie
4.0 met 13 stemmen
3.170 Hoe bar, hoe onverzoenlijk bitter
Is dit getij van wanhoop en van schroom.
Straks zeilen krassend uit het sneeuwgeschitter
De kraaien op, en hang ik in de boom.…
Versteende golven
netgedicht
4.1 met 9 stemmen
569 Beweend,als ze neemt,
onbemind na razernij, om
wat de mens haar sleet,
verstenen golven in aangezicht
van kunstmatige stranden,
getij haar wijsheid weet
gesticht in onbegrepen handen
kalme berusting breekt geduld
ritmisch in eigen zilte bad
om de zondaars te verbergen
strijkt zij haar plooien glad.…
Het Tolhuis in Noord
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
802 De inkijk op Centrum Amsterdam
verdween met de noorderzon
bij Cuyper’s Centraal Station
lange tijd ging het heel alleen
bij alle gezindten voor uitspanning door
met een fraaie tuin er omheen
aan het water een koepeltje ervoor
binnen thee en uitzicht bij elk getij
op dat landtongetje in het brede IJ
Er moet voor worden overgestoken
sinds…
Doornen
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
901 Kan nog steeds niet wennen,
tijd gaat te vluchtig, vermijd
dat ik blijf hangen, aan dit getij,
te luchtig, onvoltooid, dragen
kinderen hun zomerzon, getooid
met gekleurde linten, geschetst in
aquarellen van alle vragen, waarin ze
de lasten moeten dragen, al de kleine
mensen op de spitse tenen, stelen
dansend het ongemaaide gras,
verschenen…
Wonderlijk
poëzie
4.0 met 5 stemmen
2.534 De lippen, en die ogen te zien deinen -
Groot is de nacht en het getij vaak boze -
O eeuwigheid, waar mijn gezichten leven;
Als achter schuim een beeld stijgt voor een steven,
Als in een nis schimt 'n mater dolorose.…
De dagen gaan
poëzie
3.6 met 19 stemmen
5.977 Volksplantingen geraken in versterf -
Reeds bloeien schonere uit hun bederf,
Weer ondergaand met zinkende getijen.…
CHRISTENFEEST
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
1.150 Pasen wacht tot het barre getij verflauwt,
spreekt dan over geloofs- en levensstrijd,
die verderf lijdt, steeds nieuw bestaan opbouwt.…
Weinig nieuws
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
1.062 niets verheft zich naar de zon
hier zijn hoge wolkenkrabbers
debet aan ze zijn uitsluitend
teken dat voor hoge lieden
enkel telt wat geld nog braakt
vermogen zakt in zwaar getij
en niets duurt langer dan de
ergernis het weerstand voelen
over!-leve!-ringen!…
Ze is niet te begrijpen
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
515 Meeuwen krijsen in de wolken
Het gouden licht drijft op rimpelige golven
In 't wisselend getij rondom de volken
Schoonheid overwint in de dekking van 't laatste licht
Wervelwind noch hagelstenen doen mij buigen. Ik kom tevoorschijn.
Uit de heldere rivier van mijn onschuld; van aangezicht tot aangezicht.…
Nacht
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
523 bijen
Drukker dan een mierennest
Wegen slibben dicht
Op asfalt en internet
Files te land, ter zee en in de lucht
Vogels eindigen hun vlucht tegen een windmolen
Vissen stikken in een plastic rietje
De mens zit uren in een blik op wielen van A naar Z
Dan gaan eindelijk de lampen uit
Vindt de nacht een weg
Door het maanverlicht getij…
ORANJESTAD
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
564 Het donk're, maar opgebeurde getij lacht.
Kil zwart omhult de Decembermaand, rilt,
vraagt naar wachtende winterverrassing,
betoont zich echter menslievend en mild.
In straten van vrolijke beleving
wenken lampenslingers, levendig verstild,
de geldbeurs der zorgeloze feestviering.…
Na de bloei
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
1.120 De tuin ligt er verlaten bij
De struiken staan weg te kwijnen
Geen hommel vliegt nog op de hei
De zomerzon wist te verdwijnen
Een lege vlakte werd de wei
De nectar is opgedronken
Ze gingen: juni, juli, mei
Geen bloem staat er nog te pronken
Het bos ontbeert zijn zomersprei
De bladeren hangen te kniezen
Noch groen noch bloei in dit getij…
Mensenleven...
hartenkreet
3.1 met 7 stemmen
1.257 De mens, geboren uit de golven
van de mystieke levenszee,
drijft hulp'loos als een eendagsvliegje
op het getij der eeuwen mee.
Hij komt om snel weer te verdwijnen
en is slechts als een korrel zand,
die -eens ontstaan uit Moeder Aarde-
verloren opgaat in het strand.…
Wintergepeinzen
poëzie
3.4 met 18 stemmen
3.209 Wij persen uit alle getijen 't genot,
wij werden niet waardig
de zoom'ren van God.
Dat ook ons hart rusten kon
lijk 's winters de velden doen.
Wij zouden verstild, voor 't wonder bereid
de liefde erkennen
als God nader schrijdt.
------------------------------
uit: Schaduw (1929)…
Het golven van een metafoor
hartenkreet
2.9 met 21 stemmen
3.879 Ik zou jouw hand in de mijne laten vloeien,
zoals het getij aangrijpt op het strand.
Jouw woorden zou ik rond zien waaien
op de zilte adem van een verlegen zuidenwind.
We zouden dan samen zijn gaan lopen,
zomaar,
nergens heen,
net als de zee.
Ik zou schrijven tot je danste
op het deinen van die ene metafoor.…
De kluizenaar
netgedicht
3.7 met 25 stemmen
1.139 zonder zijn lippen te bewegen
vertelt de kluizenaar mij;
je bent een vrij mens
neen, niet zonder zorgen of pijn
loslaten kent geen eb of vloed
doch verlaat zich op een ander getij
het is haast een gebed zonder end
het draagt zaad
dat lijkt te sterven in de nacht
of wordt voortdurend
in eenzaamheid gebaad
ik ben aan mijzelf gebonden…
WEERBAAR
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
541 Op de stevige landrug van mul zand
staat een kring korte, knoestige berken,
tonen, bijna naakt, de late herfstwerken,
toch niet door het trieste getij overmand.
Glanzende melk met bruine vla omrand
hun kromme stammen, die nóg laten merken
hoe eens de wind hen boog, wilde sterken
met zijn luchtige, beeldhouwende hand.…