1711 resultaten.
À la Edgar
netgedicht
4.6 met 23 stemmen
2.130 In de namiddag hoor ik,
als het kloppen van mijn hart,
de klokken
en het is geen bloed
maar ijs dat door
mijn aderen stroomt.
Waarom overvalt me
deze grote somberheid
nu ik hier,
vredig tegen een boom geleund,
het gefilterde zonlicht bekijk?
Zijn het de klokken
met hun zware slagen?…
Waalsdorpervlakte
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
746 De klok klinkt door de duinen
de vlam die eeuwig brandt
voetstappen op de paden
een bloem in een hand...
De vlag wappert in de duinen
als teken van die strijd
gefluister, dan de stilte
even terug in de tijd...
De klok klinkt door de duinen
brengt ons in gedachten
geeft het gevoel van dankbaarheid
en vrede, in twee minuten wachten...…
Keere weérom - voor Sanda Dia
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
574 De beiaard luidt de grote
klokke: keere weérom
Reusken, keere weérom
Hoe te buigen voor de
schemering als het licht
zich afwendt van alledag
Hoe blijft men moedig
in een onomkeerbare
duisternis
Hoe leg je je neer
als de vliegende vogel
verdwijnt in de nacht
De beiaard luidt de grote
klokke: keere weérom
Reusken, keere weérom…
Passie
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
485 goede vrijdag
de klokken zijn naar Rome
het is stil in de sacristie
het kruis is bedekt
dat van het misdienaartje niet
pasen
de klokken zijn terug uit Rome
met eieren van chocolade
de kinderen zijn jolig
het misdienaartje heeft verdriet
beloken en gebroken
de klokkenluider mocht niet mee naar Rome
er zou gebeden worden
en vergiffenis…
Woorden vangen
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
476 Woorden zit ik
Hier te vangen
In het daveren
Van je klokken
Die de wereld
In klanken vertellen
Wat met geen woord
Te zeggen is…
tevergeefs
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
385 in tijdeloze tijd
vertikt de klok
tevergeefs
onze eeuwen
traag geleefde
tederheid…
Milka Zomer
netgedicht
3.7 met 10 stemmen
791 De koeien slaan hun staarten
op het ritme van de klok
kwinkslagen stokslagen klokslagen.
Ding!
De hagel slaat het koren
op het ritme van de klok
kwinkslagen stokslagen klokslagen.
Dong!
Dingdong klepel koeien
bijen doen de was.
Boeh! Gele bloemen.
Boeh! Lekker gras.
Zwoele bellen lila loeien
uiers witte plas.…
DE KLOK STAAT STIL
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
665 haar voor
een laatste tik en slag
en mijn klok staat stil…
Einde
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
2.474 In de trein weet ik
dat ik niet meer thuis kom
Jouw ogen zullen
niets terugzeggen
Een klok tikt
door de stilte…
Morgen zal hetzelfde zijn
netgedicht
2.5 met 8 stemmen
891 gezichten achter glas
ansichtkaarten
als vlekken op het behang
tulpen in een vaas
patience
en de klok
die het vertikt…
Ei,Ei,
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
521 En dat heeft weer ontstellend veel te maken
met kloeke hanen die de klok rond waken.
Maar komt de klok er ooit eens stil te staan
dan is het met de leg voorgoed gedaan.
Men heeft daarom een hoge ambtenaar
bevorderd tot Stads-Klokkensleutelaar.…
Z0MERTEIT
snelsonnet
2.5 met 16 stemmen
1.921 De zomertijd die zondag weer van start gaat
Maakt ons biologisch klokhuis dan wel sloom
Het scheelt ons ieder jaar een tientje stroom
Da's geld wat bij 't spamshoppen soms hard gaat
De klagers die van slag zijn hebben pech
Met foute spelling krijg je het niet weg…
Tijd
hartenkreet
3.9 met 9 stemmen
1.503 Tijd is geen klok die je stilzet, maar zal voort blijven duren.
Tijd is overal, je kunt het niet ontlopen.
Tijd is gratis, je kunt het nergens kopen.
Tik, tak,tik, tak
de klok loopt door.
Waarheen, waarom,
en vooral waarvoor?
Wannneer zal het tij gaan keren?
De tijd, die zal het ons leren!…
Nog eens, toen je oud werd, zag je de Alpendalen
poëzie
3.4 met 19 stemmen
1.968 Nog eens, toen je oud werd, zag je de Alpendalen
Van 't leven jou met late idylle lokken;
Je zag, hoe bergop lange schaduwen trokken
Onder een mist van scheve zonnestralen;
Nog hoorde je over lichte hoogten dwalen
'T elegisch tink'len van verspreide klokken
Nog zag je, wit door zwarte dennen, brokken
Van 't sneeuwveld, nu niet meer bereikbaar…
'T IS STILLE
poëzie
4.1 met 30 stemmen
5.421 't Is stille! Neerstig tikt het on-
gedurig hangend wezen,
waarop de weg naar 't eeuwige, in
twaalf stappen, staat te lezen.
't Is stille en middernacht! Alsof
ik blind ware, om mij henen,
in donkere diepten schijnt het al
verduisterd en verdwenen.
't Is stille! Niets te zien en niets
te horen, - 't doet mij…
En het einde is de dood...
hartenkreet
3.1 met 16 stemmen
2.174 Ik wil niet dat je gaat,
maar het is te laat
De klok tikt de seconden weg
de zon is ondergegaan
in je ogen
en het einde is
de Dood…
Welluidend epitheton
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
742 Ik kan je niet zeggen wat ik psychisch voor jou voel
de leegte dan wel gewoon lucht of een ademslok;
jij geen lucht voor mij, een wijnglas rond en koel,
op te tillen en te voeren voor de twaalf slaande klok.…
Zacht staal
hartenkreet
3.9 met 7 stemmen
1.154 Ik ben gestoken,
door de wijzers van de klok.
Het heeft zich gewroken,
en mijn tijd is op.
Voor mij zal het niet meer tikken,
voor mij zal het niet meer slaan.
Een mes steekt uit mijn rug,
omhuld met een krans van bloed.
Ik schreeuw de kriebels uit mijn hart.…
stilte
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
858 de klokkenluider
bimbamt de omgeving plat
stilte in scherven…
Nijdige Tijd, waarom is 't dat gij u versnelt
poëzie
4.0 met 46 stemmen
8.890 Och Meester, die de tijd met uren af kunt meten,
Gistr'avond miste gij en had uw kunst vergeten:
Wel vier maal sloeg de klok in min dan een kwartier.
Maar na mijns Liefs vertrek, doordien 't begon te dagen,
En heeft de klokke boven zes maal niet geslagen,
In ene tijd, docht mij, van twalef uren schier.…
Erfenis
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
1.784 Op een avond, (men dacht omstreeks acht uur),
wond ze de klok op, warmde een glaasje melk
en trok haar voile toe.…
Rusten witte bloemen
netgedicht
4.2 met 12 stemmen
811 hoorde slagen
donker in een lichte lucht
de toren kleurde rood
zag de zon langs grote
wijzer kruipen naar de goot
de kleine leek al dood
het mechaniek
rammelde veelvuldig in
het traag seconden tellen
de raderen weten
al een eeuwigheid hoe
zij de tijd bij kunnen stellen
toch is de klok altijd
gevreesd ook nu weer rusten
witte…
De Veerman
gedicht
3.5 met 50 stemmen
40.384 Als de klok eindelijk zwijgt,
klinkt alleen de misthoorn op mijn boot.
Ik breng de mensheid samen in de dood.
-------------------------
uit: Locus, 2003…
Zondagmorgen
poëzie
4.2 met 11 stemmen
3.766 Verscheen mij de zonne
En verlichtte de ruiten,
Een vogel zong buiten,
De klokken begonnen
te luien -
Bim! bam!
Bim! bam!
Vroeg in de morgen!
Hei! la li lo!
De zondag ontwaakte,
De boerelui gingen
In de dorpskerk zingen,
Alle klokken geraakten
aan 't luien -
Bim! bam!
Bim! bam!…
Martinitoren
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
1.116 Daartoe werd de klok op twaalf uur gezet, waarna het inregelwerk nog enkele dagen in beslag nam.…
Ontijdig
netgedicht
4.0 met 19 stemmen
829 Tussen de cijfers
op de klok
rusten bedachtzaam
de minuten.
In het uurwerk
hangen onverstoorde
webben en
zittend op een wijzer
klaagt de onbewogen nachtegaal
geen ochtend aan.…
Meiklokje
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
1.090 Nu begint mei
te lopen net als
de vorst loopt zich al
een tijdje continu te pletter
tegen hopen
toegemetste lucht
eigenhandig geboetseerd
met water vooral veel gist
en voor hem te veel klei
Nu verwelken zijn kristallen
groen geel rood bruin
uiteindelijk grauw
de losgeslagen hemel
herademt als
gerepareerde klaplong
Ja vanaf nu zijn…
Duikerklok
poëzie
3.4 met 8 stemmen
2.393 Onhoorbaar zinkt de klok van klaar kristal,
En binnen-in zit ik. Al dieper zinkt hij ….
´k Glij marmerstammen langs, albast gebloemt; ik glij
Langs rozerood koraal naar ´t diepe dal
Tot op de bodem. Nu eerst klinkt geschal
Van ammonshoorn en turriliet om mij;
Nu zingt versteende bonte bloemenrij
Met zilverstem in zoete tonenval.…
grote kuis
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
801 aan de wand hangt een antieke klok
een gedrocht met frullen
uit zijn mantel is een harp en een gems gesneden
hij ruikt nog naar een ver zwart woud
raderen kraken, de worm graaft in zijn hout
benen wijzers schuiven over de plaat
om het uur hupt de koekoek uit zijn kooi en roept zijn naam
gisteren begon die ijzige tik aan een zenuw te knagen…
De klokkenhater
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
801 in een verschrikkelijk ogenblik
op een onheilspellend uur
sloeg ik - blind van woede-
de Friese staartklok van de muur
daarna veegde ik resoluut
met mijn linker mouw
- in een vloeiende beweging-
de antieke pendule van de schouw
nu lig ik gebonden op een bed
mij onnoemelijk te vervelen
soms opent een wrede zuster het raam
als een beiaardier…