245 resultaten.
Kerstnacht
gedicht
2.5 met 132 stemmen
57.010 .
---------------------------------------
uit: 'Kosmos', 1940.…
Zondagskind
gedicht
3.4 met 34 stemmen
19.497 De hele kosmos smaakt ze zoet, op mijn
Verhemelte proef ik slechts as en gruis.
Anderen hebben ritme, ik loop mank.
Ze ademen, mijn hals hangt in een strop.
Ze geuren, ik verspreid een helse stank.
Toch kan ik mijn geluk bijna niet op.
-----------------------------------------------
uit: 'De os op de klokkentoren', 1981.…
AANTREKKINGSKRACHT
hartenkreet
3.8 met 12 stemmen
911 Aan de hand genomen
in vol vertrouwen
kan ik alles aan
iedere tegenslag valt weg
over rotsen en gladde keien
komen gevoelens vrij
zuchten snerpen uit mij
overgave aan mijn omgeving
levensvatbaar wordt alles
van het kleinste minuscule
tot aan de kolossale kosmos
een ervaring, die mij overtuigt,
dat ik deel ben van dat totaal
waarin ik…
Mijn woning ( J. )
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
659 Ik heb geen woning nodig met lastige buren,
ik hoef niet in de stress te zitten
om het betalen van de huren, verhuren,
geld om gewoon te wonen: op aarde,
want de hele kosmos is mijn thuis!
De kerk, de priester, mijn geest, ons verbond:
zo sterk, ontstond al zo lang geleden,
ooit in verleden?…
De man van vroeger heeft geen zin in poëzie
gedicht
3.0 met 1 stemmen
1.923 Een gedicht mag over de kosmos gaan,
maar, zou hij zeggen, niet te vaak.
Je moet er zelf ook in voorkomen.
----------------------------------
uit: 'De man van vroeger', 2015.…
't Hoeft toch niet miljarden te kosten ?
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
453 Ik wil racen over banen
als een speer over wegen gaan
vliegen over bergen
als adelaar mijn vleugels uitslaan
als een vis door ’t water schieten
als leeuw op de savanne jagen
of olifant door ‘t dichte woud
misschien een ijsbeer, ook al is dat koud
in een raket naar Venus suizen
door de ruimte met een schip
heel de kosmos gaan verkennen…
Sanne Wevers
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
566 De kosmos leeft hier in dit stadion
essentie en perfectie tikken tiktak
ineens een aanloop en dan na een flikflak
volmaakt rechtop als een acrostichon
onmiddellijk de weverspirouette
roemrucht gemaakt door excellente Sanne
illusie van gemak, een radslagspanne
gevolgd door overslag, de loftrompetten
eerbiedigen het bovenaardse draaien
vrijmoedig…
Het ongeboren niets
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
984 slechts donkere leegte
zonder licht noch iets
in omvangrijke dichtheid
geen sterren, geen aarde
geen leven en tijd
eindeloze leegte
zonder honger of strijd
een vonk van bestaan
was nimmer uitgedoofd
uit een andere dimensie
werd het zaad geroofd
de knal kwam onverwacht
heeft licht terug gebracht
in een dans van het zijn
werd een kosmos…
Trauma
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
560 Monsterachtig pikdonker
in een uur bereikt
chaos van het zaad
bijeen geraapt
klassieke resten
van een doorwoelde aarde
daar waar alleen
nog gedachten zweven
tussen kosmos en universum
eeuwige honger gaapt
hangend aan de melkweg
welke zin heeft dit alles
is het muziek wat ik hoor
of stemmen van mijn eigen grond
waar het zaad begraven ligt…
Het begin
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
488 De kosmos dijt uit, echter het lot is dood.
Eeuwige armen verwarmen, met brood en wijn
der eeuwigheid. Waar ik kwetsbaar ben, daar is liefde.
Drie lijnen verweven; het begin is leven
en het krijgt vorm, in duizend sterren,
in duizend sterren is het woord gegeven.…
IJsbloemen
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
521 De kosmos sluit
een verbond van dood en leven.
Geen schepper in dit ijzig oord,
in den beginne was geen woord.…
Sterft egoïsme
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
470 Wanneer mensen,
van zichzelf leren houden,
beseffen ze,
dat ze minuscule deeltjes,
van een immense kosmos zijn.
Wanneer mensen,
elkaar beminnen ervaren ze,
dat ze samen mensheid vormen.
Wanneer een mens,
al wat leeft waardeert,
dient hij ons aller leven.…
Dodelijk virus
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
655 In de koperen deurknoppen kun je je spiegelen; brandschoon
Het huis vol idealen; met de deur dicht
Loom sluipt de kat rond de boom; op flanellen sokken
Tijgerslank langs de dagen van onbehagen; talrijke dode vogels
Wij wetende van hun zingen; gefluit in' t ochtendlicht
Dauw schittert op hun veren
De kosmos waar we doorheen moeten; de vreemde…
Siberiatska
netgedicht
2.7 met 9 stemmen
1.975 Sacha, Oleg en ik
een heldere klaterlach vult vragende glazen
waarin de kaarsvlam versnippert tot dwaallichtjes
zo vernevelt mijn werkelijkheid zich tot vage lijnen
de kosmos balt zich tot hier en nu aan deze tafel
lichtend in het donker zijn de ogen niets ontziend
ik proef hoe zij hun zinnen zingen in zacht gebrom
tandengoud beantwoordt…
ongeboren
netgedicht
3.8 met 11 stemmen
907 In windstilte
was een kind geboren
haar naam sprak
onbestaand
het net van leven
trok de kosmos
strak voor even
adem stokte
ongemerkt
voor een stonde
geen mens
zou weten
van vruchten
die niet vruchten
in aaibaar water
dat was iets
voor oudere Goden
om het vergeten
te bedekken
*
maar het moest
nog gezegd worden
om het opgaan…
bloesemkinderen
netgedicht
3.6 met 20 stemmen
729 bewaren
maar geef hen de klanken van het licht
ook al weten zij niet
waar ze kijken moeten, waar de weg is
zonder schreien
het open- en toegaan van de dagen
van ochtendvogels en geboren vlindergaven
oh aarde, fluister stenen vol met manen
bevrucht de twijgen met gezang
slok mij op
maar laat de kinderen
met de kleuren van de kosmos…
Eeuwige bereikbaarheid
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
585 Als een metafoor, een beschrijving van mijn hand
een illusie vanuit de kosmos schijnend op mij.
Zo ben je er altijd, een teken van de connectie
mijn toegang tot jouw eeuwige bereikbaarheid.
Als één beeld in de nacht verlicht door de Melkweg
schitter jij in het ruim tussen onbereikbare kleuren.…
Zeepaardjes
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
563 Wanneer ons zeepaardje luistert,
naar de stilte in onze hersenpan,
kalmeren onze amygdala's.
Angstige mensen worden moedig.
Zo kan onze hele mensheid,
vredig voortbestaan.
Wantrouw elk ondoordacht plan.
Verbied alle illusies toegang,
tot uw verstilde hersenpan.…
Don Q
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
1.361 Een oudstrijder met een woekerend geheugen
Een vergane edelman
Het vernuftige is vervlogen
Hij troont op een kreunend paard
De prikkels van nu maken hem dol
Spinsels nestelen zich in een verweerde kop
De ontspoorde droom
Het kolkend sop dat ophitst
Want de kosmos bruist door bloed
De maat is lang niet vol
En dan nog meer speeksel verspillen…
HEERSER
poëzie
4.1 met 15 stemmen
4.689 hij stond
atoom en kosmos beide,
en heersend was in ertsen greep
over de werveldans der elementen
d' ivoren glimlach van de stille knaap.…
Geboren Als Koning
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
936 moeilijk te schuilen
kritiek van de mensen
is niet te weerleggen
een andere mening
je mag het niet zeggen
je moet blijven lachen
al heb je een rotdag
en altijd maar stralen
dat is wat je wel mag
het geld en de luxe
ach stel maar gerust
dat het niet opweegt
tegen privacy en rust
Geboren als koning
maar toch ook gewoon
als mens in de kosmos…
de Ontmoeting
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
724 Vooruit daarentegen
soms zwaar, daar toekomst
biedt wat wij nog niet weten
>>>
Neerslag van verleden
tussen toen en heden
geschiedenis herhaalt
zich nog eens
Gelijk route van de trolley
Keren beelden verknipt
in waas en schemer
weer op netvliezen terug
>>
Wij vrijden toen de tijd
naar eeuwig en verder
hadden lak aan kosmos…
OPNIEUW
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
369 Dagen knijpen stilaan toe.
Zo was en is het van nature.
Donker duwt verspreid bijeen.
Waar nog weinig kan, rijpt rust.
Licht betekent zichtbaar,
komt van bronnen, klein, groot,
van schemering tot zonneschijn
en vormen van aangestoken zijn.
Grote bron van licht, ruimte,
altoos present in het heelal,
nadert dra zijn verste verte,
zal keren…
Onzichtbaar
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
612 geen wapenfeiten uit de kosmos
meer verwachten
dus nog een stapje verder gaan
en zelfs in vreemde gaten duiken
zwarte gaten spugen hen uit
maar de aliens komen eraan en
de nucleaire opbouw in Iran is
kattepis voor hen ja die zotten
zullen zich helemaal rotschrikken
maar ook die andere zotten
die zich oppermachtig wanen
maar daar komen…
Nachtelijk schoon
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
513 Deze avond ving de vroege nacht zo duister aan
de hemel kleedde zich in stemmig zwart satijn
waar heldere sterren als rijen lichtjes zijn
die door de kosmos trekken ieder in eigen baan
een universum toch zo onmetelijk groot
wat is een mens om dat te kunnen bevatten
tracht slechts enkel het tal der sterren te schatten
voelt men zich dan niet…
Nog tien sextiljoen jaar
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
530 weer zal roeien
Dag witte tuin waar trieste zinnen bloeien
Straks is het met mij- gardenier gedaan
Ik zal je nogmaals innig gadeslaan
Je tot die tijd met printerinkt besproeien
Totdat ik met je opga in het vuur
En ijs, tot levenloos gereduceerd
Bevroren deeltjes; ooit een klompje cellen
Zo zal het zijn, niet langer meer natuur
De kosmos…
verre echo's (3)
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
713 hoog boven de
dampkring draait
de ruimtereiziger
elk anderhalf uur
een keer om
de aarde
woestijnen
gebergte oerbossen
en oceanen
vanuit de ruimte overziet
hij het allemaal:
de wereld waar we wonen
de aarde is een
fragiel blauw
bolletje waar de
dampkring als een
dun schilletje
omheen hangt
een verre echo uit
de kosmos…
Nachtelijk schoon
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
423 Deze avond ving de vroege nacht zo duister aan
de hemel kleedde zich in stemmig zwart satijn
waar heldere sterren als rijen lichtjes zijn
die door de kosmos trekken ieder in eigen baan
een universum toch zo onmetelijk groot
wat is een mens om dat te kunnen bevatten
tracht slechts enkel het tal der sterren te schatten
voelt men zich dan niet…
James Lovell
netgedicht
1.6 met 7 stemmen
574 Vannacht keek het oog van de zilveren god
helder en fier in het donkere zwerk
naar ruimteschip aarde, de blauwe planeet
nu eens door Helios' stralen beschenen
dan weer door omwenteling
in het duister
waar James levenslang heeft gekregen
Een eerbetoon van de god
van de Kosmos
aan Lovell die oud als Methusalem werd
reiziger die…
Aardse bodem
netgedicht
3.2 met 11 stemmen
921 in ijle geuren,
heldere manen overwinnen nu het bleke zonlicht,
dat wikt en vecht en strijdt met lage wolken,
en zich verloren weet, in deze winterstonde,
maar intussen stil en geduldig wacht, tot
de aardse gulle bodem zich weer zal gaan warmen,
voor een nieuwe ronde langs sterren en planeten,
en weer vruchtbaar wordt door oeroude kosmos…