194 resultaten.
Een ster
poëzie
4.0 met 7 stemmen
1.310 De tijd
is als de kille en dorre zee, die zwoegt noch krijt.
Ik ben alleen; ik pers mijn strakke lippen samen
op eenzaam deze grote sterre, die ze bijt.…
Humane act ?
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
493 Het ligt begraven in de oude eeuwen,
herken de gebreken van onwetendheid,
geschreven grond met het zwarte krijt
van hoogmoed, nooit moedwillig want
morgen valt weer malse voorjaarsregen en
worden etsen van de wonden uitgewist, zal
door een woordtapijt de bühne verder onder
sneeuwen, dagelijks sneller dan verwacht
onbevredigd in de…
Ontdooide woorden?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
449 al het andere verzwegen
hebberigheid van geluk,
of wordt op een andere manier
beschreven, uit het brein van
de hemel van Brusselslof
composities uit een evoluerende
letterbak verzameling van stof
waaruit we zijn gemaakt
elke korrel zand herbergt
een eigen verliefd verhaal in
de beeldspraak van ieders hand
herontdekking uit het krijt…
Weinig Gegeven
netgedicht
4.6 met 8 stemmen
499 Krijt om mee te schrijven.
Gedichten vol gedachten
gedenken onze onmacht.
Als het donker wordt
en we verblind zijn.
Dan horen we uilen
op jacht in het duister.
Toch kennen we onze plaats niet.
In de vaart der dingen
bezingen we vol lof
wat ons is toebedeelt.
En vergeten wat we moesten laten gaan.…
De open horizon
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
170 Maar zie de ware schaduw vallen,
waar het krijt de lei niet raakt.
Een meisje dat naar buiten staart,
terwijl de poort haar wereld sluit.
Geen boek dat openslaat,
geen letter die haar stem bevrijdt.
De lege bank, het dichte raam,
dát is de ketting van de tijd.
Want wie het woord wordt onthouden,
raakt haar eigen toekomst kwijt.…
Sterk gebroken
netgedicht
4.2 met 268 stemmen
29.353 Gebroken loopt zij door de straten
kijkt heel angstig om zich heen
voelt de eenzaamheid, het haten
is van binnen koud als steen
nog voelt zij harde mokerslagen
blauwe plekken tekenden haar huid
kan zij die loodzware last wel dragen
onhoorbaar gilt, nee krijt ze het uit
moeizaam gaan haar beide benen
slepen het gekneusde lichaam mee
ineengekropen…
Schoolkrijt
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
892 De klas werd angstig toen het witte krijt
van de strenge meester gekke kuren kreeg
en een gekmakend hoog gepiep uitstootte,
uit noodzaak liet ik 'Another Brick In The Wall'
van Pink Floyd in mijn hoofd weergalmen.…
twintig graden celsius in oktober
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
585 ach kom - laten wij niet zeuren
tot in de treuren - het is de nieuwe tijd
bekleed met hippe zomergeuren
open ik het venster wagenwijd
een boeket om 't huis mee op te fleuren
wandelend door straten als een jonge meid
zonnebloemen naast een bos met okergeuren
kleuren de ezel in een landschap van krijt
ach kom - laten wij niet zeuren
tot…
Som der gelijke delen?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
392 Alleen liefde kan de wereld tot bedaren brengen
ruwe beelden en schetsen die hem vergezellen
geëtst in vergeten echo’s vervagen maar
klinken in de kruistocht van weer en tegenwind,
om een plaats te vinden in de stroom van
zinnen uit de verlaten jeugd van onschuld,
bittere smaak aller dromen verregend
op het bord met krijt verhult de geur…
op koud zeil
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
485 onbewust van klassiekers
met blijde voeten stappen
op koud zeil uit het nest
weg van de verenlastsmet
ongevraagde mest in dons
uit angst opgedroogd krijt
na dolschoppen doorlopen
op naar ontregelend keren
de eigen schulden bezuren
opveren van gouden oudjes
letteren uit een kwetterend
overdreven breed verleden
langzaamaan achter…
Zonderling verzoek
poëzie
3.2 met 10 stemmen
2.309 -
Zij gaan en corps de rechters spreken;
Zij harangueren, krijten, smeken;
Vergeefs! de misdaad schreeuwde luid:
Er moest volstrekt, naar recht en orde,
Ten zoen der wet gehangen worden;
De raven wachtten op hun buit.…
spoorloos
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
448 het spoor loos
zocht ik de bron
de wortels van mijn bestaan
die plakkerig als stroop
bleken te kleven
langs het zwarte git
van wegen die mijn vader baande
zijn vruchten rijpten
negen in getal
in het vrouwelijk schoon
waarlangs ruiende drift
zijn potlood sleep
als strepen van krijt
op zwarte wegen
diep gekerfde pijnen
uit tranen van…
Kan pijn je leiden?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
399 Je schetst contouren
strelend en scheurend
met universeel gekleurd
krijt op onbevangen linnen
en word je onzekere penseel
geleid door niet vaststaande
waarden, daarmee schep je een
naakt bestaan van onzekerheid,
ontdaan van alle eroderende
rozengeur en maneschijn als
contrast, de norm zit in het zelf
schenkbaar als oude wijn die de…
halloweenpret
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
501 angstaanjagende geesten met grijnzende tronies
zweven door schaars verlichte straten en stegen
in het duister rammelen botten en kraken beenderen
die vrees beklemming en angst duivels doen voelen
kinderen in bloedstollende kostuums gestoken
met pompoenen vol griezelig verlichte gezichten
kloppen jammerend of gillend aan onze deuren
zij krijten…
de nacht van 12 oktober
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
202 vaak raken woorden als een reliëf de
kruin van mijn hersenstam, het ontluikt
zoals een storm uit een lentesprong
die in rustte was gebleven daar
soberheid van tijd haar
deze slaap gunde
spinsels als kraakhelderwit krijten
kreten vol nonsens als sub-wijsheden
op het lichtbaken dat in de late uurtjes
aan het slot van tijd tracht te sleutelen…
Cultureel tapijt ?
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
526 Tussen nu en de dood rijpen gedachten,
om ooit door iemand te beleven, op een lei
te geschreven met zwart krijt, mijn naam
bevrijd van al z’n letters, de klank gestolt.
Een web gesponnen uit niets, fossiel
van fijn geschreven gruis als dank,
te zien wie ik was of ooit zou worden,
een multicultureel tapijt wat verder rolt.…
vrede in oorlogstijd
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
579 waar wij de vrede vieren mogen
wachten ergens over de horizon
wanhopig kinderen en vrouwen
op een boodschap van het front
zien wij de tranen van de jeugd
om het gemis of de herinnering
van de vader die vechten moest
weten wij van moeders met pijn
die uit liefde doorgegeven leven
meedogenloos vernietigd zagen
horen wij het smartelijke krijten…
Apollo 11
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
701 Driest briesen de straalmotoren en zijzelf
De uitverkoren matadoren van de Elf
Rikketikkend tot de kritieke spurtrit
Ontkluisterd wordt voor de afknal
Krijt in de cockpit tegen het drietal
Na het "moment supreme" beslist
Doorheen de ether een radiostem vergewist:
"Apollo,jullie hebben het gemist!…
december kinderen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
485 in december lopen de dagen
bij donker binnen met de
lampen in het klaslokaal
een bord staat open het
donker heelal met tekens
tijd is het krassen van krijt
we zijn begonnen zonder
haast bekend met het verhaal
van de grote schoolplaat
achter heeft de kachel
een oud geduld met zacht
gloeiende briketten gevuld
we blijven nog een paar…
Jij kind
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
857 Jij kind
zo mooi en onbeschreven
is jouw bestaan ontvouwen
en in het volst vertrouwen
adem je puur het leven
je kirt naar ieder die je kent
en krijt je baby brabbelbrij
brengt een lach, ieder is blij
omdat jij in ons midden bent
jouw levensweg ligt open
geen steen verspert het pad
niemand die het ooit betrad
enkel jij kunt het belopen…
Het gebroken glas
poëzie
3.3 met 31 stemmen
7.739 hou op met krijten,
Zei moeder toen:
'k Wil u dien misslag niet verwijten,
Hij kreeg een zoen.
'Die altoos wil de waarheid spreken,
Wordt wel beloond,
Die leugens zoekt voor zijn gebreken,
Wordt niet verschoond.'…
huizenjacht
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
756 Dun als krijt
Staat je leven
Op steen getekend
Foto’s van stof
Zelfs al heb je
En houd je in kluizen
De meest tastbare relieken
Niets verdrijft de angst
Van een toekomst
Die schromeloos
Met een wisser in de hand
De tuin van je verleden
Hertekent tot een stad
van nieuwe dromen
zeker als die morgen
dwaas heet
en ‘s nachts in bed…
Oogsteen
gedicht
2.3 met 22 stemmen
9.744 Op de stoepen verschenen lijnen en vakken
getrokken met krijt, op de pleinen stonden de linden buut vrij
en kinderen schopten scherven opzij, holden naar morgen, vonden
een oogsteen, haalden de stroom van het schrikdraad.
En het werd om te blozen zo koud in november.
Het is nu.…
EEN DAG VERSCHIJNT
hartenkreet
3.3 met 6 stemmen
1.059 Venijn in het zijn
wat voel ik mij klein
de dageraad keert weer
een dag verschijnt
de duisternis verdwijnt
de haat verscheurt intens
het is de plaaggeest van de mens
maar blijft een onuitwisbaar feit
het leven staat bij ons in het krijt
verdoemden doemen steeds weer op
getallen groot met vele cijfers
radicaal, funest in grote ijver
plotseling…
jacht
gedicht
3.7 met 6 stemmen
2.022 hels geluid maakt het gefluister
roept me terug naar een kamer, een bed
een tafel wit gedekt waaraan verzadigd wordt gepraat
een toekomst uitgestippeld
als gestreken hemden, levenslang
ik verlang niet naar een toekomst
kijk niet uit naar het verleden
zoek het warme hol onder de sterren, de maan, de zon, in de regen
waar ik ben teken ik van krijt…
Dode man in Amsturia
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
5 Het is te laat, er is geen spijt, hij is nu
ook zijn leven kwijt, hij staat bij niemand
in het krijt.
De stad trekt traag haar schouders op,
een kille mist dempt elk geluid,
de vroege tram rijdt rillend uit.
Zijn naam verdwijnt in de fabriek
van deze nacht, zo anoniem,
geen hand die zwaait, geen requiem.…
Het raapt al kogels
poëzie
4.2 met 12 stemmen
3.814 De vorsten spelen 't hoge spel,
't Plunderende, volkenmoordende spel,
Waar 't krijt gekozen is, wordt al
Wat oogst beloofde
Groen weggemaaid;
't Hinderlaagbiedende struikgewas
En 't breed gekruinde hout geveld;
Bloemrijke villa's en nijvere hoeven geslecht;
En vóór de oorlog
Is reeds het schone land geschonden,
Natuur verkracht.…
We rijden samen
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
1.269 een dreigend zwaard verheven, stil
de drager schijnt zijn schaduw in nijd
gevangen strijdlust, zo scherp en kil
bedruipt de plek als snerpend krijt
zijn metgezel staat onbewogen
die hem verbindt met vaste grond
zonder angst, vol mededogen
vriendelijk briesend, manen blond
wie is hij, vraagt mijn loden brein
dan heft hij hoog zijn zwaard…
Kruispunt van het leven
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
605 bloei, en wonderschoon
het gewone soms zo ongewoon
in kleine dingen te bewonderen
ook als mensen je afzonderen
je niet meer zien in hun bestaan
teveel bezig met de eigen waan
als je de keuze moet maken
overdenken
wat je niet had moeten doen
dan is er spijt, maar ook jolijt
en geestigheid is dan een feit
je staat bij niemand in 't krijt…
Corona-tijd
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
934 Moet ik dan straks m'n goud verkopen
Om later zilver aan te kopen
Als ZZP'er in het krijt
Die voor zijn overleven strijdt
Ik zag tussen het thuiswerk door
Bij RTL de late night show
En bij de NPO net zo
Zonder publiek, als one man show,
Draait men de wereld rustig door
In Nederland, patiënt die lijdt
Aan smetvrees in Corona-tijd…