2600 resultaten.
een droom in perspectief
netgedicht
4.0 met 12 stemmen
1.243 het schilderij is klaar
een droom in perspectief
de verte ingekleurd met
wensen en verlangens
je domineert de
voorgrond en drapeert
je schaduw in de
rafels aan de horizon
alsof ik ooit met
jou begon, een grof
penseel vol lusten, in
streken die niet rusten
je stapte plotseling in
vertrapte de structuren en
verbleekte toen de achtergrond…
godverlaten staart de lucht
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
1.049 nog rolt de zee
met voeten in de branding
en ruist zijn oeverloze stranding
godverlaten staart de lucht
uit wolken die de zon
slechts grijs doen schijnen
de streep van horizon
laat diepe troosteloosheid
in een verre bui verdwijnen
want ik heb jou gevonden
in de korrels van het zand
jaren sloegen stuk aan strand
jij geeft mij ogen…
Bodemde ons
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
353 ik ben
met je mee
geweest
heb gelift
op de donkere
blik in je ogen
voorbij een
nog lichtende
horizon die
in al donkere
tonen depri
weg zwom
het beklemmende
raakte mij met
vochtige kou
die zwart glimmend
schimmelende
muren bedekte
jouw vooruitziende
blik bodemde ons
voorzichtig jij kende
als geen ander
de verleidingen
van…
paarden
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
509 voor de stilte aangetreden
zijn de beschrijving
van een lange dag
op de lage horizon
met ernst beleden.
loom en moedig
uit zwart gesneden
houden ze doezelige
warmte van de aarde
in een lome droom vast.…
Alle wonderen en gaven
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
505 Wie zag nooit de horizon
scheiding tussen hemel en zee?
Wie heeft nooit gezeten
in schaduw van bomen in het bos?
Wie heeft nooit genoten
van jonge dieren in de natuur?
Kom, geniet van alle wonderen
die de schepping aan ons gaf.
Kom wees dankbaar voor alle gaven
ons geschonken voor het leven.…
Onder de paarse hemel
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
392 De getorste heer buigt de horizon,
Met wetten van staal en angst.
Zijn handen werpen steden in scherven,
Zijn ogen meten loyaliteit in stiltes.
Waar hij passeert, kreunt het land,
En de grond slikt de namen van verloren stemmen.
Zelfs de hemel lijkt te bloeden,
Onder het paarse gewicht van zijn blik.…
Speelbal
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
324 Ik voel me speelbal
van stromen in massa
slingerend van golf tot golf
kolken langs kliffen
vloeiend vanaf strand
tot verre horizon
hier stijgerend als vurig paard.
Dan weer blinkende vlakte
weerschijnend zon en kusten
dragend verre verbinding
tussen hemel en aarde.…
de toenadering
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
727 kijken lopen
naar den kimme
verleggen van den horizont
steeds wijkend
dichterbij weer verderaf
moeders baren
schepen varen
bergen komen af en aan
soms staat men stille
rarekieks het fotootje
minne in een autootje
’s anderen daags
heel al in kanteling
na donkerte zonneschijn
volgt bemanteling
in nevels achter neuzen
koud traag
niet…
Over zee...
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
385 Het is zaterdagmiddag geworden.
Laten doe ik wat ik laten kan.
Kijken doe ik om me heen.
Mensen lopen door onze winkelstraat.
Van daar, naar hier en verder.
Hier blijf ik waar ik ben,
totdat ook ik zin krijg,
om op weg te gaan.
Mijn geest reist me al vooruit.
Mijn lijf wil naar huis toe gaan.
Mijn ziel met schepen mee.
Wil veilig zwerven…
Als een godin
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
503 er stapten
twee benen
mijn lengte voorbij
niet alleen
hun snelheid
maar ook de
soepele schoonheid
onthutste mij
nog was haar
blik niet van de
horizon geweken
zij had mij nog
nauwelijks bekeken
pas toen ik
moest dribbelen
stribbelde zij tegen
zij was godin
in het franse land
met mij aan de hand
haar zwierige gebaren
wezen mij…
Paarden
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
2.371 Je richt je op, bestijgt
en omklemt er één,
met je armen en benen,
voelt de warmte van zijn hals
in je aderen stromen;
je spoort aan, ontvouwt je
in galop en rijdt naar
het heiligdom aan de horizon.…
Vervagend
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
1.502 in de wanhoop van haar blikken
Knikkend zoeken de knieën grond
het lichaam buigt voor het geweld
moe van het strijden en geveld
door 'n schrijnende diepe wond
Verzwakte handen weggekwijnd
vangen nog even 't vol gewicht
voordat ze in d'r neergang zwicht
Haar ogen op de glans gericht
van 't snel vaag wordende licht
dat aan de horizon…
Een nieuw begin
hartenkreet
4.2 met 12 stemmen
1.393 Snelle, donkere wolken
Zoeken door tranen heen
Jouw helder lachen
Grillige, naakte takken
Zwiepen door de wind in
Jouw sombere gedachten
Schrammende, gewonde bladeren
Schroeien littekens in
Jouw bedrogen herinneringen
Een ijzige, huiverende mist
Dringt door de schimmen van
Jouw serene dromen
Een nieuwe, blauwer wordende horizon…
Wegen
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
504 Aan jouw hand
volgen
mijn voeten
de weg naar het licht
dat blootgelegd is
door de zon (jouw kus),
mijn weg
naar de horizon
waarachter jouw hart wacht -
mijn hart klopt
aan jouw hand,
hunkerend naar leven
(verwonderd ontwaak ik
hier en nu in een land
achter de doorgang
door het donker dat
aan jouw hand
is doorkruisd…)
en…
Blad voor de zon
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
1.336 Roerloos werd ik als plant gerukt
uit droom en horizon. Het snakken
naar het licht maakte weerloos,
een donkere wolk in een bodemloze leegte.
Ik adem bloemen op de wind
en schik mijn blad tot rozenrood
verbeelding kleurt.…
Tijger
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
1.413 De schaduw lengt haar lange tong
likt gretig naar het vluchtend licht
dat voor het gulzig donker dicht
behoedzaam kruipt langs roversjong
Het duister dat haar lijn verdrong
haalt vloeiend uit naar `t evenwicht
dat gloeiend groen een glooien richt
op smaragd bestreken horizon
Een schim schicht schaduw als een speer
klauwt krassen nacht als…
Joerten op de Mongoolse steppe
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
629 Soms ligt mijn hart
gesterkt, maar verward
achter de einder
Echt heel ver voorbij
over de grenzen
de horizon gepasseerd
het leven soms hard
Gehard door het
leven.…
Droomspiegel
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
575 In herinnering zie ik de bomenlaan
in een land vol spijt en bloedverwanten
mijn ogen zijn voor een moment van jou
nu je het waagt te dansen bij mijn horizon
ruil ik je in voor oude boeken en een blokfluit
op het pad naar de tuin voel ik jouw liefde
in deze oude toon van de regenstad
beleef ik mijn sobere muzikale hoogtepunt
de woorden die…
Waar zal het zijn
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
40 Logeren doe ik in jouw brief
in een bed achter de komma
slaap ik mijn dwaze dromen
waar zal het zijn
vraag je, maar we zijn
op weg naar nergens
we reizen zonder koffers
langs de rafelige randen
van het voorzichtige papier
de verlegen horizon
is een rechte streep
ver weg van het nu en hier
hier tussen de getekende zinnen door…
Een streep licht
netgedicht
2.5 met 8 stemmen
72 warreling
zweven de schimmen
van de onbegravenen
Boven de hoofden wappert
de onzichtbare vlag van vrees
zo hoog kan lijden klimmen
Een sigaret bungelt tussen
smalle lippen
Charons kolos van onverschilligheid
In motregen en mist halen twee
paarden ze op: schaduwen van
de moeder de vader het kind
Hun zielen blijven thuis
aan de horizon…
Je houdt me in het licht
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
800 ik draag nevel op vleugels
zo vlieg ik door je heen
kleur het heden in
tot aan de horizon met
het blauw dat jij creëert
op de breuklijn van mijn ogen
wis jij het verleden
en met sterrengefluister
spiegel je mijn wimpers
naar het open zuiden
waar het spelen met wolken
en kralen in de wind
mijn gesloten lippen verbazen
om het kind dat…
Aangemeerd verlangen
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
750 Jij bent een blinde passagier
verborgen in het ruim van mijn verlangen
ik kies de zee al dromend op de pier
en jij het schip met horizon behangen
onze ogen spoelen aan in verre landen
maar toch gaan we voor anker
in onze haven van gevlochten handen
waarin de sporen van gemis verzanden
één keer nog wil ik in de zee van liefde springen
en…
Zinsbegoocheling
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
565 het leek
alsof het pad
naar boven liep
een zinsbegoocheling
want ik hield het
bekende perspectief
toch voelde ik
mijn kuiten dat bedierf
het prettige van buiten
ademen werd zwaarder
mijn stappen trager en
de horizon steeds vager
ben gestopt
met transpiratie overdekt
mijn hoofd chaotisch gek
wilde terug
heb mij omgedraaid…
Ontsomberen
netgedicht
4.9 met 8 stemmen
631 Somberheid verlucht zich
en gaat ontluikend over
in jubelende versies
die haar oorsprong
zonovergoten verdund
Maar de zomer kan ook
verkillend zijn
Ontsomberen geeft
de zomer een zetje
De onthulde warmte
maakt plaats voor zachtheid
Bruine kleuren bedekken
gebronsde lichamen
in innige omarming
Depressies verdwijnen
achter de horizon…
anders zwartwit
netgedicht
3.9 met 38 stemmen
3.048 zo op het oog schat men haar benen
even lang, links en rechts als haar armen
eveneens wordt beweerd dat haar borsten
loodrecht op de horizon staan, wat
onnatuurlijk is, gezien de zwaartekracht
de jubel van tenen en het kriebelen
van vleugels in plaats van haren op de rug
hij weet dat niet en denkt aan lammer-
gieren op de thermiek in…
Nooit wacht er een man op een vrouw
gedicht
2.9 met 175 stemmen
52.402 Op een balkon speurt een vrouw,
de hand aan haar slaap,
de horizon af: Komt hij gauw?
De wacht zet zich voort
op luchthaven, kade, perron
en bij de gevangenispoort.
Eerlijk, het wachten viel licht
als hij terug is waar het begon.
Ze vertrouwt het vertrouwde gezicht.…
die dampfeisenbahn
hartenkreet
2.6 met 7 stemmen
1.468 dampend stampt hij daverend
zich stoomsissend traag op gang
tsjokt en sleurt verdapperend
door het donkerende land
knarseknokend kraken dissels
sporen ketsen vuur en glans
tenderend over de wissels
takketoemt hij in kadans
scherend dendert hij langs bomen
muren, staken, bruut beton
onder bruggen, onder bogen
drijft hij naar de horizon…
Kleurige kruin
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
682 Het zit tegen de horizon geplakt
ik word weer door de herfst gepakt.…
dag lieve Marja
hartenkreet
3.4 met 21 stemmen
3.527 soms zijn ziekten niet te overwinnen
dan moet je berusten in de lengte
van je bestaan
onzeker wanneer het einde zal beginnen
is er de pijn van alles laten gaan
maar jij en ik weten dat dit einde
niet echt het einde is
er zal altijd water van jou in
mij blijven stromen
jouw zijn zal ik dragen
als een levende verbintenis
al ben jij de horizon…
nieuw
netgedicht
1.8 met 6 stemmen
622 we gaan door met bouwen
kloven en schaafwondjes doen niet zeer
het kasteel wederopgebouwd
met een punt zo hoog als de wolken
waar liefde zal spreken
in vertaling gezongen
door tolken van ver
iedereen is welkom
bij de oplevering van het kasteel
de weg is lang
maar als u goed kijkt
heel ver daar aan de horizon
ziet de toren al blinken in…