2142 resultaten.
Grote mannen
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
571 Grote mannen huilen niet
Ook van dood en
Gebroken hart
Nee, grote mannen
Huilen niet
Ze blijven staan
Bij windkracht tien
Op de blokken
Van graniet
Nee, grote mannen
Huilen niet, er is
Een fles en een café
Een havenhoofd
Voor in de wind
Maar hee, grote
Mannen kennen geen
verdriet, heus nee,
Grote mannen huilen niet.…
ZOEKTOCHT
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
626 Ik heb je gezocht
in de supermarkt
bij de bakker
in de ruggen van mensen
mijn roep tevergeefs
nu in stilte gedompeld
ronddolend in een
verstard geraakt lijf
in fluisteringen
je naam gespeld
alsmaar en alsmaar
tot ketting geweven
ik heb je gezocht
in het parkje om de hoek
bij de slager en in
het verhaal van een boek
en ik zoek…
ALIS VOLAT PROPRIIS
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
620 dat wat rest, ligt in mij opgeslagen
geborgen in mijn dunne handen
verankerd in mijn hart
bij vlagen vloeibaar maar steeds warm
het zandkasteel, de parelmoeren schelpen
het zachte van je wang
zo ver als ik maar kijken kan, wil ik
je volgen, tot ik enkel nog een stipje zie
samen met het witte van de wolken
verdwijn je aan de horizon
jouw…
Lieve papa
hartenkreet
4.9 met 26 stemmen
1.055 Op het moment dat u overleed,
U uit het leven gleed.
Stond mijn leven stil,
Alles werd donker en somber,
Ik bleef maar hopen op een wonder.
Vragen spoken door mijn hoofd,
Het niet willen geloven.
Dat ik u voor altijd moet missen,
En is er echt een hemel daarboven?
Het doet pijn in mijn hart,
Tranen rollen over mijn wangen.
Dat ik u zo…
13 JUNI
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
482 Dat ik vandaag feest moet vieren
maar dat die lege stoel daar staat
waar niemand op mag zitten
omdat ik wacht op jou
ik kan het niet, nog altijd niet
blij zijn om elk jaar erbij
het voelt gestolen, niet van mij
het is dat schuldig blijven voelen
ik weet het, onterecht
maar toch …
vanmorgenvroeg
ik wachtte en ik wachtte
jij belde niet…
Mijn zo dichtgrage vader
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
523 Mijn boek is uitgegeven
Er staan gedichten in geschreven
Mijn zo "dichtgrage" vader,
mocht dit helaas niet meer beleven
Ik had hem zo graag mijn boek gegeven,
zijn reactie willen horen
Helaas heb ik hem te vroeg verloren
Mijn boek heb ik naast zijn foto gezet
Misschien dat hij nu een klein stapje verzet
Ook al weet ik dat dat niet kan
Toch…
Gevallen blad
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
445 Toen je plots heenging,
woei de wind je veel te koud,
mijn gevallen blad?…
LIEFDE AAN EEN NAAM
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
540 Wie kent de pijn
als iemand die wij liefhebben
moeten laten gaan
en daar zo machteloos
voor staan
met al ons geloof
kunnen wij U God
niet verstaan….
maar schenk dan
hierboven
uw oneindige liefde
zoals wij die op aarde gaven
aan een naam.…
AL WAT WAS
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
523 Dat met een knip van vingers
alles zomaar voorbij is gegaan
niets meer over is te doen en
met de wind is meegereisd
al wat eens was
in alle richtingen uitwaaiend
je kwijnende roep naar
wie er niet meer zijn
alleen hun namen nog
sjokkend over de wegen
die je eens met ze liep
waar je voetstappen zo meervoudig klinken
alsof stemloze onzichtbaren…
's nachts hoor ik soms jouw stem
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
872 Het lijkt nog maar zo kort geleden
Maar er is alweer een jaar voorbij gegleden
Een jaar van rouw en veel verdriet
Omdat jij het leven liet
Een lege stoel
Een lege plek in bed
Het blijft een leeg gevoel
's nachts hoor ik soms jouw stem
Zie ik even jouw gezicht
Prachtig door de zon belicht
Dan ontwaak ik met een glimlach
Omdat ik jou toch…
Waarom is het zo gegaan?
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
695 Jouw luidkeelse lach, haal ik onmiddellijk voor de geest,
Ik had zo graag gewild, dat het leven voor jou draaglijker was geweest.
Een lieflijke zachtaardige jongen, heeft besloten om verder te leven, op een plek hier ver bij ons vandaan.
“Waarom, waarom, waarom; waarom is het zo gegaan?”
Een onmogelijk vraag, heb jij uit ultieme wanhoop aan…
Waarom?
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
596 Waarom mocht jij niet bij mij blijven?
Waarom kon jij maar even bij mij zijn?
Waarom ik? En wat is hiervan de reden?
Waarom moest ik ervaren deze pijn?
Waarom mocht ik geen moeder worden?
Waarom moest ik jullie allemaal laten gaan?
Waarom konden jullie niet verder groeien?
Waarom hielden jullie op met te bestaan?
Waarom blijven mijn tranen…
Zinken als een kiezel
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
488 De stenen die je in het meer gooit,
Springen en dansen langs de waterrand.
Traceren stralen van zonlicht,
en laten rimpels achter, voordat ze in de inktzwarte diepten verdwijnen.
Een fluister van door jou gekozen te zijn,
Onbekommerd en veilig in je handpalm, net voor een adem.
Je kijkt toe hoe het water hen tot zich neemt.
Oppervlak ongebroken…
De wijzer stopt
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
493 De wijzer stopt
en ik doof het avondlicht.
Ragfijn
Rank en sober
Kruipen mijn gedachten
naar een dwalend aangezicht
wat ooit had geklopt
is roemloos gezwicht
Verzachtend
glijdt haar glimlach weg
alsof ze zegt
"doe maar, doof het avondlicht"
de wijzer stopt…
VUUR EN GRUIS
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.008 In Den Haag
wordt de schappelijke buurt
Mariahoeve wreed geraakt
door plotselinge brand
in een woongebouw
onder zwaar gedonder
storten muren in elkaar
tussen grauwe steenbrokken
laaien vlammen werend
verbergen hun slachtoffers
vallen rokend ineen
puinhoppen gloeien halsstarrig
dagen elke hulp uit
onmenselijk zware arbeid
en moed die…
DE KLOK STAAT STIL
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
665 de klok tikt
de tijd loopt door
we komen steeds
dichter bij elkaar
ik kan haar
bijna voelen en horen
ik haal haar in
zij heeft verloren
ik loop haar voorbij
en zij zegt tegen mij zie daar
het is twee voor twaalf
op deze mooie vredige dag
een weg terug is er niet
en dan gebeurt wat ik niet wil
en net te laat heb ik het door
en laat…
Mijn bitterste uur
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
516 Mijn gouden trofee
bracht ik bij je
argeloos maar trots
je sloeg haar mij uit handen
onwetend, maar genadeloos
ik treur om jouw karakter…
Onder een bloedmaan
netgedicht
2.6 met 15 stemmen
536 Tranen in de nacht
de maan roept naar de sterren
jouw adem blijft hier
Tijdens de nacht zie ik de
zachte gloed van Selene en voel hoe mijn
hart langzaam uit elkaar valt, genesteld in rouw die zich
verweeft met de hemel, waar de rode maan zacht jouw ziel meenam.
Vandaag verliest mijn blik
zijn helderheid onder een grauwe mist
die zwaar…
Altijd aanwezig
netgedicht
2.4 met 13 stemmen
784 En ooit, wanneer de laatste sluiers vallen, stap ik in haar armen,
waar verlies ophoudt te bestaan en tijd zijn macht verliest.…
In de schaduw van verlangen
netgedicht
2.5 met 139 stemmen
1.907 Liefde uit leegte
ik zocht geen vuur, geen stormwind
alleen jouw echo
Ik ben verliefd geworden
op jou, niet omdat ik liefde zocht, maar
omdat de dagen kleurloos voorbijgingen, de nachten te stil
waren. Ik wilde een stem die bleef, iets dat de tijd brak, hoe vluchtig het ook was.
Ik keek naar jou zoals men
kijkt naar regen op een eenzame…
Stilte tussen ons
netgedicht
2.4 met 10 stemmen
542 Stilte tussen ons
geen woorden, toch zo veel meer
je blik zegt alles
In de ruimte tussen onze woorden
voel ik jou, de pijn die onuitgesproken blijft,
het verdriet in stilte. Toch zie ik het, zonder oordeel, zonder
druk, en wil ik naast je staan, in alle kwetsbaarheid, met een glimlach.
Niet altijd zijn het bloemen die mijn
hart verwarmen…
Insomnia's strijder
netgedicht
1.9 met 10 stemmen
528 I
De opkomende zon wacht even
om zijn wereld waar die zacht is
te kleuren in nieuwe tinten
waar een wolk hem geluk brengt
ontwakend in sluimerend licht
de Soldaat als danser van het woord
geboren uit elegantie
die liefde ademt
II
Maar in twilight worstelt de wind
zwarte vlekken worden van de hemel gerukt
in de kou smelten cellen…
Vertel mij wie ik vroeger was
netgedicht
1.8 met 28 stemmen
597 Verloren stemmen
fluisteren in stilte zacht
ik zoek mijn echo
Vertel mij wie ik vroeger
was, toen stilte nog een veilige plek was
om te schuilen, toen ik sprak met bomen en luisterde
naar het licht, en elke traan mocht vallen zonder uitleg of schaamte.
Was ik altijd al geraakt,
of was mijn huid te dun voor het gewicht
van de wereld, leerde…
Tussen het fietspad en het verleden
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
208 Een ommetje,
voor een teckel die traag de tijd meet
in plassen en geuren van gisteren.
Een vrouw,
laverend tussen dozen en herinneringen,
ademt de avondlucht alsof het hoop is.
En dan—
een glimp, een gezicht
dat niet meer in haar heden hoort.
De psychiater.
Zijn naam, een sleutel
naar een deur die nooit dichtviel.
Ze groet,
woorden…
De tijd van Allerheiligen
netgedicht
3.2 met 18 stemmen
1.298 Herfstlicht op de steen
fluistert verloren namen
bladeren vallen
Geluiden van de
wereld die ik diep voel, in het trillen
van takken, in het zachte vallen van licht. Hun echo
beweegt door mijn gedachten, en ik adem mee met wat fluistert.
Stemmen van degenen
die ik mis, zijn overal, in het ritselen
van regen, in het tikken van vensterlicht…
Tolerant Niemandsland
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
487 Een hele collectie regenbogen
Hangt boven in de lucht
En neemt de plek in van witte wolken
Zo grijs als mijn recente dromen
Ik zag mensen lopen
De wedstrijd was begonnen
De trots die ik zozeer koesterde
Toen ik bij het startschot geen seconde verloor
Want aan het eind van de regenboog
Wacht de grootste schat
Op hij die iedereen verslaat…
Een plekje vinden
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
390 Ze zei het zo vaak
dat het bijna een gebed werd:
alles een plekje geven.
Alsof verdriet zich laat neerzetten
op een plank, in een lade,
tussen de theeglazen en het servies
van een leven dat ooit eenvoudig was.
Maar elke ochtend stond ze op
met de zwaarte die nergens wilde rusten.
Over welk plekje ging het eigenlijk—
waar laat je een moederhart…
Voor een hart
netgedicht
2.2 met 13 stemmen
505 Breekbaar briljant hart
klopt nog in de schaduw zacht
verlangt naar het licht
Ooit gaf men een hart
aan wie het wilde bouwen, bestemd om
ouder te worden met de tijd. Een hart van rust en
ijzige glans, verrassend in verlangen, breekbaar om lief te hebben.
Het was het hart van weleer,
regelmatig van slag, soms opgewonden
door het leven…
Stil gemis
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
332 De zon die geen huid meer warmt,
die alle kleur in grijs heeft doen vervagen.
Slechts nog sprekend tegen de stilte,
muziek die geen lading meer kan dragen.
Loos bestaan, monotonie. Geen schreeuw,
geen emotie. Geluiden verstommen zacht.
Het verval van pijn in de leegheid van de kilte.
Enkel woorden, voor het verval van het zijn.…
Wat Liefde Achterliet
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
317 Dit eens zo luchtig hart,
vervuld met geestdrift en met vreugde
Nu ontwricht door pijn en smart,
waar het zich in liefde ooit verheugde
Mijn ziel is mee gezonken,
in de donkere diepten van een oceaan
In weemoed gestaag verdronken,
en als een schip in een storm vergaan
Dit hart dat eens subtiel,
werd ontstoken door jouw wakkerend vuur
Nu…