2552 resultaten.
Ze verdween langzaam
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
339 Tonen die gebaren
spraken, en haar zijden
spijkerstof vol lagen,
waar ritmische klanken
naartoe draagden.
Naar een cadans van
verlaat, fluisterend
in haar witafgestreken
oren, verdronken in
wegdromende ogen.
Wegdrijvend van
de waarheid die rustte
op de diepe grond,
onder een zonde
die in haar hoofd
niet bestond.…
snoeien
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
117 weet je wat ik had
bedacht mijn lief
het snoeien van jouw
liefde het plukken van
je schroom, de zachte dadels
in je ogenschijn en de klanken
waaraan je bent getafeld
meewarig voor alles die jou
als een stalen frame in een
ogenschijnlijke jargon van
mededogen bezien
daar zou ik iets van willen snoepen
het verheerlijken in de geste…
Eb, geen vloed!
netgedicht
1.8 met 8 stemmen
118 Terwijl de vloed de tijd zachtjes terugspoelt
keek ik naar naar tankers aan de horizon
geluidloos, ver en schier onmerkbaar deinend
op ijle klanken van een englenkoor
dat op het scherm niet nader werd genoemd
Doch vloed spoelt in het algemeen
nooit zacht
de tijd terug, doch veeleer met
een kracht
die zeehelden trotseerden
in de eeuw…
Zomers Afscheid in" Dichtregels voor een warme thuis" dichtplatform "Woordentij." in de solidariteitsweek van de Vlaamse warmste week"voor Kerstmis
netgedicht
2.4 met 9 stemmen
271 Geruisloos stil
wordt de avondzon
Langzaam het licht
dat aan slapen
toe komt
Rustig
als de bomen
die ééndrachtig
uitwuiven
Zonnebeken voor het laatst
bazuinen
De eerste bladeren
vallen af
Dagen krimpen Het levenspad
Klanken woorden
Gaan en komen
Het klokje dat niet
langer tikt
De omgeving valt stil
Het na-zomertje verliest…
De laatste symfonie
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
994 Een gedeukte trompet
doet haar best om hem bij te houden
maar ook zij verloor haar schoonheid
de schrale klanken van een harp laten
de dronken dirigent z’n hoofd hangen
een pianist slaat zo zijn laatste noten
door de salon waarna uiteindelijk ook
de gasten vertrekken.…
De organist
poëzie
3.9 met 7 stemmen
2.568 (fragment)
Wat is 't me een zoet genoegen, dat
de ervaren hand de toetsen duwt
en, over 't juublend elpen blad
de volle jacht der klanken stuwt;
wanneer ik elke noot ontmoet,
met wisse slag op vaste maat,
op iedre klop van 't drijvend bloed
een toon van 't klankbord wederslaat.…
Te Jebaloega
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
410 In de greep van mooie woorden kon haar leven niet anders
dan droeviger worden, er lag verdriet in iedere klank
en iedere klank maakte dat haar ziel verkilde, waar
mannen nooit een blijvende warmte, nooit een redding
waren, was de droom die haar al schrijvend op de been
hield nooit te oud om voor te sterven.…
Nieuwe weg II
poëzie
4.8 met 5 stemmen
2.421 Mijn hart is zo
Als 'n piano,
Die luid klinkt en toch zacht
Haar klanken strooit over de mensen,
Die langs de vensters van het salet
Voorbij gaan, in trage tred.
De piano, zij klinkt alleen
Voor de mens die haar bespeelt,
Voor die over haar zijn vingers heen
En weer laat lopen, haar bestreelt.…
Ik wilde reiken naar een tijd
poëzie
5.0 met 3 stemmen
1.034 En is een vrij gewordene als zij
Die telkens overgaan van klank’ tot kleuren,
Hij is een zelfvergetene, een blij,
Een wisselend, een glorieus gebeuren.…
‘k heb een toren vol muziek...
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
524 Manuela, zing hem een band,
vol met jouw warme klanken...
Manuela, ga naar hem toe,
maar... hou je goed fatsoen!…
Vragen aan de Spiegel
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
605 Ik ben het niet, die spreekt of denkt of doet –
ik ben de klank die in uw eeuwigheid verglijdt,
een veertje, opgeheven door uw wind,
die dwarrelt… en verglijdt in ’t eindloos nacht.…
in alle staten
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
423 mijn staat van leven
laat mij zijn, laat mij liefhebben
de klank, het spel – niets is te veel
het ritme uit verre landen
vrijheid in het verschiet
het leven als spel – zoals ik het zie
in stilte groeit een zachte kracht
als een toverspreuk, een wereld die lacht
een vlam die door de ziel gaat
waarvoor woorden niet bestaan
het sein van…
in paars en te pril lentegroen
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
2.401 en te pril lentegroen
hij was een boom
in jouw tuin vol herinnering
aan een horizon die nooit verging
want zij is eeuwig jouw vriendin
jullie speelden in zijn schaduw
maar het licht werd hem te fel
hij heeft op tijd de dag ontdoken
onrust had zijn nachten al gebroken
je mijmert wat had kunnen zijn
hoort zacht het orgel spelen
de klanken…
LOFLIED
hartenkreet
2.8 met 5 stemmen
972 stegen met mos
waarin karrensporen
gesleten in stenen
stegen stijl
tussen oude muren
waar eens het leven
drentelde
en het kind de klank
van zijn lied ontdekte
in de armoe
verscholen onder
een deken van grauwe
schaduwen
waar de zon niet kwam
Licht op kronen
van de kathedraal
waar de zon speelde
en rijk geklede heren
geen stegen kenden…
HAGELSTENEN
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
831 hagelstenendans op het betonpad
doffe klanken op de hoog geheven
paraplu voeten elkaar in eindeloos
ritme volgend neuzen natter dan nat
eenden vliegen op uit de slootwal
kieviten buitelen tussen de spatten
door kikkers zwijgen in alle talen
bozige koeien verlangen naar de stal
de hofhond blaft aan de erfrand
grommend houdt hij mij op afstand…
Wakzak
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
985 Weer sprak jij met twee monden
terwijl het kwijl langs jouw
lippen liep keek ik even
achter je ogen naar binnen
koud en kil achter warm
geloken wimpers lopen
letters langs gedachten
kloppen even rechts aan
staan links even stil
bij het weten en niet
willen zien, verscheurd
rukt twijfel aan jouw tong
gespleten klinken klanken
ijzig…
verdwaal ik in je lach
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
799 wereld is geen thuis
wij leven in ons
eigen poppenhuis
je ogen
zijn mijn zon
en op je lippen
mag ik rusten
na je te kussen
als dat uiteindelijk mag
verdwaal ik in je lach
ik zie je handen
zonder banden
vingers hebben
snel vrij spel
ze strelen zacht
mijn huid en langzaam
gaan de lichten uit
wij spelen
zonder woorden in
klanken…
Herboren,
hartenkreet
3.2 met 28 stemmen
3.844 Met klank van stoffen,
Jong van nieuwe tinten.
Waardoor een kuise kleur
haar lichaam omspint.
En het is,
Of zij in onschuld nooit misdeed.
Zij komt naar mij,
Bedeesd met open ogen.
Kun je vergeven nu ze rein wil zijn?
Kun je beminnen,
Die steeds blij willen zijn?
Zij heeft je in haar liefde
immers nooit bedrogen!…
Nootdorp
netgedicht
3.7 met 13 stemmen
1.456 een vreemde stad van ver is nu nabij
de dorpsstraat is gevuld met nieuwe klanken
de bakker en de slager werden banken
verdwenen is de oude draverij
er rijdt een stalen monster door de wei
met schreeuwerige teksten op de flanken
we moeten nu een nieuwe geest bedanken
hij zorgde voor het keren van het tij
een laatste weidevogel krijst vaarwel…
rook verdampt het beetje zicht
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
2.589 er zitten hoeken
in de klanken van de gong
het tellen is begonnen
de gezichten zijn nog jong
ogen knipperen niet eens
ze incasseren ongevraagd
de dreunende geluiden
die het discodansen vraagt
blikken star gericht
op verten die oneindig lijken
rook verdampt het beetje zicht
laserlicht om uit te kijken
woorden rappen zonder adem…
Achter je ...
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
1.129 om
en zie je staan
overdonderd
laat ik mijn
liefdevolle blik
rusten in jouw
intens blauwe ogen
gedachten vliegen
woorden voorbij
handen willen vatten,
grijpen in het ledige
duister, waar zinnen
ooit neergelegd om
glimlachend te bezinnen
verweven worden tot een
laatste gebod, helaas
nooit door God geschreven
schreeuw ik de klanken…
hemelse orgelpijpen
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
1.285 achter het klavier
zing ik mijn poezie
de vingers schrijven
ongerijmde strofen
langzaam, vaak kort
maar immer om
in mijn ritme te blijven
ik bespeel mijn ziel
laat fibratie komen
en zweef ver weg
naar hemelse orgelpijpen
waar klanken knokken
om het hoogste goed
terwijl de linker vijf
weer naar het aardse
wil grijpen
het spel…
Schijnlijk
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
1.534 de laatste
zinnen vloeiend
langs vochtige
stromen bloedige
werkelijkheid
vertrouwen stil
verbonden met
gisteren tekent
sommige lijnen
met wazig zicht
verblind door
klamme mist
verscholen achter
donkere wimpers
ogen diezelfde
ogen grenzeloos
pijn en verliezen
op een zelfde
moment de lach
hard als staal
klinken ijzige
klanken…
Residentie
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
1.918 Zij leerde mij de klank
van fiets en Scheveningen ,
niet wetend dat ik later
aan diezelfde zee zou staan
maar dan aan deze kant, op
het oude continent, turend
soms op een middag aan de
vloedlijn naar de onzichtbare
stad van mijn jeugd
Vancouver, van waar berichten
overwaaien in de compacte taal
van mijn vader en mijn
geboorteland.…
Oude liefde
netgedicht
4.0 met 27 stemmen
1.411 openbaren
waartoe ik zo nu en dan
of eigenlijk
toch wel dikwijls naar neig
om een verlichte schaduw
alsnog met speeksel te verklaren
ik zou van de berk met gewillige ranken
de geaarde wortels teder kussen
alsof hartstocht het smeulend vuur
met droge lippen kan sussen
en de bast niet de partituur zal nerven
van geblakerde holle klanken…
een poes in de winter
netgedicht
1.0 met 4 stemmen
689 met gebogen hoge rug
haar staart rondom geplooid
bestudeert zij het verkeer
daar beneden in de straat
waar zij geen woord voor heeft
haar interesse al dat beweegt
blijft zich uren verder slepen
slechts verstoord door de klank
van een zieke op weg naar huis
in een fluo geel scheurend busje
of door het gedaver bij de buren
die weer gaten…
geduld groeit
netgedicht
4.8 met 6 stemmen
3.745 herhaling in zetten
van remmende voorsprong
met name het grote vertragen
in centra straten op burelen
zacht sudderen de taferelen
rond onze oud'ren van dagen
ganse groepen drijven mee
verzonken in tijd als in zee
bij kassa's rijpen diepe gedachten
allen staan geduldig op hun beurt te wachten
jagen nee en zeker elkaar niet op de kast
klanken…
In beelden
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
2.537 't Is veel te veel om uit te leggen,
maar hij begrijpt die 't zelfde ziet:
de klanken van de zomerweelde,
de zon die alles kust en kleurt,
de wind die door je haren speelde,
de morgen die naar kinderen geurt,
't zijn al beloften en symbolen
van waar ons hart eens toeven zal,
maar ach, de woorden zijn verscholen
in drukte en zorgen zonder…
Uitgevlogen
netgedicht
1.2 met 4 stemmen
582 Iets deed mij uit dit wrede beeld ontwaken
een tamme duif landt schurend langs mijn raam
mijn zoon, ik roep tot drie keer toe je naam
om met die klank je aan te kunnen raken.…
Ik wil je vangen...
hartenkreet
3.2 met 23 stemmen
6.012 Ik wil je buigen
als een wis,
je kneden als klei,
in een woord
dat om je glijdt
als zijde,
een klank
als water
om je heen,
een o
met vochtige lippen
en mijn weke adem,
die je drinken moet,
eindeloos.…