3063 resultaten.
Vocht niet vergeefs
netgedicht
4.4 met 13 stemmen
662 tranen verdring ik niet meer
als verloren takken prikken
ik laat nu vrijelijk komen
louter mijn geharde aard
verzacht de geblakerde bomen
tot groen herlevende gaarden
waar duister zonder dreigen
vocht en verkoeling brengt
vallende druppels ruisen
blaren en dorre korsten mos
drenken de verdroogde gronden
van mijn lege sprokkelbos
op…
Ernst
poëzie
3.7 met 6 stemmen
3.918 Wanneer mijn voorhoofd rimpels krijgt,
Mijn brede wenkbrauw nederdaalt,
Mijn oog niet blinkt, maar duister straalt,
En uitspreekt wat mijn mond verzwijgt,
Een traan mij langs de wangen schiet,
Mijn schedel nederbukt naar de aard,
Bezorgde vrienden, vrees dan niet
Dat wanhoop mij door 't…
schizofrenie, ik en mij
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
813 het sterven als een mokerslag
dichtbij, noem mij de snelheid
van het uur als ik voorbijraas
en me verkijk op de dichtheid van de muur
Dwaas maar onafhankelijk
behang ik huiden met bezigheden
waarvan de bodem van de mens
zicht telkens tegen mijn uitingen keert
zonder een kleuring te maken
tussen het zwart van het licht
en wit van het duister…
De oversteek
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
1.619 Ik wil de zon en wind
recht in de ogen zien,
iets wat jij wel wil
maar niet kunt, enkel
en alleen wat mij betreft
score ik een heikel punt,
om naar een andere wereld
af te zakken, mocht
die bestaan, we zullen
niet het gelijke bootje
pakken, om door het zelfde
duister te gaan, wanneer
we voor die beslissing staan,
en we op ongelijke…
Geestkracht
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
665 tegenover ware grootheid
gaat door de díepste diepte
wat ons roept, drijft
tot een volkomen
aaneengesloten beeld
als blijvend sprekend geheel
dat alles omvat
zonder enige pauzes
spreekt de geestkracht
in alle talen van de wereld
schenkt liefde
doet ons elkaar
beter leren te verstaan
in dat immens stralend licht
verdrinkt het duister…
Breekbaar?
netgedicht
1.7 met 7 stemmen
540 De zon bebroedt de klei
en aarde, stileert de
schaal van eigenwaarde,
in haar wolken speelt het
kind wordt het bemint raakt
het in gevederd licht,
lichtend in het duister.…
Luister...
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.860 De nacht heeft zich gehuld
In duister
Waar geen ster breekt
Door het wit gordijn
Mensen slapen
Maar ik luister
Hoor ik daar geen mooi refrein
Vrede zal op aarde dalen
Hoor de klanken in de lucht
Eng'len koren als kristalgeluid
Zou de hemel openbreken
Mensen kom je bed toch uit
Doe als herders in de velden
Want het licht breekt weldra…
zot
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
724 even niet meer vooruit
gewoon een paar passen terug
gewoon weer doorgaan
met een berg op je rug
wij konden alles aan
wij zaten vooraan
maar nu is alles kapot
geen lach op de mond
even in de put
even zonder geluk
even beseffen
dat het leven niet meer is
dan een aantal lessen
volg de rest en je staat stil
een bliksemflits in het eeuwig duister…
Holbewoner
netgedicht
2.8 met 8 stemmen
534 er een ziel kwam
in zijn nachtmerries,
en vleermuizen vlogen
bewogen door de nacht
las hij de brief van zijn moeder
liet tranen in hout branden
folterde zijn geweten
met schuldgevoelens
wilgentenen aan de rand
van het meer, dat spiegelde
herinnering vol oude poppen
verweerde weemoed in de nacht
met als slot het schimmenspel
van duistere…
Jij
hartenkreet
4.4 met 23 stemmen
1.874 Jij laat mij zien wie ik werkelijk ben en was,
niet duister en alleen, maar vol licht en voltallig als het groene gras.
Je bent als de aarde, vol groei en leven.
Je bent als het water, groots en verheven.
Je bent als de lucht, zo helder en zacht.
Je bent voor mij de wereld,
dat had ik niet verwacht.…
Thuis zonder ziel
netgedicht
1.0 met 3 stemmen
543 af van haar thuis
voelt zich dit weekend
een dakloze zwerver
Ziel zonder huis
onder zijn arm
redeloos radeloos
twenty four seven
Kan een bohemien
zijn hart verlichten
beter, dan schuilen
in zijn gedichten
Ziel zonder soulmate
lichaam en geest
waren te lang van
haar weg geweest
Is hij een schim
een donkre nomade
een duistere…
Gloeide maanlichtgeel
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
544 vleermuis
en een glazen kat
schedeltjes van ratten
ik had van alles wat
nam de donkere
schaduw van het pad
een paar lijkbleke skeletjes
ging er snel mee aan de slag
mijn raven zaten
op hun tak te rouwen
maar wisten vliegensvlug
de restanten te verstouwen
het elixer gloeide maanlichtgeel
fonkelde wat sterrenpracht
ik roerde het met duisters…
Gaten in emmers
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
587 In het dorstige land tasten
daklozen in het duister, ze
zijn de stralen van een
getergde zon en goddeloze
geloften al tijden moe,
papieren regels rotten in
het hout, een leger van
houtwormen splijt de wereld
open, dekt de aarde met hun
maskers toe, in de vlijt van
alle gestorvenen treft alleen
de hoop geen verwijt, de nachten…
hemelse
hartenkreet
3.4 met 10 stemmen
806 aan
het einde
van jouw einde
tot aan
het begin van
mijn begin
hou me vast
tot het diepere einde
en vang me
als ik val
in jou
hou me vast
tot ik
niet meer voel
zoals ik voel
hou me vast
neem mij
neem mijn last
op je brede schouder
ontvlam
een kaarsje
met licht
zoveel licht
voor jou
voor mij
in het donker
in het duister…
Bespiegeling
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
640 Verlenging
van inzicht hoe nutteloos gedachten
zijn, gezien in het licht van het einde
dat zo duister is. Jouw kennis verlaat
het koude lichaam dat ook snel vergaat.
En vader die ooit op moeder deinde
kon nooit bevroeden, het ongerijmde
feit, dat onsterfelijkheid niet bestaat.…
Peinzen in de nacht
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
529 van verdwenen licht
en raken aan
zin en waarde van
omfloerst bestaan
dat zich verliest
in nagedachten,
rust hervinden
drijft naar perspectief
in oud gesproken woorden
die alle eeuwen dragen,
het biddend hart
smacht naar Gods zon
die ziel en zinnen
rijpen doet naar
stralend licht
dat onweerstaanbaar
oprijst uit het
doorboorde duister…
Het kwartier
poëzie
3.7 met 13 stemmen
2.503 En toen op eens, dwars door het duister,
Zag ik het werklijke leven
En voelde ik duidlijk de tijd -
Die spoelde voorbij - en vervloot -
Met mijn jeugd - met mijn jeugd -
In de nacht!…
Onder 't helder koele laken
poëzie
3.4 met 5 stemmen
1.340 Onder 't helder koele laken,
Waar ik op de sluimer wacht,
Lig ik tussen droom en waken
Voor de drempel van de nacht,
Turend, hoe de beide schalen
Van het duister en het licht
Beurtlings rijzen en weer dalen
In een aarzlend evenwicht.…
oude man
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
507 hij stond en groette de viooltjes
zachter ging zijn zucht langs lieve namen
in een duister gemoed- de dagen telden niet meer
zijn liefde wel, dat gold
en bracht zijn ogen terug naar nu
ik stond in mijn respect
liet een glimlach boven drijven (zonder schroom
verviel ze tot mijn warme woorden)
toen de zon wat mooier scheen verdween
zijn droomloze…
Nachtelijk dwalen
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
514 Het is niet dat de mist
het duister aanlokkelijker maakt
of omdat het nachtelijk denken
het dromen verdwazen zal
en mensen in gedachten samenkomen
om zich aan de mist te ontrekken
ontsponnen in gedachten
zonder duwen, of hekken
het doet er niet toe
dat het eiland zonder roeiboot
ook met de fiets is te bereiken
of dat de poort van het…
behuizing
netgedicht
1.9 met 8 stemmen
1.571 In de kelder heb je lang vertoefd, het was er
duister, donker, benauwd, met een klein kaars-
licht om je overeind te houden. Gelukkig dat
hoeft niet meer, je bent boven komen drijven -…
Hoera! De Herfst komt
gedicht
3.0 met 2 stemmen
9.016 veel duister
veel lampen veel vleugelslag
Lezer onder je gloeilamp hef je hoofd op:
de trekvogels gaan, de uiltjes komen.
----------------------------------------
Uit: 'Komrij's canon', 2008.…
Daar waar nergens heen lag
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
976 De straatlantaarns schenen
in de duistere, donkere avond,
bijna nacht !
Ik liep daar met ze, altijd bij ze
tussen hen, hún beschermend
en ik liep, ergens, achteraan.
Achteraan in een bepaalde ontwikkeling...
en ver doorgeschoten op levensbeschouwelijke toon...
eigen versie al vroeg ontwikkeld.…
In de wilde wilgen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
694 blikken
van de andere wilgen rondom
die nog somberder leken dan hij
of het afwachtende roodborstje
op de picknicktafel vlakbij
die met zijn kraaloogjes
verlangend hoopte
op wat verdwaalde kruimels
de horizon verkruimelde
in kleine witte wolkjes
met een rode avondrand
de dagelijkse onzekerheden
verdwenen met de zon
in het onbekende duister…
Pasen - De opstanding
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
682 In het duister wat er is, ben Ik een fakkel.
In het rumoer, ben Ik de stilte.
Richt je kompas op mij.
Vetrouw op mij, en je zal de zwaarste storm zaldoorstaan.
Ikzelf zal je over de golven heen dragen.
Ik laat je niet los.
Mijn geest is sterker dan de materie,
Ik ben de dood voorbij…
afscheid
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
733 in de loop van vele
vervagende jaren
raakte ik je kwijt
in een duistere uithoek
van mijn lichaam
klonteren weggeëbde
opeengehoopte herinneringen
samen tot een amorfe massa
zoals vergeelde foto's
in een kille kelder gepropt
in uiteengevallen vergeten
kartonnen dozen zich gekruld
en gescheurd een weg
naar buiten wurmen
waar de hongerige…
Met krakende vingers
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
597 op zee
meanderend door de scheuren
en de barsten van mijn bestaan
bandeloze steen verlept gezicht
moedeloze zieke zwerver
verwezen en bezeerd
wormstekige gedachten
vergeefs verweer
gebluste ogen bodemloos alleen
mens uit zijn verband gerukt
oude oogst holle slapen
weg van de borstwering
weg van de brug
reizend met de oevers mee
het duister…
Alziend
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
474 Harde winterdagen hebben het zonlicht omgebracht
het oog reikt niet ver
het zicht is lang geleden met de zwaluwen vertrokken
ergens waaien als duistere banieren
ruwe manen in de poolwind
vlokkerig buitelt de nacht over de vlakte
alles valt stil in onontgonnen werelden
dan raken de muren behaard
traag bewegen ze zonder te scheuren
naar de…
Gebroken wijzer
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
595 Nog niet zo lang geleden
- midden op de dag -
in springlevend licht
kwam de dood even langs
ze nam enkele maten
knipoogde naar het duister
van het diepe water en
vertrok zonder opgemerkt te zijn
nog even werden er vanuit het oosten
verse dagen aangedragen
de tijd lekte gestaag van de wijzers
in de eeuwigheid rijdt geen ijlbode
de grote…
- Silhouet -
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
1.104 Met het wassen van de maan
bezit jij de kracht om te verbeelden
zoals de zee haar spiegel overstijgt,
grenzen voorbij gaan aan het heden
buitensporig trekken beelden
zachtjes eensgezind hun schreden,
de glans van lang beroet verleden
langs de duistere hemelwand,
Zilverblauw valt het sterren strass
waar blinkend maan verankerd was
in de…