2289 resultaten.
Kerst: oud verhaal in nieuwe tijd
gedicht
3.0 met 2 stemmen
15.675 We kwamen hier aan
om het land te zien
als toeristen uit verre streken
wat keken we vreemd:
alle akkers geploegd
een kaarsrechte lappendeken
de wind krulde wit,
de kleur van stilte die
de inkt van mijn brief liet verbleken,
maar blies warme woorden
in hoofden van mensen
zo regen zich dagen tot weken
tot de kerst een van hier
o…
Altijd weer Francesca
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
589 Je hand pakken en die strelen
tot je blos van kruin naar beneden gaat
weer zichtbaar wordt bij de naakte voeten
Bloot het verhaal van de aarde vertellen
de verre toekomst voorspellen
uit het ritselen van de bladeren in de eiken.…
Vijf, drie, twee...
netgedicht
2.8 met 8 stemmen
950 Van vijf, drie, twee naar vier, vier, drie of één:
t’ is de tactische retoriek van ’n man,
die, met iedereen op ’t verkeerde been
nu al denkt aan het verre Amsterdam,
de huldigingstocht door de grachten heen,
waar zijn Truus haar gouden… vent weer zien kan.…
Beseffen wat geluk is
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
615 Werelden die van verre wenken.
Illusies verdampen snel.
Overgave is een feit.
Niets kan ons meer krenken.
Vreemd, maar toch vertrouwd,
komt onze laatste dag.
Door tranen breekt een lach.
Het groot geschenk keert terug.
We geven lichaam en de geest.
Heel onze ziel en zaligheid.
Verlost van wat was en is geweest.…
VAN NACHT NAAR DAG
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
531 Die glanzende druipsteenzuil vorst en tart
het verre duister, dat soms twinkelt of weerlicht,
houdt zijn spitse top krachtig opgericht
naar het hoge grottendak, ijl - nooit verhard.
Reine dageraad treft het oude kunstwerk,
wiens spitsbogen spreken als lange snorren
van wijze denkers onder oosters zwerk.…
Wanneer ik tot U kom
poëzie
5.0 met 1 stemmen
1.233 En dat zijt gij, dat weet ik, en ik wil
Niet leven voor uw schijnbaar zelf, dat lacht,
Maar voor de ziel der ziel, die in u lijdt, -
En als gij schijnbaar kalm en blijde zijt,
Zal 'k uw gedachten horen schreien zacht,
Of gij van verre staat en schreit - heel stil.…
0! Ik denk zo innig aan je
poëzie
3.8 met 4 stemmen
1.182 Zeg, voel je 't niet komen,
van verre niet komen
als geuren van bloemen naar je?
Mijn ziel staat open voor je,
mijn armen gaan open voor je...
Zeg, voel je 't niet branden,
niet tintelend branden,
zenge-zacbt op je handen,
op je schouder, je lippen, je tanden,
op je boezem, op alles van je?…
Toch weer ...een sonnet.
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
489 Misschien vertel je over ’t meisje op de fiets
of over iets dat je niet langer wil bewaren,
maar ’t kan ook gaan over een verre toekomst ooit
of over heldendaden die je wil vertonen,
maar denk dan maar: zoiets dat haalt de kranten nooit
en mogelijk wil je ook wel in vrede wonen,
want veel geschreeuw en weinig wol, dat is geweten,
dat zet…
Avondrit.
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
556 Traag fietsen we naar huis en horen slechts
de natte weg, het klappen van late duiven, een verre klok.
Deze avond is van ons. Nu rust je bij het haardvuur en in je haren
speld ik dikke krullen. Slapend tikken naalden de tijd vooruit.
Je mompelt onzichtbaar, verliest steken.…
Achter Diek en ' t Hooge Laand. ( Mijn Wad
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
513 Hoezo, werveling van lucht en vrees
wanneer de rode adem daalt op het
weke water en verre ogen haar
bewonderen met lens en spleten licht
zij is de dame die buitengaats kolvend
haar jongen voedt met schuim van zee
en overvloedig moed, ze is het vermogen
van mijn drijvend ruim
' k zou in haar willen sterven, me verdrinken
in haar nood,…
Oorlogsbegin
poëzie
5.0 met 7 stemmen
4.302 Nu denken die rouw-donkrë aangezichten
Om 't zacht verlichte raam in verre laan,
Om d'avondspijs, zo vrolijk aangebracht...
Tot bij de dalbocht plots uit vlakte-nacht,
Waar, als bouwvallen, vreemd de huizen staan,
Laaiende purpergloed ze komt verlichten.…
Aanzien
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
574 In de verre toekomst wacht ook mij de kroon,
maar eigen gezin beheerst dan mijn brein."…
Wijsheid uit het oosten
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
499 Bij het fluisteren van de nacht
hoorde ik die konde zo onverwacht
van die Davidster in het verre oosten.
Ik wist dat ik geen tijd meer mocht verliezen
en kon slechts die weg naar het oosten kiezen.
Bij het fluisteren van de nacht
zag ik als een blinde ziende zo onverwacht
dat de wijsheid zich aan mij openbaarde in
het oosten.…
De torens
poëzie
4.0 met 2 stemmen
698 Immer vond ik, 't pad ontweken,
een richtbaak voor mijn stappen, mank en krank,
en stronkelde ik in wanhoop soms verloren,
dra viel door 't duister, uit een hoge toren,
diep in mijn ziel een verre klokkenklank.…
Canadese dichteres
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
490 (voor Miriam Mandel)
Op 13 februari 1982 hield je de poëzie
voor gesloten en blikte je eenzaam in
de duisternis van de grote slaap, het
verre niets, waar misschien nog iets
te leven valt. Een ex-man en twee lieve
kinderen in het ongewisse latend, want
achter de dikke muren was je onhoorbaar
en tastte de dood je alsmaar meer aan.…
Klein Hoefblad
gedicht
4.0 met 1 stemmen
2.533 Hoefblad werpt zijn heel verre van
gloeiende sterren op de groene planeet,
trillende schijnsels in de winterwind:
ze zweven en staan toch bijna stil.…
In spiralend zand
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
468 voorbij het schaduwrijke loof
van eeuwenoude eiken
zindert zomerse hitte over
geelkleurende korenvelden
naar kerktorens in het verre land
stilte markeert de vlucht
van een spaarzame vogel
die hard schreeuwend de
koelte verlaat geschrokken
door een plots springende haas
wind ruizelt het blad
krijgt houvast in spiralend
zand op het uitgelopen…
WOUD-EENZAAMHEID.
poëzie
3.3 met 3 stemmen
902 Op verre hofstee stierf met zwak geluid
Een haanklaroen in 't brandend middaggloren,
De insecten gonsden rond der bramen blaân...
De bleke roze zond haar geuren uit...
Weet gij nog, Lièf, hoe lang we in droom verloren
Aan dit klaar water hebben stilgestaan?…
uitzicht
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
586 niet betimmeren
pak je kans, spring erdoor
bouw je eigen beelden
zing je eigen zinnen
schilder je schilderij
creëren maakt je blij
zet dreigende luchten boven
glooiende akkers, speel
het spel van donker en licht
maak mooie mensen met
uitzicht op een vergezicht
van hun eigen levensvlam
zoekend zullen ze langzaam
verdwalen in het verre…
Toch weer...een sonnet
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
661 Misschien vertel je over ’t meisje op de fiets
of over iets dat je niet langer wil bewaren,
maar ’t kan ook gaan over een verre toekomst ooit
of over heldendaden die je wil vertonen,
maar denk dan maar: zoiets dat haalt de kranten nooit
en mogelijk wil je ook wel in vrede wonen,
want veel geschreeuw en weinig wol, dat is geweten,
dat zet…
Vogelvrouw
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
718 Jij was de vogel, de watervrouw, de klimop langs de oude muur
je was de tuin vol beelden, de honing in de verre hoek
het dak van riet dat je huis bedekte
Je was de kracht van klei, de vele kleuren van het licht
de bloemen die je steeds weer ontdekte
je was de vrouw in wie ik mijn moeder tegenkwam
Je was het kleine dorp, de kerk, de winkel…
De stille zonne daar ik zit
poëzie
4.2 met 4 stemmen
902 bloemen op mijn mond de milde honing,
en in mijn hart van al de dagen 't vrome heil;
een witte roze aan mijne krage, en voor mijne ogen
de weiden en de Leië in lage zonne-brand;
van mijne vrouwe in mij het zorgend mededogen,
en van mijn zoontje op mijne wang de koele hand;
- ik voel een rijpe traan diep uit mijn binnenst rijzen
van verre…
ontkomen
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
508 licht en ruimte kunnen
slechts ademen
in de geplaveide
dromen van een man
die met trage tred
de schaduw zoekt
onder een eeuwenoude
mashatu boom
stampende snuivende
gnoes trekken in
stofwolken een
eindeloos lint door
het adembenemende
landschap
niets houdt de kudde
tegen op die
onontkoombare weg
naar het verse verre…
Beoordeling
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
498 Waar blijft de tijd die wij aan woorden wijden
Verkwistend strooiend in de wind en het zwerk
De tijd in ledigheid zonder paal en perk
Waar wij naar achterklap en roddel glijden
Waar zijn de tijden van het glorieus fatsoen
Dat iedereen zich verre hield van laster
Zijn woorden toomde in kluister of raster
En geen medemens ooit smaad aan zou doen…
Herfstgenot
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
556 Ik geniet de vroege maagdelijk ochtendschijn
De frisse ochtenddauw over het vlakke veld
De zon rijzend boven verre horizonlijn
De glans van de laatste ster die wordt geteld
Ik geniet parelende druppels dauw aan twijgen
Die schitteren als diamant, smaragd of robijn
Geen mens kan ooit een schoner ketting rijgen
Van kralen of van edelsteen die…
Aan de drie wijzen uit het Oosten
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.155 En speurende uit het licht van een genadesterre,
dat hier de leidstar was, die derwaarts aangeleidt,
zo volgde uw graag geloof haar heilrijk spoor van verre.…
Eeuwige liefde
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
1.305 meer dan dagelijks brood
Zonder brood kan ik nog leven
Maar niet zonder jouw aanwezigheid
De tijd heeft niets aan jou gesleten
Want jij bent goddelijkheid
Iedere dag zie ik je opnieuw verschijnen
Zowel in het duister als in het licht
Jij kan mijn leven alleen maar verrijken
Jij bron van liefde aan mij gericht
Met jou wil ik ooit die verre…
Herinnering aan een lente
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
535 Herinnering aan een lente
Bladerend door mijn hoofd
zie ik jouw gespiegeld beeld
dat mij zonnezacht verdooft
en mijn gemoed warm bespeelt
omdat zo lang geleden
jij mijn klasgenootje was
twinkelend klinkt een wijsje
uit dat verre verleden
voor het leukste liefste meisje
van een merel op het dak
bij het allerlaatste reisje
zat je naast…
Herinneringen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
466 ze dobberen op kurken
steeds verder drijven ze mee
de herinneringen
weggevoerd door de stroming
van mijn geesteszee
het verre verleden gehuld in mist
doet ze steeds meer vervagen
soms gaan ze kopje onder
en worden ze weggewist
de rafelige band met het heden
brokkelt af raakt versleten
als ooit gewezen Incasteden
overwoekerd verlaten…
Portsmouth
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
497 was in Southsea Coffee aan Osborne Road
ze schuift een stoel weg van de tafel
de serveerster staat op
ik kijk door het brandraam naar buiten
het eiland lijkt niet ver van hier
is er iets dat je me niet verteld hebt
over Portsmouth en over het eiland
wankelt haar stem
zwijgend staat hij bij de deur
een etalagepop in kleren
die een verre…