2600 resultaten.
W8!
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
532 Maar goed, kijk, lees en huiver naar wat er gisteren hier ter stede zoal het daglicht heeft gezien en aan de horizon van het prozaïsch denken is verschenen...
________________________________
Oké, ik deed en doe er ook aan mee
Een mea culpa is dus op zijn plaats
Wat zeg ik, een culpissima!…
Leef en geniet
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
517 Vrij als vogels hoog in het zwerk
bewonder de horizon
die het oog bijna niet ziet
dat is ruimte en vrijheid.
Gun elk mens ruimte.
ruimte in veld en woud
Ruimte en vrijheid,
genietend van 't leven,
van dieren en vogelzang.
Gun elk geluk, een leven lang…
Alex uit Ivanovo
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
608 Om de horizon te aanschouwen
moet je in de verte kunnen kijken
fluister je langs de wind
van het naaiatelier
aan de gehorige kade
donder en bliksem
doorklieven de
eenzame regenavond
in de rivierenbuurt
van de geliefde oude stad
en je blijft niet naakt naast me liggen
omdat je zonder kleren bent geboren
je kleedt je aan en duwt de…
de zee - avond
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
506 de zee raakt alleen en onmerkbaar traag
varen aan de horizon nog een paar schepen.
de golfslag die het strand toedekt
heeft iets angstigs onverwachts of
het een oordeel verklapt dat in
de komende schemer zwak aan
land wordt gebracht.
de avond ligt nu geheel op het water
dat ver en ver wordt gedragen.…
Liefdesemoties
netgedicht
3.2 met 24 stemmen
435 ik wist
wat ik miste
toen ik jou
niet meer als
horizon zag en
mijn eerste blik
niet jouw
fotogeniek heerlijk
gezicht met
lachende ogen zag
het was mijn eigen
spiegelbeeld zonder
enig perspectief
in emoties vaag en
onbestendig waar
anders liefde
een warme gloed
trilde kaatste wit
in hard lichtblauw
existentiele kou
waar vage…
Zondagmiddag in augustus
netgedicht
4.2 met 12 stemmen
705 Ergens aan een nieuwe wereldrand
zonder commerciële gekte
verlaat een blinde vogel onze gedachten
om te vliegen naar de heldere horizon
zondagmiddag in augustus
ze is verdwaald en het regent
alsof het altijd heeft geregend
nog steeds eenzaam onderweg
met dat oeverloos verlangen.…
Golfdenker over Water
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
431 Je horizon druipt van pijn!
jij, steeds teruggroeiend
doofstomgras, daj zijt,
hoe ik met alle begrip
ook duw, en spuw.
Die verdomde WoordenPhoenix,
Ic biddu geklots,
ik krijg hem zelfs met
vuur niet klein.…
Jouw schaduwkant
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
456 ik had al vaker
het gevoel dat als ik
langs jouw gezicht
naar de horizon keek
ik inkijk had op de
directe nabijheid
vaag de grote lijnen
van de toekomst
kon lezen die langs
jouw profiel geëtst
bleken in een
redelijk snel
ontluikende
materialisatie van
wat komen gaat
en nog verschijnen
grote sculpturen
in verbondenheid
ook van…
Zomerregens
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
255 het getto
Er vallen Zomerregens
die ons breken, botten
wegen en bruggen
kades en kantoren, daken
liggen op de grond
naast open riolen, ruik
waar we wonen, blijf niet
daar staan, veilig ver weg
op de wallen van jullie paradijs
kijkend naar het vuur
en het ijzer uit de hemel
Niet de onze
En na de regens naderen
s nachts aan de horizon…
De file van vlees
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
191 De horizon krimpt tot een strakke jas.
Voetstappen vallen samen in een doffe beat.
Je ademt de uitgeademde lucht van de gids.
Slechts één blik omhoog breekt het patroon.
De zijweg ruist van ongetemde wind.
Daar waar de gezichten vloeibaar worden.…
Morgen Pinksteren
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
253 Geest die alles leidt,
oorsprong en verwachting,
wijkende horizon.
Meerstemmig balsemlied,
regen tot vruchtbaarheid,
morgenlicht en avondschemer.
Bloesem van het komende,
handschrift van verwondering,
teken van vergeving.
Inspiratie steeds weer,
zwevend over de chaos,
Geest van de Levende.…
Eilanden
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
155 Ik denk aan thuis
waar ik nu even niet kan zijn
zodat ik nog niet terug wil
Op dit kleine eiland
mis ik soms de mensen
Alleen maar hun aanwezigheid
zonder dat ik met hen
contact hoef te hebben
Er is hier genoeg:
muren van wolken
aan de horizon, de zwarte zee
die op mij af komt
met dreunende golven
een gierende wind
over bevroren…
Het huisje aan de onderberm
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
159 De oorlog stond al aan de horizon,
maar elke ochtend schoof de zon
het raam open, recht in mijn gezicht.
Nog te jong voor de schoolbanken –
de tijd had geen omheining –
speelde ik op de stille onderberm
bij de wagenmakerij.
Ik zag wilde duiven opvliegen uit de bomen,
konijnen schieten over de bleek.
Het is lang geleden.…
oor en luister
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
78 de horizon klimt uit het nachtelijke
dal, schuurt langs de silhouetten
die de nacht tot stilstaan hebben
geroepen, geruisloos en zuiver zacht
toegerust en met het oog op de klok
draagt een wondere wereld bij
aan de opsmuk die ik als een
offer draag in de vele wankele
momenten waarin ik het duister
lees al ware het een plaag
van historische…
De kunstschilder
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
877 In de verte
Wijds aan de horizon
Blauw en gejaagd grijs
Dichtbij, door de natuur
Vormgegeven grillige rotsen
Een rijzige gestalte, jij
Loopt over de onbetreden paden
Langs met mos begroeide aarde
In een mist van onbehagen
Zocht je naar monumentale bomen
In de schaduw schilderde jij ze ijzig
Voor jou waren ze het verband
Op de wonde,…
......zag, dat het goed was.
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
1.123 Een blauwig-groen vlak
stevig aangetrokken
tot onder de plint
van de horizon.
Daarop
als door een reuzenhand
suikerzoete molens
zacht in het gelid gezet:
rose; blauw; geel; groen;
rose; blauw; geel; groen...
Van rechts spiegelt
de wolkenloze hemel
tot aan de vijf roerloze sfinxen
die witglanzend
het achterland bewaken.…
gedachten vol met stilte
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
873 geroezemoes
parelde een hoge lach
ik voelde dat je nader kwam
wist dat jij me zag
je liep mijn ogen in
gedachten vol met stilte
eindelijk weer samen
na eeuwen zonder namen
handen vonkten
in het tasten naar elkaar
we pasten in perfectie
liefdevol in elk gebaar
we zaten daar
waar tijd de hemel raakte
een woeste zee zijn
eigen horizon…
zout in kringen drogend
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
1.100 op strand met jou
de eerste voeten in het water
ons spoor vervaagt al gauw
in kou die lente overleeft
golven rollen uit over de zomer
zorgen dat je even beeft
we lopen verder dan er
mensen zijn, hun horizon voorbij
de lijn van samen en alleen
gedachten spatten op het lijf
het zout in kringen drogend
je ogen vragen of ik blijf
we…
Rijk
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
864 Maakt het mooiste in me los
Laat me zweven
Doet me gloeien
Laat me lopen over mos
Doet me leven
Maakt me sterk
Geeft mijn leven weer een lijn
Nooit zal jij kunnen beseffen
Wat jij nu al hebt gegeven
Door bij mij te willen zijn
Je doet me blozen
Laat me stralen
Als je lieflijk naar me kijkt
Geeft me kracht
Niet te verdwalen
Hebt mijn horizon…
Poldermarieke
netgedicht
2.6 met 9 stemmen
1.492 En in de schaduw van een molen
kijken we getweeën naar de horizon,
waar meeuwen door het luchtruim dolen.
Het landschap verandert, een onweer dreigt
snel weg hier voor de regen plenst
en de bliksem ons te pakken krijgt.
We rennen verder en lachend kijk jij
me aan, en ik weet wat jij wenst...
wij waren nog nooit samen zo vrij.…
liefde voorbij het leven
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
1.313 geven
Steeds vragend waarom
Liefde voorbij het leven
Is dit reëel
Wat kan het mij geven
Een mysterie voor mij
Liefde voorbij het leven
Kan je me horen
Ik wil jou zoveel geven
Omdat ik van je hou
Liefde voorbij het leven
Glimlachen kost niets
Een innig moment beleven
mijn hart is voor jou
Liefde voorbij het leven
Ver achter de horizon…
Laatste Station
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
998 Voor je dit voelt ga je met rappe spoed
je eind aan de horizon tegemoet.
Waar elk mens zal gaan.
Maar zelfs het eeuwige leven beloofd,
dender je voort, van je zinnen beroofd.
Want blind is een mens,
doof is een mens,
als je niet in het einde van het leven gelooft.…
ik hoorde sterven in je stem
netgedicht
4.4 met 10 stemmen
949 ik je ingehaald
ontmoette toen je ogen
ik zag je leven
in een flits voordat
de tranen kwamen
ik raakte je
heel even aan
vroeg je met
me mee te gaan
er was geen
schaduw meer
het zwarte
was verdwenen
de drooom die je
gegeven had was
in je blik verschenen
je fluisterde
een toekomst
van gebroken glas
zag scherven van
een horizon…
KOORDDANSER OP LUCHT
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
932 die me bijna verstikt
op weg naar de overkant
als een koorddanser tussen hemel en aarde
die zich opwindt over de hoeveelheid
lucht die hem langs alle zijden omringt
de proporties van de realiteit verdringt
zijn veren met honing ingesmeerd
een sprong in het duister waagt
is het de draagkracht van een droom
die me verder stuwt naar de horizon…
woorden
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
1.688 Nu het laatste woord
op muren geschreven
je loopt langs
vergeelde letters
meeuwen krijsen
mussen laten zich niet
zien en luipaarden rennen
op het dek de stoel
gevuld met regen en de
horizon grijs.
Het laatste woord gesproken
stilte de meeuwen mussen
de stoel en het woord
laat mij alleen.…
Contact
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
1.709 Achter horizon hoeve, gehurkt.
Luifel spar en vogelkers:
bosrand, mijn rug. Geduld.
Geweer en ik: de hand op het leven.
Schot spat avond uiteen.
Veld, hoeve, bomen
ontploffen, vallen
op hun plaats terug.
Stilte likt wonden gaaf.
Achter graspollen gestrekt
ligt haas, kogel door hart.
Geweer en ik: twee handen op de dood.…
Aspiratie
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
2.267 werken
Een mooie toekomst die
Zij koesterde
Gelaten schoonheid
Donkere zwerken
Kritisch, maar
Monddood
Gemaakt door haar lichaam
Dat voorheen als een otter zwom
Inwendig werd zijn ritme
Verstoord
De mooie toekomst die
Hij koesterde
Verdreven verleden
Zeker vermoord
Plotseling ineens
Klom
De liefde vanachter de horizon…
Pil van Drion
gedicht
3.9 met 126 stemmen
40.877 de trein naar het hiernamaals is vertrokken
en neemt de laatste van zijn vrienden mee
voor hem was er geen plaats in de coupé
de wind speelt met zijn grijs geworden lokken
in tranen blijft hij achter op ‘t perron
er rest niet meer dan een vertwijfeld staren
naar hen die aan ’t loket gelukkig waren
hij wuift nog zinloos naar de horizon
de…
om het verdriet van gisteren
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
856 ik heb je vingers vastgepakt
je een hand en arm gegeven
mijn ogen zijn bij jouw gebleven
omdat jij de kleuren terug kon
geven die ik allang vergeten was
we liepen samen in de pas
die voor ons uitgestippeld was
de lichte horizon vervaagde
in de zorgen en dagen die voor ons
geen perspectief op toekomst gaven
maar in de romantiek van morgen…
Waterloo
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.134 marcherend door diepholle wegen
onder taluds, dwarsend door 't veld,
koester ik daar, windvrij gelegen,
stilte en rust die vredig welt
in gedachten zie ik Franse troepen
galopperend uit de horizon
er wordt geschreeuwd, getierd, geroepen
hun wapens glinsteren in de zon
de heuvels zetten hoge ruggen
hun cavalerie stormt met geweld
kanonvuur…