2249 resultaten.
DE VREEMDE SCHEMER
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
773 Een brandgang is misschien de weg
die wij al eeuwenlang bewandelen
als zonverlichte hazen
eens groeit hij dicht
achter de vele stappen
die versterven
De vreemde schemer
van het nooit begrijpen
ontsiert ons denken
en vertraagt het bloeien
van nieuwe en doordachter vormen
achter ons
Traag zingen spiegelende rivieren
sussende liedjes…
Dode woorden
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
753 Herinneringen overspoelen
de meedogenloze stilte,
oneindig traag draai ik me om.
Ik neem mijn tranen mee,
loop over blauwe scherven,
de trap kraakt slordig bij elk sterven.
Onder de koude lakens wacht ik
geduldig af en adem onhoorbaar
het bestofte verleden.…
Dode woorden
hartenkreet
4.4 met 9 stemmen
1.222 Herinneringen overspoelen
de meedogenloze stilte,
oneindig traag draai ik me om.
Ik neem mijn tranen mee,
loop over blauwe scherven,
de trap kraakt slordig bij elk sterven.
Onder de koude lakens wacht ik
geduldig af en adem onhoorbaar
het bestofte verleden.…
Vloeibaar
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
1.443 De zoete wijn waarnaar ik zocht
lekt traag over mijn verdorde lippen
vloeibaar rood verbleekt de godsbegrippen
Vanuit mijn kern rukt de koelte op
verdrijft de hitte uit mijn venen
brengt de balans weer in mijn benen
voor even terug.…
Ze is verschrompeld tot bezoekuur
gedicht
3.9 met 25 stemmen
23.792 De tijd verglijdt
zo traag en haar kinderen zijn nee maar
nog steeds in leven. Want ze kunnen
als ze willen weg en blijven. Toch nog even.
-----------------------------------------------------------
Uit: ' Genoeg gedicht over de liefde voor vandaag', 1999.…
Samenzijn
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
1.699 Traag openen zich beloften, rood en rond;
een vleug van weemoed beroert je mond.
In jouw ogen welt het groot erbarmen,
in jouw liefde wil ik schuilen, warmen.
Delen wil ik lief en leed en vragen,
voor jou wil ik zijn, jou wil ik dragen.
Laat sluimeren nu de vuren die verteren;
de hemel zal ons hoeden, de aarde zal ons leren.…
Op `t randje van `t lood
netgedicht
4.8 met 8 stemmen
1.092 weg om al het klare verstand in te binden
onzeker of `t kwaad haar via mij kon vinden
vluchtend liep haar loodgrijs kristalzuiver uit
`t spijt me, was alles wat ze nog kon biggelen
blauw weerkaatsend, haar woorden ongericht
als kalkmatte krassen op een glazen beleving
aan ‘t oog onttrokken van de scherpe omgeving
keerden rustige tinten traag…
Zomernacht
hartenkreet
2.8 met 4 stemmen
1.127 wanneer een vleermuis spichtig
de nok van het dak ontschiet
en de nachtvlinder amechtig
de holten van de surfinea kiest
vervagen de geluiden,
versterft traag het licht
kruinen doemen dominant op
hullen zich in donkere pracht
een muggenzwerm warrelt kringelend op
animeert het straatlicht in de zomerse nacht
onder Cassiopeia's Wiegende…
'K WEET NIET OF IEMAND ...
poëzie
3.8 met 5 stemmen
2.338 't Is slechts mijn smart, die van de volle boord
des bekers, traag, in zilte drupplen dropt.…
Kralen
netgedicht
4.1 met 14 stemmen
1.527 Alleen dit snoer kan over jou verhalen
en elke tint komt voor in jouw portret
dat traag verbleekt. De zon is een dievegge:
ze laat de kleuren eerst heel zacht vervagen
en geeft ze dan in 't licht van jaren prijs.…
Vrouwen
gedicht
2.5 met 97 stemmen
24.066 IV
Zij lacht me door de spiegel toe, en let
daarbij op het effect van haar geschminkte ogen
Wat denk je, zegt ze traag, heb ik de bogen
van mijn wenkbrauwen goed aangezet?…
De hoogmis van de zomer
netgedicht
3.6 met 14 stemmen
677 Het kind groet ook, maar meer met glanzende ogen en
een stemmetje dat een octaaf hoger klinkt dat het
trage overleg van de zogenaamde volwassenen.…
Morgenlicht in Avondgloren
netgedicht
4.3 met 33 stemmen
2.418 De grauwe dag neemt ook vandaag zijn aanvang
met wachten op wat snel verleden heet
steeds door 't tehuis weer dagelijkse trage stoelgang
tot een moment, dat zijn totaal vergeet.…
VUUR ZONDER VOER
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
431 Daaruit kruipt, traag hortend, een bange damp,
waaronder zwak schijnsel gevangen is.
De vlam, nietig als een dorre gele lis,
siddert in ademnood, voert verbeten kamp,
wil drinken, zuigt moeizaam met hevig gestamp.
Maar _ aan lavende vloeistof nijpend gemis...…
Ik heb stiekem met je gedanst
netgedicht
3.0 met 9 stemmen
617 je zei me van je te dromen
het bed doorwoelt
geen Klaas Vaak
die zich over me ontfermde
de wijzer van de klok
tikte secondes weg
traag, trager traagst
honderden schaapjes
sprongen over het hek
hun mekkeren
deed me wakkeren
mijn gedachten gingen wel
naar jou naar ons
naar de dag van toen
we waren jong
slank en vooral onbezonnen
hebben…
PAARS
hartenkreet
1.4 met 16 stemmen
4.325 De fraaie metgezel van diepe droefheid
om iemands heengaan siert rouwend papier,
bekleedt en vult dodenkamers, toeft hier
als gevangen schemer, die verdriet vredig leidt,
beleeft overgelukkig zijn vrijheid
aan de avondeinder, waar loom blank bier
door kersendrank vloeit, verijlt bij 't luchtvertier,
verspreidt zich traag _ voldaan _ onnoemelijk…
Gefixeerde banden
netgedicht
1.9 met 10 stemmen
647 Verhul me met het duister,
liggend in een luie stoel,
verwacht dat sterren vallen,
buiten rukken koeien - in zwart
en wit - aan grassen voor die
kunnen gaan bloeden, traag
trekt de beek aan het sompige
bit van de horizon voor die
begint te gloeien, licht gericht
op mijn ongezoolde voeten.…
Liefdeswoorden
netgedicht
4.2 met 19 stemmen
636 Het is een zucht in stil gemurmel
van een traag kabbelend beekje
dat klankhelder jouw Zijn passeert
waarbij een sprankelende druppel woorden
jouw oren streelt.
Het is een zucht van zacht teder voelen
luchtig, vederlicht dansend,
tokkelend met kleine warme handjes
bespelend de snaren van verloren dromen.…
Ik lig op mijn stil-doodbed
poëzie
3.4 met 9 stemmen
2.998 Ik lig op mijn stil dood-bed, heel alleen,
ik weet het wel: - nu zal het hart gaan breken;
uit mijn onheelbre, wijde wonde leken
de trage, donkre droppen, één voor één.…
Wij waren zestien
gedicht
2.2 met 209 stemmen
20.415 Wij waren zestien jaar en spelden traag Aeneas'
avonturen. Over hoe winden plots opstaken
en schepen uit hun koers raakten,
over velden aan de overkant van een rivier
waar men een levend mens maar zelden toelaat,
over verlaten vrouwen, oorlogen en tweegevechten.…
uitnodiging
netgedicht
3.7 met 25 stemmen
1.122 Wat bleek ik bedrogen te zijn door eigen geest
want niet de zwarte trage duisternis
leegte
vreesde ik
maar het uitnodigende alomvattende dansende licht.…
Ik droomde
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
546 Traag was nu alles; voedzaam, onbenoemd,
Ik at en dronk het tot ik was verzadigd,
En spon mij in in herbeleven.
Wat is het dat zich in mij roert en groeit,
Is duur de zachtste adem van de tijd?
Waar kan ik anders zijn dan in het leven?
En in mijn eigen oerknal ingewijd?…
GROEIENDE EINDER
netgedicht
2.8 met 12 stemmen
1.606 Traag verzinkt het lied uit de smidse, wenkt
de baas, die steeds voortloopt door schemerbos,
verder komt dan ooit, aan de zee staat, en denkt:
't Wijde ruisen vol zwervende purperblos,
dat hetgeen mijn hand baart overal brengt,
houdt mij honkvast als een oude ploegos.…
Huiswaarts
netgedicht
3.6 met 14 stemmen
491 In het blauw proef ik je
woord voor woord voor woord
de stille en holle klanken
uit je smal getrokken mond
vervagen vergrijzen kleuren wit
traag valt het licht deze dagen doodsbleek
ik keek langs de lijnen van je gezicht
die eerder zacht en soepel waren
nu hard en je schone handen je schouders
spelen niet meer met de wind of het lentegroene…
ZANDDREEF
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
446 Hun bedaagde stammen, ofschoon vrij laag,
zijn fier, bewust, verheffen zich recht
boven pluimgras met struiken, lichten soms traag:
dofbruine kaarsen, gedrongen, en zeer hecht
mogen nooit branden, maar stralen toch vaag:
schaduwgloed vlamt stil, terwijl ze vredig vecht.…
HALLO, hallo...,
hartenkreet
4.7 met 6 stemmen
1.733 Een zwoele wind blaast langs ons heen
ruist zachtjes door ons haar
een hand geleid die langzaam, traag
dan leuk, eindelijk lieverd ben je daar.
Een gevoel van... toen van hier en thans
twijfel nee, je weet het zeker er is balans.…
Vlakbij zijn de woorden
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
543 Vlakbij zijn de stilte en 't verlangen,
vlakbij is de pijn en gloriezangen,
een licht dat ver is en dat wenkt en lacht,
een hand die traag streelt en op morgen wacht,
en plots is het licht weer heen...…
Afrika
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
724 De helende meesters en meesteressen
buigen zich over mijn welzijn
° ziekenhuisopname
Het lijf is verzwakt en doodmoe
Het ochtendritueel loodzwaar
Ik zink in het bed op zoek naar
nieuwe kracht
° koffieronde
Ja Graag
Mijn ogen vallen dicht
Als ik ze open staat de koffie voor
mijn neus
Moeizaam en traag kom ik omhoog
en is mijn hand…
het neerhalen van het vliegtuig
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
504 opgewassen tegen het trage luchtruim
klimt het vliegtuig langs klauterpaden
richting het afgeschoten raster, de hoogte
eigenwijs oneindig, aan boord enkel vertrouwen
en de dood was nog niet geschonken
afgrijzen bedekt met brandend vlees, de geur
van vernietiging en valse verklaringen, niemand wist
en niemand deed, doch nu het schreien…
De horzel van mijn onrust drijft mij voort
poëzie
4.0 met 2 stemmen
948 Lang, sarrend traag blijft hij mijn hoofd omgonzen,
Dan in mijn hartekamer hoor ik bonzen,
En 't is de horzel, die geen uitweg vond.…