Alle inzendingen over zelf-troost

2744 resultaten.

Sorteren op:

Je maakt meer kapot....

hartenkreet
4.3 met 10 stemmen aantal keer bekeken 953
Zuipen als een tierelier want in drank, tja zit het plezier Vreten als een dijkwerker, want in eten zit troost. Dat je lever naar de filistijnen gaat, zal je een zorg wezen Dat je lijn er niet meer is, eveneens.…
an terlouw15 oktober 2008Lees meer >

Mild ( voor buurman Gerard )

netgedicht
3.0 met 11 stemmen aantal keer bekeken 1.115
Gelaten in het wachten, van wie het grijze stof wordt verstrooid, waarmee de aarde is vernist, in een met druppels getooide mist, worden beelden opgefrist, winden verscheuren, de in zout vervilte zee verbleken of kleuren zon en maan naar gelang ze ver of dichter bij ons staan, belichaming van troost, stuwt levensap van wortels naar…
pama22 juni 2009Lees meer >

De echo schatert kakmadam

netgedicht
2.7 met 7 stemmen aantal keer bekeken 543
oneindig verstand op nul tranen in je ziel droge ogen glimlach gestift op verlegen lippen aarzelende voetstappen vanuit wiegende heupen kakmadam echoot haar na ze durfde niet zo goed naar buiten de angst hield haar jaren thuis nu zal ze nooit meer haar voeten buiten de deur wagen banger hart wezeltje fluistert de wind troost…
windwhisper25 oktober 2009Lees meer >

Tranen in de wind

netgedicht
3.1 met 9 stemmen aantal keer bekeken 1.306
maar troosten dat kan niemand want weer goed komen dat doet het niet…
windwhisper3 november 2009Lees meer >

De schuiten hebben de dag volbracht.

poëzie
3.3 met 7 stemmen aantal keer bekeken 1.924
Achter de kim ligt de zon begraven onder de troost van rode pracht. Wind is er haast niet, maar de sterke vloed draagt ze vriendelijk, alle gelijk, naar binnen, de wijde, veilige mond tegemoet, waar de hoofden hun wachtende omarming beginnen. Zo glijden zij voor de avondlucht, de hoge, slapende zeilen geheven.…
Jan Prins19 augustus 2019Lees meer >

Grind

netgedicht
3.2 met 9 stemmen aantal keer bekeken 656
Licht gedoofd omdat de schemer mij belooft dat hij zal troosten wie hem mint en ramen dicht opdat de wind geen schilfer uit mijn denkpad rooft.…

Ordelijk?

netgedicht
1.0 met 8 stemmen aantal keer bekeken 497
, vermaken wij de herinneringen, zo is de barre tocht, rechter – linker hand ineengeslagen onbeholpen religie uitgevoerd, waarin menig dagboek is verbrand, verhoedt de werkelijkheid in verhalen rond te treuren om te vaak herhaald te worden, vervreemding van hun oorsprong, als ik dat schrijf wordt dat meestal zeuren en tracht mij te troosten…
Pama1 maart 2010Lees meer >

Ordelijk?

netgedicht
3.1 met 8 stemmen aantal keer bekeken 500
vermaken wij de herinneringen, zo is de barre tocht, rechter – linker hand ineengeslagen, onbeholpen religie uitgevoerd, waarin menig dagboek is verbrand, verhoedt de werkelijkheid in verhalen rond te treuren om te vaak herhaald te worden, vervreemding van hun oorsprong, als ik dat schrijf wordt dat meestal zeuren en tracht mij te troosten…
pama1 maart 2010Lees meer >

Duizendschoon

netgedicht
2.7 met 10 stemmen aantal keer bekeken 831
duisternis, een smetteloze vlam, een hemelse lampion in haar aubade de toekomst kust en aan het heilig vuur ontkwam, gebalsemd in een seringenbad, bron van geurend duizendschoon, de knopen heeft ontward, het mededogen fixeert zich in een gesproken toon, water stroomt niet achterwaarts, lucht wordt lichaam die haar draagt, mij troost…
pama14 maart 2010Lees meer >

Diep triest

hartenkreet
2.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 713
Woorden van troost zijn niet te vinden. Moge God de nabestaanden kracht geven In deze intens verdrietige dagen en daarna Om dit leed te kunnen dragen, dit drama: Het grote verlies van zo’n dierbaar leven.…

als woorden niet meer van mezelf zijn

netgedicht
4.0 met 8 stemmen aantal keer bekeken 610
verlegen lelies bloeien langs het kroos verlaat de dag de ongeboren zon tussen het verwarde riet groeit de valse twijfel of de karekiet wel houvast vindt hij zingt er wel maar toch laat me roeien in mijn houten boot, ze draagt me goed de riemen slijten slechts voorzichtig en mijn bankje kleurt vanzelf wel blauw als ik weer troost…
switi lobi9 september 2010Lees meer >

God houdt mij vast

hartenkreet
1.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 708
Wat een troost om dit te mogen ervaren God houdt mij staande door Zijn kracht En bewaart mij in de donkerste nacht Zodat niets mij zorgen hoeft te baren. ( Uit Psalm 138 vers 7 en 8.)…
Fedde Nicolai16 augustus 2011Lees meer >

Wat rest van 't brede haar en bittere gouden ogen

poëzie
4.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 4.194
Wat meer dan rozen in de storm gebogen En bladerloos geschud boven de eigen blaren, En oude tederheden, die geteisterd waren Met droefenis en die geen troost vermogen.…

Vertrouwen

netgedicht
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 824
Een plek waar ik zwijgen mag omringd door het vertrouwde Waar handen troosten en stilte voelt als warmte tegen koude. Generfd blad je handen nu en bij het late avondlicht zie ik de overpeinzing op je zacht gezicht.…

HUILEN... VAN BINNEN EN BUITEN!

hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 910
Als ik huilen wil maar de tranen willen niet komen troost ik mij met de gedachte dat ik niet de enige ben En dat van tijd tot tijd als de regen bij bakken uit de hemel valt het die verborgen tranen zijn van mij en vele anderen En dat als het ook nog gaat stormen en bliksemen er nog zo veel meer aan de hand is in de zielen van ons mensen…

Voor de Zoete Moeder (nu de mei ten einde loopt)

netgedicht
4.2 met 5 stemmen aantal keer bekeken 570
Gij vrouwe die het Licht mocht dragen, gegeven hebt Hem huis en tijd; blijf ons nabij die U nu vragen om steun en troost, om zekerheid.…

de landmeter

gedicht
4.7 met 7 stemmen aantal keer bekeken 7.542
Hij wil weten waar hij is, maar zijn troost is te weten dat de plek waar hij is niet anders bestaat dan in zijn eigen formule, hij is een gat in de vorm van een man in het landschap. Met de grenzen die hij trekt, scherper en duidelijker, vervagen het gras en de bomen en alles wat daar leeft, lijdt en sterft.…

Ze reden auto

netgedicht
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 608
hij zou haar er ergens een verlaten straat een rotonde een parkeerkelder er ergens uit lazeren en draaide elegant met twee lange vingers aan het leren stuur zij zweeg verbeten moe van woede zat van donderpreek dan laat hij zijn hand verzachten en in haar nek rusten, een elegante hand, haar lieve man hij neemt haar hand, troost,…
Menno Le Poole20 september 2013Lees meer >

Kerstmis 2013

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 535
Zwarte vogels wieken door de grauwe lucht; velen zijn zo eenzaam, zoeken naar een woord, een blijk van wat herkenning, van troost, van tederheid, van moed. Wat houdt mijn hart gevangen, nu het Kerstmis is, nu God de mensen heeft bezocht, maar niet begroet werd, niet onthaald als koning in een kribbe?…
Adeleyd24 december 2013Lees meer >

- In Eeuwigheid -

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 1.062
bloemen wolken wenen weldoordacht vullen dimensionen eeuwigheid er komt nooit een eind aan het verdict wegglijden in een andere mooiere wereld onverbloemde vragen rijzen op zoek naar hiernamaals naar bomen met harten, die langst vergeten glazen straten staan koesteren wij afscheidsceremonie woorden, noch gebaren die troost…

Afscheid

netgedicht
3.8 met 5 stemmen aantal keer bekeken 1.005
De schoonheid is tot troost gebleven al is er droefheid, leed en pijn en afscheid, onvoltooid dit leven maar ’t heeft niet anders mogen zijn. De wind schrijft woorden op het water en ’t licht beweegt als baldakijn.…
Adeleyd25 juli 2014Lees meer >

Voorbijgangster

poëzie
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 930
Toen welde in ’t hart een diep verlangen: Een jong gelaat, dat minnend vleit, Wenste ik, een hand vol tederheid, Die mild de mijne hield omvangen, Een fluist’rend woord, dat troost zou langen En breken deze eentonigheid. -…

Zaadmaand.

poëzie
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 1.777
Van lijve zo belachelijk gelijk een leuterwijf, met vuil versleten kleren om 't uitgedroogde lijf, Een mensenhand, gerimpeld, had die haar troost beloofd? Die sneed van 't mager halsken dat diep-gebogen hoofd.…

passie

hartenkreet
4.0 met 5 stemmen aantal keer bekeken 810
werkelijke liefde ken ik niet waar iedereen zo quasi-vanzelfsprekend haar schoonheid roemt, extatisch, hartenbrekend daar twijfel ik en merk een licht verdriet jaar in jaar uit doorkruis ik haar gebied klaar wakker om met uitgestrekte armen naar haar juweel te reiken, haar erbarmen zwaar is de terugtocht, grijs is het verschiet spaar me uw troost…

Heimwee naar moeders woordenschat

gedicht
4.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 2.390
Maar als ik op een avond bij ruig weer de vangst bijeengaar uit mijn rijmennetten, de troost schud uit de kuil van mijn sonnetten, vind ik mijn stem wel maar mijn hart niet meer.…

Naar het nieuwe jaar

netgedicht
4.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 606
We kijken even achterom nu weer een jaar bijna voorbij is; wat bracht het ons aan lief en leed, aan vreugd en troost, aan droefenis? Maar ja, we kijken al vooruit en hopen echt op 't beste want leven gaat zo snel voorbij en eens komt ook het leste. Mocht toch de vrede het gaan winnen, voor ons en overal op aard.…
Adeleyd31 december 2016Lees meer >

De schuiten hebben de dag volbracht.

poëzie
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 826
Achter de kim ligt de zon begraven onder de troost van rode pracht. Wind is er haast niet, maar de sterke vloed draagt ze vriendelijk, alle gelijk, naar binnen, de wijde, veilige mond tegemoet, waar de hoofden hun wachtende omarming beginnen. Zo glijden zij voor de avondlucht, de hoge, slapende zeilen geheven.…
Jan Prins19 februari 2017Lees meer >

de brullende draak

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 474
zijn muil wijd open gesperd, de ogen diepliggend in het karkas dat leeft en wordt gevreesd, de aarde schudt haar reeds tot hol geworden buik leeggezogen en onthutst schreit moeder Gaya, er is niemand die haar troost, de draak heeft haar genomen met zijn diep gebrul niemand die haar temt, in de boeien slaat of haar woede verstaat hij…
elze20 januari 2019Lees meer >

Kleinschalige geborgenheid

netgedicht
3.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 478
ik heb me teruggetrokken de brokken leven zijn even veel te groot voor mij zij spatten in duizend stukken uiteen gevoelloos als steen ze gaan mij voorbij het bestaan komt in vergeten niet meer langszij ik heb de troost van herinnering van hoe het vroeger allemaal ging nog is er het ambivalente van kleinschalige geborgenheid…
wil melker24 januari 2019Lees meer >

jij en ons meisje en een beetje ik

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 756
ik zalf je met fijne woordjes waarmee jij vroeger bij ons meisje, van die rode vlechtjes draaide ik weet nog, aan het eind een flinke krul en zij met haar bleek gezichtje kende de wereld al beter dan dat we beide dachten maar jij, die me nu verzorgt me troost op het bed dat stil van woorden maar druk van gedachten zich uit met kleine…
elze23 maart 2019Lees meer >