2744 resultaten.
Je maakt meer kapot....
hartenkreet
4.3 met 10 stemmen
953 Zuipen als een tierelier want in drank,
tja zit het plezier
Vreten als een dijkwerker,
want in eten zit troost.
Dat je lever naar de filistijnen gaat,
zal je een zorg wezen
Dat je lijn er niet meer is, eveneens.…
Mild ( voor buurman Gerard )
netgedicht
3.0 met 11 stemmen
1.115 Gelaten in het wachten, van wie
het grijze stof wordt verstrooid,
waarmee de aarde is vernist, in
een met druppels getooide mist,
worden beelden opgefrist, winden
verscheuren, de in zout vervilte zee
verbleken of kleuren zon en maan
naar gelang ze ver of dichter bij
ons staan, belichaming van troost,
stuwt levensap van wortels naar…
De echo schatert kakmadam
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
543 oneindig
verstand op nul
tranen in je ziel
droge ogen
glimlach gestift
op verlegen lippen
aarzelende voetstappen
vanuit wiegende heupen
kakmadam
echoot haar na
ze durfde niet zo goed
naar buiten
de angst hield haar jaren thuis
nu zal ze nooit meer
haar voeten buiten de deur wagen
banger hart
wezeltje fluistert de wind
troost…
Tranen in de wind
netgedicht
3.1 met 9 stemmen
1.306 maar troosten dat kan niemand
want weer goed komen
dat doet het niet…
De schuiten hebben de dag volbracht.
poëzie
3.3 met 7 stemmen
1.924 Achter de kim ligt de zon begraven
onder de troost van rode pracht.
Wind is er haast niet, maar de sterke vloed
draagt ze vriendelijk, alle gelijk, naar binnen,
de wijde, veilige mond tegemoet,
waar de hoofden hun wachtende omarming beginnen.
Zo glijden zij voor de avondlucht,
de hoge, slapende zeilen geheven.…
Grind
netgedicht
3.2 met 9 stemmen
656 Licht gedoofd
omdat de schemer mij belooft
dat hij zal troosten wie hem mint
en ramen dicht opdat de wind
geen schilfer uit mijn denkpad rooft.…
Ordelijk?
netgedicht
1.0 met 8 stemmen
497 , vermaken
wij de herinneringen, zo is
de barre tocht, rechter –
linker hand ineengeslagen
onbeholpen religie uitgevoerd,
waarin menig dagboek is verbrand,
verhoedt de werkelijkheid in
verhalen rond te treuren om te vaak
herhaald te worden, vervreemding
van hun oorsprong, als ik dat schrijf
wordt dat meestal zeuren en tracht
mij te troosten…
Ordelijk?
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
500 vermaken
wij de herinneringen, zo is
de barre tocht, rechter –
linker hand ineengeslagen,
onbeholpen religie uitgevoerd,
waarin menig dagboek is verbrand,
verhoedt de werkelijkheid in
verhalen rond te treuren om te vaak
herhaald te worden, vervreemding
van hun oorsprong, als ik dat schrijf
wordt dat meestal zeuren en tracht
mij te troosten…
Duizendschoon
netgedicht
2.7 met 10 stemmen
831 duisternis, een smetteloze
vlam, een hemelse lampion in
haar aubade de toekomst kust
en aan het heilig vuur ontkwam,
gebalsemd in een seringenbad,
bron van geurend duizendschoon,
de knopen heeft ontward, het
mededogen fixeert zich in een
gesproken toon, water stroomt
niet achterwaarts, lucht wordt
lichaam die haar draagt, mij
troost…
Diep triest
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
713 Woorden van troost zijn niet te vinden.
Moge God de nabestaanden kracht geven
In deze intens verdrietige dagen en daarna
Om dit leed te kunnen dragen, dit drama:
Het grote verlies van zo’n dierbaar leven.…
als woorden niet meer van mezelf zijn
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
610 verlegen lelies bloeien
langs het kroos verlaat de dag
de ongeboren zon
tussen het verwarde riet groeit de valse twijfel
of de karekiet wel houvast vindt
hij zingt er wel
maar toch
laat me roeien in mijn houten boot, ze draagt me goed
de riemen slijten slechts voorzichtig
en mijn bankje kleurt vanzelf wel
blauw
als ik weer troost…
God houdt mij vast
hartenkreet
1.8 met 4 stemmen
708 Wat een troost om dit te mogen ervaren
God houdt mij staande door Zijn kracht
En bewaart mij in de donkerste nacht
Zodat niets mij zorgen hoeft te baren.
( Uit Psalm 138 vers 7 en 8.)…
Wat rest van 't brede haar en bittere gouden ogen
poëzie
4.3 met 3 stemmen
4.194 Wat meer dan rozen in de storm gebogen
En bladerloos geschud boven de eigen blaren,
En oude tederheden, die geteisterd waren
Met droefenis en die geen troost vermogen.…
Vertrouwen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
824 Een plek waar ik zwijgen mag
omringd door het vertrouwde
Waar handen troosten
en stilte voelt als
warmte tegen koude.
Generfd blad je handen nu
en bij het late avondlicht
zie ik de overpeinzing
op je zacht gezicht.…
HUILEN... VAN BINNEN EN BUITEN!
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
910 Als ik huilen wil
maar de tranen willen niet komen
troost ik mij met de gedachte
dat ik niet de enige ben
En dat van tijd tot tijd
als de regen bij bakken uit de hemel valt
het die verborgen tranen zijn
van mij en vele anderen
En dat als het ook nog
gaat stormen en bliksemen
er nog zo veel meer aan de hand is
in de zielen van ons mensen…
Voor de Zoete Moeder (nu de mei ten einde loopt)
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
570 Gij vrouwe die het Licht mocht dragen,
gegeven hebt Hem huis en tijd;
blijf ons nabij die U nu vragen
om steun en troost, om zekerheid.…
de landmeter
gedicht
4.7 met 7 stemmen
7.542 Hij wil weten waar hij is, maar zijn troost is
te weten dat de plek waar hij is niet anders bestaat
dan in zijn eigen formule, hij is een gat in de vorm van
een man in het landschap. Met de grenzen die hij
trekt, scherper en duidelijker, vervagen het gras
en de bomen en alles wat daar leeft, lijdt en sterft.…
Ze reden auto
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
608 hij zou haar er ergens
een verlaten straat
een rotonde
een parkeerkelder
er ergens uit lazeren
en draaide elegant
met twee lange vingers
aan het leren stuur
zij zweeg verbeten
moe van woede
zat van donderpreek
dan laat hij zijn hand
verzachten en in
haar nek
rusten, een
elegante hand,
haar lieve man
hij neemt haar hand,
troost,…
Kerstmis 2013
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
535 Zwarte vogels wieken door de grauwe lucht;
velen zijn zo eenzaam, zoeken naar een
woord, een blijk van wat herkenning, van
troost, van tederheid, van moed.
Wat houdt mijn hart gevangen, nu het
Kerstmis is, nu God de mensen heeft
bezocht, maar niet begroet werd, niet
onthaald als koning in een kribbe?…
- In Eeuwigheid -
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.062 bloemen
wolken wenen
weldoordacht
vullen dimensionen eeuwigheid
er komt nooit een eind
aan het verdict
wegglijden in een andere mooiere wereld
onverbloemde vragen
rijzen op zoek naar hiernamaals
naar bomen met harten,
die langst vergeten glazen straten staan
koesteren wij afscheidsceremonie
woorden, noch gebaren
die troost…
Afscheid
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
1.005 De schoonheid is tot troost gebleven
al is er droefheid, leed en pijn
en afscheid, onvoltooid dit leven
maar ’t heeft niet anders mogen zijn.
De wind schrijft woorden op het water
en ’t licht beweegt als baldakijn.…
Voorbijgangster
poëzie
4.0 met 3 stemmen
930 Toen welde in ’t hart een diep verlangen:
Een jong gelaat, dat minnend vleit,
Wenste ik, een hand vol tederheid,
Die mild de mijne hield omvangen,
Een fluist’rend woord, dat troost zou langen
En breken deze eentonigheid. -…
Zaadmaand.
poëzie
5.0 met 1 stemmen
1.777 Van lijve zo belachelijk
gelijk een leuterwijf,
met vuil versleten kleren
om 't uitgedroogde lijf,
Een mensenhand, gerimpeld,
had die haar troost beloofd?
Die sneed van 't mager halsken
dat diep-gebogen hoofd.…
passie
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
810 werkelijke liefde ken ik niet
waar iedereen zo quasi-vanzelfsprekend
haar schoonheid roemt, extatisch, hartenbrekend
daar twijfel ik en merk een licht verdriet
jaar in jaar uit doorkruis ik haar gebied
klaar wakker om met uitgestrekte armen
naar haar juweel te reiken, haar erbarmen
zwaar is de terugtocht, grijs is het verschiet
spaar me uw troost…
Heimwee naar moeders woordenschat
gedicht
4.3 met 3 stemmen
2.390 Maar als ik op een avond bij ruig weer
de vangst bijeengaar uit mijn rijmennetten,
de troost schud uit de kuil van mijn sonnetten,
vind ik mijn stem wel maar mijn hart niet meer.…
Naar het nieuwe jaar
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
606 We kijken even achterom
nu weer een jaar bijna voorbij is;
wat bracht het ons aan lief en leed,
aan vreugd en troost, aan droefenis?
Maar ja, we kijken al vooruit
en hopen echt op 't beste
want leven gaat zo snel voorbij
en eens komt ook het leste.
Mocht toch de vrede het gaan winnen,
voor ons en overal op aard.…
De schuiten hebben de dag volbracht.
poëzie
4.0 met 1 stemmen
826 Achter de kim ligt de zon begraven
onder de troost van rode pracht.
Wind is er haast niet, maar de sterke vloed
draagt ze vriendelijk, alle gelijk, naar binnen,
de wijde, veilige mond tegemoet,
waar de hoofden hun wachtende omarming beginnen.
Zo glijden zij voor de avondlucht,
de hoge, slapende zeilen geheven.…
de brullende draak
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
474 zijn muil wijd open gesperd, de ogen
diepliggend in het karkas dat leeft
en wordt gevreesd, de aarde schudt
haar reeds tot hol geworden buik
leeggezogen en onthutst schreit
moeder Gaya, er is niemand
die haar troost, de draak heeft
haar genomen met zijn diep gebrul
niemand die haar temt, in de boeien slaat
of haar woede verstaat
hij…
Kleinschalige geborgenheid
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
478 ik heb me teruggetrokken
de brokken leven zijn
even veel te groot voor mij
zij spatten in duizend
stukken uiteen
gevoelloos als steen
ze gaan mij voorbij
het bestaan komt in
vergeten niet meer langszij
ik heb de troost van
herinnering van hoe
het vroeger allemaal ging
nog is er het ambivalente
van kleinschalige geborgenheid…
jij en ons meisje en een beetje ik
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
756 ik zalf je met fijne woordjes
waarmee jij vroeger bij
ons meisje, van die rode
vlechtjes draaide
ik weet nog, aan het eind een
flinke krul en zij met haar bleek
gezichtje kende de wereld al
beter dan dat we beide dachten
maar jij, die me nu verzorgt me troost
op het bed dat stil van woorden
maar druk van gedachten zich uit
met kleine…