3148 resultaten.
Zonder haast
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
559 De bladeren bewegen traag
als de wind even ruist
een eenzame zwarte kraai
krast schor zijn eigen lied
achter de heg loeit een koe
als antwoord op een andere
met in zijn snavel een worm
rent een merel hippend langs
Lang staar ik naar de overkant
van het beboste dal
gehypnotiseerd door een roofvogel
die zweeft met de stromen
tot hij langzaam…
Troost bij leed (vertaling)
poëzie
2.0 met 1 stemmen
2.164 Wil je ziel het opgeven
in de overmaat van je lijden
zorg dan dat je mond niet klaagt
en zorg dat je niet haatdragend bent
Lees de diepe tekenen van het leed
op zoveel gezichten
jouw leed zal op velerlei leed gelijken
en het is niet het enige leed op de wereld
Nee, de tranen van de mensen stromen
overal, waar de zon maar schijnt
en slechts…
Visionair
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
577 Wanneer verschijnt er weer eens een gedicht
dat heel de ingeslapen mensenkudde
van pure onontkoombaarheid doet schudden
of onder stroom zet met een bliksemschicht?
Waar zijn de dichters die gelijk profeten
hun geest antennes richten naar omhoog
en sondes sturen door de hemelboog
waar toekomst wordt gezaaid door ijskometen?…
geschiedenis
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
518 we grasduinen door
onze kleine
grote geschiedenis
als een vloed mieren
worden we gedreven
door een onstuimige zee
van herinneringen
die heen en weer
beweegt door de snelheid
van onze woordenvloed
soms proeven we
in die grote
kleine geschiedenis
de smaak van gal
als een steile met ijs
bedekte oever opdoemt
en de stroom
haar…
Ook dit jaar
hartenkreet
1.7 met 3 stemmen
582 Loze blikken gewisseld
de stille wensen
het blind verlangen
naar wat was verloren
geen zekerheid gekregen
met moeite gedragen
terugkerend rumoer
in de dagen die komen
vertrouwen en zonlicht
een avond van stilte
bomen die ruisen
rivieren die stromen
vol blijvende hoop.…
in het gras
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
483 het gras kent geen geheimen
dan waarmee wind het toerust
een lichte stroom brengt sussen
tot zwijgen verstrooid in rust
nergens aan hoeven te wennen
het glijdt mee op gedachten
en ademt diep wat van binnen
opschiet
dicht bij de aarde reiken
halmen naar de hemel
zonder te bewegen liggen
tussen de stand van het gras
zo vast dat…
Spiegelde in pijn
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
559 ik kon het
lijfelijk onbehagen
bijna niet verdragen
voelde energieën
stromen die nooit van
binnenuit konden komen
zij leken botten
spieren en pezen
andere posities te geven
legden feilloos de
mankementen bloot in
mijn verwaarloosde conditie
ik raakte verdwaald
in geestelijke sferen die
anders leven propageerden
ervaarde…
vrouwe Wad
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
1.026 als mijn spreken me vertaalde
met de boeg als scheepsgerei
dat aangemeerd aan de stroom des levens
me vertolkte daar mijn stem
is weggehoond door tij en onraad
verliet ik de zee der woeste golven
en herbracht ik de zomer heel gedwee
naar het water binnendijks, doch
zal ik mij dan verdrieten
daar de woeste ledigheid zal ontbreken
langs…
Ralph Waldo Trine
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
473 Je hebt ons geleerd om van harte te vertrouwen,
op de krachten die door ons leven stromen,
op de goddelijke bron van onze moed.
Je hebt ons getoond dat innerlijke rust bestaat.
Dat een mens zich kan bevrijden van angsten.
Dat we met wijze overgave sterven kunnen.
Dat liefde niet vergaat.…
Mist
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
699 De stroom van mijn gedachten
verdampt en vormt weer wolken.
Harde regen dreigt mijn gemoed
voorgoed uit te schakelen.…
Licht doorzichtig
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
488 heb mij omgedraaid
zag verleden tijd toen de
jaren werden teruggedraaid
het water stroomde woest
heb hem toen zien vallen
begreep niet hoe ik helpen moest
hij verdween zonder een blik
de schrik verlamde mij
die paniek bleef mij tot heden bij
ik voel nu weer de warme zon
gerustgesteld zie ik mijn herinnering
met het water verder stromen…
Danst de glimlach
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
573 jij maakt
zachte muziek
alleen anderen
horen dat vaak niet
in je ritmisch
bewegen zit de
basis van je melodie
je stem zingt het lied
ik zie hoe jij de
ruimte aangenaam vult
met speelse stromen in
de kleuren uit je dromen
jij wervelt soms
vibreert dan traag
alsof ook je adem zich
over jouw geluid verbaast
jij danst de glimlach…
Moeders
gedicht
2.8 met 9 stemmen
14.213 Haar lichaam verstilt om het te stromen.
Ik kijk. Zij kijkt me aan. Recht in een oog
dat zich onmiddellijk terugtrekt. Schaduwen
vluchten over het huis dat mij kan onthouden.
Boomtoppen wenken in een weifelend
woud waarboven wolken razen. Er is kalmte
die toeneemt terwijl het donker wordt en koud.
Ik zwaai als een verlatende moeder.…
Vol verbazing
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
561 de woorden
hingen nog
in de lucht
na een niet
aflatende stroom
op volle sterkte
uitgesproken
heftige emoties
ik heb het
laten gebeuren
door haar niet
aan te kijken
of in te grijpen
voelde mij niet
aangesproken
in dit verhaal
het was als
een vlieger
die zichzelf bij
windstil weer
heeft opgelaten
in vieren en stijgen…
Ongekend #Heldinnen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
603 jouw moeder, jouw oma, jouw tante,
zij die tegen de stroom inzwemt
die zich inzet als advocaat voor vrouwenrechten
gebroken harten heelt
zij die ten onrechte vastzit omdat zij opkwam voor zichzelf
of voor zwakkeren
wonden weet te stelpen
zij die het leven liet in haar zoektocht naar vrede
kiest voor het verzet
onderduikers beschermt…
Twente's erfgoed
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
555 Rustiek de sfeer van het coulissenland
De krenten in het deeg der Twentse weggen
De heuvels langs het waterschap der Regge
De schoongezoomde stroom door Dinkelland
In Twickels erfgoed uit de Middeleeuwen
Verbleef Van Heeckeren van Wassenaer,
Onder het motto "non mutor mutando"
Was hij baron van Delden's landjuwelen.…
hoe dan
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
463 jaarringen kent die hij
deelt met de jaren
die in hem verloren zijn gegaan
ik zie nog steeds geen markant
gelaat of een geschaduwd silhouet
die in ruste het bloed stelpt
van de wonde die
in hem gespleten woont
zelfs de sokkel laat dezelfde
kloven zien die in mijn handen
de rivieren zijn van vele
etmalen die dan ook
rijkelijk stromen…
Hommage aan Patty Scholten
gedicht
3.0 met 7 stemmen
5.433 De octopusinkt kleurt diepzwart van rouw
en leguanentranen blijven stromen.
Halfstok bevlaggen luiaards nu hun bomen,
hoog in een treurbeuk kwijnt een rode wouw.
Alleen een uil kniest niet, dat wijze dier
beseft: in al haar verzen leeft ze hier –…
EEN KLOPPEND HART
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
533 bij een kloppend hart
kun je gerust aankloppen
de deur zal geopend worden
en je wordt binnengelaten
gevoelens kunnen naar buiten
en binnen komen
in liefdevolle vloeiende
soms woeste stromen
maar soms besef je het even weer
en krijg je het langzaam in de gaten
de scharnieren van mijn deur
piepen steeds meer en meer
niemand wordt nog…
De bodem uit de emmer?
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
443 Als ik nog zoute tranen overheb,
tegen alle ziltheid van deze tijd,
leegloop uit de oerzee, stroomt
het ongenoegen uit de emmer,
waaruit de bodem is geslagen en
de stop nog niet gevonden is,
in het zog van zelfgenoegzaamheid,
tegen ingedekte stromen in, dein
ik blind in de wals der tegenstellingen
mee, verkoos mijzelf te overschatten…
Vonkt het?
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
454 Is er geen stroom daar?
Vonkt het alleen, vaag
ergens tussen jouw buik
en jouw hoofd? Vonkt het
ook bij haar? Hoop je?…
Bemoediging in zware tijden
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
415 zal verjagen
voelen we weer dat
het zomer is
de wind ruist het lied
van de hoop dat zingt in parelmoeren
schelpen op het rulle strand
het verliefde paartje al
wandelende op de vleugels
van het Woord
gaan hand in hand
zegevierend voort
kinderen spelen hun spel
bouwen
torenhoge zandkastelen
Geest van liefde
die altijd blijft stromen…
Gewapende stilte
netgedicht
4.8 met 24 stemmen
540 ik zwaaide wit
een maagdelijk
doek voor vrede
we schreeuwden niet
maar gonsden in
veelal lage tonen
in ongearticuleerd
komen bleef de club
rustig stromen
na enige opschudding
hier kregen we
horzels in het vizier
geel blauwe kleuren
formeerden het
toekomstig gebeuren
maar wij zijn af van
het dollen weigeren
in stof te rollen…
Haar pirouette
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
381 opende
het cordon
van donker
geloken ogen
wierp zand
om het laatste
argwaan niet te zien
sloot handen tot kring
danste haar pirouette
er grafisch midden in
waarbij zij de
blikken aannam
rondde en verrijkte
tot ook zij draaiden
en zacht de mantra’s
van zee in haar
eeuwig bewegen
als eigen golf in de
vloed van samen
lieten stromen…
welbehagen
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
434 goddelijk
verschijnen, jaren maken
wijzer maar die kleine momenten
waar we elkander tijdloos
verkenden
edoch, het verstrijken van
gebeurtenissen wisten het
verlangen uit, geen lust om
de richting te bepalen
waarheen we zouden
“ kunnen “ gaan
toch is het een plesant
ervaren wanneer ik merk
dat mijn rijkdom volstaat
met die innerlijke stroom…
Vinger God’s wat zijt gij groot
poëzie
3.0 met 1 stemmen
1.630 God is Natuur: Je luistert naar een mens
En hoort een stage stroom van klanken
Die neerslaan in orale databanken
En vaak gaat dat proces naar wens
Maar taal staat ook op boekenplanken
En daar heerst homo sapiens
Hij geeft de klanken graag een grens
Zo worden woorden toverdranken
Maar ‘t woord op zich heeft nauwelijks magie
Het is het passen…
ZO ZAL HET GAAN
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
730 als je niet meer bent
zullen de wind en de bladeren
van de bomen het elkaar
al ritselend laten weten
zullen vogels het elkaar
al kwetterend vertellen
dat ze jou nooit mogen vergeten
zullen zeeën woelig baren
zullen rivieren tranen stromen
en kunnen het verdriet niet langer
voor zichzelf bewaren
ben jij dan zo bijzonder
ja en voor elk…
Ruimtereis
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
334 De sterren komen, de sterren stromen,
En zingen traag een eeuwig wij.
Daar waar tijd de ruimte raakt,
ontstaat een dans van vonken en vragen.
Een fluisterend dragen, een eeuwig jagen,
een reis die nooit zijn doel verzaakt.…
Om die ene wereld
netgedicht
1.8 met 4 stemmen
365 onzichtbaar geweest
als een kangoeroekind
voorgoed in de plooi
van zijn springende moeder
Maar zie, op een dag
ben ik buiten de ring,
de vliesdunne breekbare
cocon getreden
langs de smalle oevers
van mijn naam
die mij niet verlichtte
maar ons verplichtte
tot een spannende bedding
om die ene wereld
Weet zij dat ik stroom…
Een flits van zin
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
265 En wat ik dacht te zijn, begint
te rimpelen in de stroom van het misschien
Is dit de wereld? Of slechts het zien
van wat ik... wat ik... wil geloven?
Want als de rede dooft, wat blijft er boven?
Ben ik de denker? Of het ding dat wordt gedacht?
Een flits van zin... in een zee van nacht.…