2620 resultaten.
Puur Genieten
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
631 laat alwat leeft weer bloeien
De bloeddruk stijgt en laat wat zweet rood gloeien
Het licht verhitte lijf raakt van de wijs
Derhalve waken wij over de smaak
Der tropische surprises van cacao
Van Mexico, Brasil tot Curaçao
En stellen elk klein smetje aan de kaak
Zolang men aan geen andere kwalen lijdt
Redt men met ijs het vege lijf
en leden…
VROEGE HERFST
hartenkreet
3.8 met 6 stemmen
830 ook de boer keek met lede ogen naar zijn veld
de mais was onvolgroeid, de kolven te klein
de lange droogte had zijn oogst geveld
zal er in de winter genoeg voer voor de dieren zijn?…
onzichtbare wonden
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
476 verleden de
herinnering schaalt van
één tot de griffioen die
zich in het heden manifesteert
de tijd heeft geheeld, de tijd
heeft genomen en gegeven,
doch tijd is een schermutseling
van kommer en kwel - doch
let wel - laten we de euforie
aanbidden en de kwalijke
zaken in oude juten zakken
te water laten
edoch, het brein
dat pijn en leed…
Mishandeld en verkracht
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
389 in het sociaal
en maatschappelijk
verkeer moest en
zou de mens alles
uitproberen
liefde leed en
razernij helaas
spreken emoties
de daders snel vrij
jouw ogen zijn niet
blauw meer maar
bezoedeld met
afval grijze wolken
jouw inhoud is
leeggezogen en
vol geperst met gif
met lekkende
gaten in de atmosfeer
de natuur is hopeloos
van…
VAN LEVEN NAAR DE DOOD
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
655 Eindeloos grauw zwarte dagen,
in een onmetelijk leed zwevend
Kan ik geen enkel mens vragen
houd ik de hoop op liefs levend
In de stilte van 't stil verlangen
dwaal ik in 't duister van de tijd
Hoef ik geen pijn nog te vangen
daar ik wandel in de eeuwigheid
Hoor ik nu opeens zacht praten
door het leven, zover achter mij
Maar de tijd…
NAZOMER
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
586 bloeiende aardperen reiken
nog even wuivend richting hemel
sommige vogels dreigen al te vertrekken
hierover vergaderend met
hun jaarlijkse gezemel
iedereen probeert deze nazomer
zo mogelijk nog even te rekken
dit jaar is ze weer zo mooi
maar toch vormt ze al voorzichtig
haar kleurrijke hoofdtooi
op het bankje zit een opa
oud van lijf en leden…
Levensdank
netgedicht
1.8 met 5 stemmen
472 U vraagt van ons geen zware boetedoenimg,
U schept geen vreugde in ons leed.
U schenkt ons vergiffenis, gena en verzoening.
En bent vergeten wat de mens U misdeed.
Niets dan dank kunnen wij U geven
Dank voor eeuwig durende liefde en geduld.
Dank, want U schonk ons het leven.
En een wereld vol schoonheid gevuld.…
Nieuwjaar 2024
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
483 Wij dragen deze schat in broze vaten
maar Gij die liefde zijt en tederheid,
Gij zult ons nu en nimmermeer verlaten
want Gij geleidt ons ook in deze tijd;
al is er zoveel leed in onze straten
en oorlog en conflict zelfs wereldwijd.…
Varen
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
777 Soms willen wij
als pluralis majestatis
onze dichterlijke zinnen verzetten,
niet zozeer als bakens
aan de oevers
van een meanderende rivier
als wel om de leden te strekken
en premature seniliteit
door verkalking van dichtslibbende
aders te voorkomen...
____________________________________
Ze zat mij aan te staren
Zwartogig lange…
Reportages
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
697 Morgen schalt de speaker nóg luider
het leed door vreemde, wrede, extreme,
niet te plaatsen rechtvaardige aanslagen.
Ergens in een opiniestuk
ontdekt u wat er exact is gebeurd:
de letters zwollen op tot bloedspetters!
(Opkomende vraag: hoe verwerk je
's werelds misère op het netvlies?)…
Elixers maat
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
512 drink dan de beker die ik schenk
gevuld met smart, leed en verdriet
dan weet ge wat tot vreugde leidt…
Insulindekind
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
565 Een hele goede middag Megan,
tja, wie was zij nou, die oma
wereldreizigster, als jij
zij was gezien, men kende haar
als Fransje met de fraaie lach
zij liet zich nimmer onbetuigd
vredestichter met kwinkslag
kende ook haar vroeger leed
kwam op voor haar medemens
die op haar hulp kon rekenen
als Insulindekind trok zij
survivor van…
Dieper voelbaar voelen
netgedicht
4.1 met 25 stemmen
1.301 Dat ieder individueel mens
pure liefde nodig heeft
om eenzaam leed te relativeren
staat geschreven in verhalen
oude stoffige boeken gemaakt
door de wijze droomgeleerden
die het verheven leven slijten
en woord na woord
in dromen overdragen
om ons te overtuigen
misschien komt er een wankele brug
tussen dwaze dromen en werkelijkheid
en…
2 minuten
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
159 vaderland
twee minuten gedachten
die spelen door mijn hoofd
de veiligheid die ze ons boden
het bloed dat de straten kleurde
jongens die hingen in de bomen
levend of al doodgeschoten
kansen van te voren al verloren
tijdens het ronken van de motoren
toch spelen andere gedachten
misschien moet ik het niet doen
er was zoveel menselijk leed…
leven in een zwart gat
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
731 aanvallen op het eigen stelsel
de waargenomen sterretjes
in deze
duizelingwekkende werkelijkheid
van oneindige werkelijkheden
doven nooit voor de blinden
de antropocentrische redenen
om in het geheel van het al
die ene hand waar te nemen
onvoorwaardelijk
de waarheid daarnaar te kneden
als zijn wij uit klei getrokken
als berokkend leed…
Karyatide
netgedicht
2.0 met 5 stemmen
261 claustrofobie en grotvrees zijn hen
ten enen male vreemd
stemmendovend is de nauwverlichte omtrek
ter hoogte van haar kruin
ontwaart zij een vaag begin
een schicht van onbestemde silhouetten
waar manshoog duisternis zich heeft verborgen
verschijnen karyatiden
weerschijnend aan weerszijden
Dan voert een stuiptrekking door
haar lijf en leden…
Liefdesbrieven uit een achterbuurt
netgedicht
4.0 met 16 stemmen
913 In hoeverre het waarheid is
hetgeen je dikwijls beweerde
zo dichter bij de letterlijke armoede
in ontroerende liefdesbrieven uit een achterbuurt
van een verlegen land vol verborgen leed
kan ik je niet vertellen, ik ben onwetend
het wekt verbazing dat ik in gedachten
witte en rode rozen kan laten verwelken
in de eenzame roze vaas op het grenen…
Het Licht der Sterren
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
699 Zij verzachten het leed
als balsem op een wond,
zoals ook onze eigen ster
ontwaakt in gouden morgenstond.
Toch dooft elk licht,
gevangen in vergankelijkheid.
Schijn — met de kracht van Lucifer —
voor je bezwijkt aan deze tijd.…
Ellemeet
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
205 Ik vind, in alle eerlijkheid
dat het maar goed is dat u weet
al is 't een trivialiteit
dit klein en onbeduidend leed
dat ik mij stuurs van taken kwijt
verricht wat hier geen mens ooit deed
de ei die onder 'ai'klank lijdt
daarvan heeft gen z nimmer weet
die doet zijn mond steeds wagenwijd
een filmster na die kauwgom beet
waarmee het…
Verloren Strijder
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
1.736 Toch heeft onbegrip, en in een later stadium
Desinteresse, jou en jouw omgeving immuun ge-
Maakt voor neurologisch leed in al zijn aspec-
Ten. Fysiek in al zijn aard, werd de hemel be-
Stormd. Gabriël grijnsde en wees uit.…
De engel en het kind
poëzie
3.2 met 9 stemmen
2.782 Zou ’t leed de reine glans verduist’ren,
Die ’t effen voorhoofd blinken doet?
Neen! met mij, eer gij zwoegt en lijdt,
Naar d’onbeperkte trans gevlogen!
De Algoedheid scheldt uit mededogen
U al uw verd’re dagen kwijt.
Uw afzijn bare aan niemand leed!…
Van sterven
poëzie
3.5 met 2 stemmen
1.125 In vrede, 't oog geloken,
stil sluimren onder geurend mos,
van alle leed ontlast, alle aardse zorg ontdoken,
alle aardse kommer los,
en zalig, onbewust zelfs van 't bedrijvig leven
geen klank meer horen, ver of dicht,
van 't eeuwig schaduwfloers, als van een wade, omgeven,
blind voor het aardse schitterlicht,
de lang gewenste rust, de…
Herfstimpressie
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
614 Gruwelijk feestgedruis!
Laatste oktobernacht:
Griezelige monsters en
spoken alom.
Is het de avond van
pangangaluluwa
zorg ik ervoor dat ik
niet buiten kom.…
Soms proef je het zoete en het leed ( uit de serie: ware nachtmerrie)
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
709 Slaap kan vermoeden bewust blootleggen,
waar het oude landschap lacht
je hand nog warm is van het vasthouden,
keien, hunebedden brandnetels en klimop
ook de hyacinten daar op de juiste plaatsen
jurkjes pantalons de mussen en koolmeesjes vatten.
Het maanlicht sluit soms eenvoudiger om je heen
dan muren en het dak.
Ik hoorde ook vannacht…
Verboden Begeerte
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
958 splinters viel
Noemde hem kobold
Vaagde hem door het kerkportaal
Toen haalde hij Aphrodite van onder het stof
Het schuim van de branding nog op haar lippen
Gooide haar met een brede zwaai erbij
Sloeg murmelend een kruis
De antieke pastoor zit op een dwaalspoor
Zoals hij in de begeerte
Die noodzaak die regelmatig opbolt
Een bron van leed…
Volkswijze
poëzie
4.0 met 9 stemmen
3.112 Arm hartje, klaag maar:
De liefde is eindeloos wreed,
Je krijgt haar niet en haat ze
Of je krijgt haar wel en dan gaat ze
Toch later weer weg en verlaat ze
Het hartje dat haar beminde;
Nooit komt er een eind aan het leed.
-----------------------------------
uit: Al Dwalend [VII] (1941)…
HOMO BULLA*
netgedicht
2.0 met 7 stemmen
1.247 uit Canada verhaalt ze traag
Haar man heeft hier gevochten met zijn maten
Ik laat de grootste klok voorzichtig luiden
Kijk daarna uit over de Neder Rijn
Voel van de stad het stukgeschoten zijn
Het met de handschoen huwen van de bruiden
Karel van Gelres praalgraf bleef gespaard
World Press Photo’s stellen hier groots ten toon
Lijden en leed…
Meisje
poëzie
3.5 met 34 stemmen
6.050 . - )
Ik wacht en voel 't immense van mijn leed,
wijl ik slechts vaag weet mijn leven inkompleet.
26 mei 1916…
een droomgedachte in een herfstnacht
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
1.836 Droom maar lieve zieke
Van liefde, spel en schemerlicht
Stilzwijgend heb je overzicht
Jij ziet het al en wij nog niet
Wij kijken, maar jij luistert niet
waardoor je de begrenzing ziet
en dan leed en liefde fluistert
Jij neemt je eigen levensweg
Aarzelend, en dan eenmaal rechtuit
wanneer je tot het einde
van je stille weg besluit
Steel…
Mijn broer
gedicht
3.0 met 315 stemmen
94.871 Mijn broer, gij leed
Een einde, waar geen mens van weet.
Vaak ligt gij naast mij, vaag, en ik
Begrijp het slecht, en tast en schrik.
De weg met iepen liep gij langs.
De vogels riepen laat. Iets bangs
Vervolgde ons beiden. Toch wou gij
Alleen gaan door de woestenij.
Wij sliepen deze nacht weer saam.…