3024 resultaten.
bijna alles
netgedicht
4.7 met 15 stemmen
536 bijna alles diep ik op
uit slenterende dromen
en alles komt voorbij
jouw sussende lippen
twee geschrokken vliegen
mijn ingekeerde blik
de wegstromende zee
jouw uitgestrekte handen
een zwerm wilde ganzen
mijn halve verhalen
de afgebroken tak
jouw ontwijkende woorden
de gestapelde stenen
mijn haastige vertrek
de gemiste kansen
jouw ondoorgrondelijke…
Vreemden
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
407 ik zie takken
tegen een blauwe
hemel ze wuiven
me toe met
kleine cirkels maar
ik weet niet waarheen
ben overal
geweest maar
alleen het blauw
geeft de geest en
boombladeren
zingen het lied
ik klap en lach
op de maat
van de wind en
ik voel me gelukkig
dolblij en eindelijk
weer helemaal kind
natuurlijk ben je
verdwaald hoorde…
De zwerm
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
242 ongeacht het gepiep
van de vogels die voorop vliegen
maar niet leiden, die een
rafelrand van de zwerm zijn
Bij gevaar zwenkt men weg
en nog een keer wanneer
het nog niet voorbij is
Steeds verder vluchtend
naar een heenkomen
schijten ze de wereld
wit, zwart, alle tinten
bruin en weten ze niet
wat te doen
Het groene verdort
de takken…
Hoopvol
netgedicht
2.8 met 8 stemmen
305 Een tak krast als een nagel
over de huid van de wereld,
een vogel glijdt weg zonder terug te kijken.
Ik blijf staan,
rek me uit in de kou,
voel iets breken waar ik niet bij kan.
Als jij verdwijnt achter de horizon,
blijft er alleen een trilling
die niemand opmerkt.…
Niet vergeten
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
317 De wind speelt ermee, soms licht, soms hard,
terwijl ik opnieuw leer lopen tussen takken, tussen bomen, door een bos.
Ik klim over een gevallen boomstam
en kijk nog één keer achterom.
De wind is gaan liggen, de zon breekt door.
Voor mij ligt een glooiende, groene heuvel,
vol verrassingen, vol obstakels.
Ze zijn nog niet vergeten.…
De boom die 'vader' heette
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
2.608 een mooie, grote, stoere eik
staat aan de eeuwenoude dijk
in de lente met duizenden knoppen
die popelen om uit de tak te ontspruiten
en zomers: dan kun je het bloeien niet stoppen
weelderig blad, het is niet te stuiten
de herfst, guur en koud
maar stram staat de eik
geteisterd door regen en wind aan de dijk
de wind waait, de storm oogst…
Februari
poëzie
4.3 met 3 stemmen
2.289 Daarbij zit dood op zijn gemak,
Gestoken in zijn zwarte pak,
De raaf hoog boven op een tak
En roept: Kras, kras,
'k Wou, dat het zomer was!…
als water in mijn lippen bijt
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
811 scherven breken geen licht
scheiden kleuren en gedachten
kou is blauwer in het wit
rood is warmer in verwachten
zo helder denk ik als
de zon wat lichter schijnt
de bomen groener dan
het gras gebladerd zijn
maar als ik takken zie
draait het hoofd de lus al in
wil mijn nek zich breken
om de wereld te vergeten
diepte lokt in vogelvlucht…
Ma (in memoriam)
netgedicht
4.1 met 11 stemmen
2.185 Zo heb ik je gekend, weldadig bij het leven,
Je liefde voor mij nam je niet mee in je graf,
Ze is al die jaren na je dood bij mij gebleven,
Ik kan daar mijn tijd mee verder, jouw taak is af.…
de sirenes aan hun graf
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
858 voorbij het koren rijpen
rijdt de dorser naar zijn loon
waar vroeger boeren bundels bonden
groeien granen uit een kloon
bomen krijgen nu de lengte
van de plukkers van het fruit
de takken zijn vol vruchten
en de herfst al ver vooruit
waar is de boerderij gebleven
het rieten dak, de lange stal
er staan geen bomen langs de dreven
de voedersilo…
Herfst-serenade
netgedicht
3.4 met 10 stemmen
750 Hoor het naderen van de herfst
en het ruisen van de bomen
Kleuren bladeren in de zon
dwarrelen vrolijk door de stad
Takken van de beuken zwiepen
krakend hout de eeuwen door
Stormen razen door het bos
regen valt met wilde sprongen
Vergaan is weer een zomertij
de warme gloed in avondlicht
Sranden stil en uitgewaaid
de duinen moe ze slapen…
Klauw
netgedicht
3.0 met 11 stemmen
1.380 Zij snoeit mijn tak in de vloeiende ruimte.…
De vlinder en de rups
hartenkreet
3.6 met 9 stemmen
1.389 Een kleine vlinder op een tak,
vertelde een verhaaltje.
Een rupsje die zat op een blad,
en zei: "huur toch een zaaltje"
De vlinder keek verbaasd opzij,
en zag het rupsje zitten.
Mondje dicht en oogjes toe,
jij hoort allang te pitten.
Het rupsje had nog lang geen zin,
en zeurde om wat water.…
Herfstliedje
poëzie
3.5 met 22 stemmen
4.632 Groet van de dood,
Reeds stalwaarts gaan de kuddden,
en wie de takken schudden
Hun geurt en bloost de schoot:
Groet van de dood.
Vaarwel, vaarwel.
Reik mij uw handen, beide,
Die wenkt en die zal scheiden,
En heilgen wij tot spel
't Vaarwel, vaarwel.…
HIJ KOMT ERAAN
hartenkreet
1.8 met 5 stemmen
895 Dan zal hij stormen laten razen
en takken rukken van de bomen
nee, de tijd is niet ver weg
dan zal de herfst zeker komen.
We proeven soms al even een stukje
van het guur en herfstig weer
vermijden kunnen we het niet
want hij komt toch echt een keer.…
als woorden schuren
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
959 jaren verdoofd
dan wel verdrongen
in vleesgeworden
lichaamstaal
en zijn kennelijk
door een vroege duivel
afgedwongen
hoe zeg ik nog
je mag er zijn
als goud smelt
in warmte
wat zeg ik nog
als de tong
slechts wonden
kwelt
hoe kan jouw,
mijn boom groeien
als wortels
verdroogd zijn
en daar waar het water
gezouten lijkt,
en takken…
Lichtjes in mijn hart
hartenkreet
4.3 met 10 stemmen
1.159 Ze zingen als een merel op een tak
dansen om een kind met een lach
slaan elke dag een arm om je heen
zorgen steeds weer voor een mooie dag.
Zo weg gedanst uit het paradijs
soms zwaar dan weer vederlicht
dan weer dansend op het ijs
maar altijd op zoek naar het Licht.…
Het schilderij
hartenkreet
4.2 met 14 stemmen
1.322 zorgzaamheid
Die soms uit de zon worden gehouden
door hekken die in het veld staan
Seizoenen zijn de tijden
die bepalen wat sterft en blijft
Terwijl de zon juist het gevoel geeft van eeuwigheid
Rustig en kalm zijn de beekjes
die vol zitten met wijsheid en weetjes
Tot slot om het schilderij af te maken
geef ik de maan en de sterren de taak…
de poes van de buren
netgedicht
3.3 met 12 stemmen
746 wordt het nog wat, zo denk ik als mijn
gedachten alsmaar springen van de hak
op de tak, van oppervlakkigheid naar
ongeschreven dieptes en bij vlagen
de werkelijkheid onhandig raken
het is altijd wel iets zo is gebleken
omdat links of rechtsom de mens
zijn bestaan verbeeldt in maten en graden
en ontegenzeglijk zichzelf vergelijkt
met…
Zon op de witte daken
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
882 weer worden aangerekend
- een kleine vergoeding omdat we het zo goed hebben
en zonodig geld uit de muur moeten kunnen halen
om weer wat uit te geven -
maar er is ook de zieke buur en het kleine kind dat
de dupe is van de scheiding van zijn ouders;
er is de zon die schijnt over de wit-beijzelde daken
en er zijn de dagelijks terugkerende taken…
BLUES IN B FLAT
hartenkreet
4.6 met 11 stemmen
1.121 Vaak heb ik mij in jeugdhonk, zaal en kroeg
met vuur van een bevlogen taak gekweten,
ik ranselde mijn snaren als bezeten
en elke avond eindigde te vroeg.
Maar nu ik als aftandse oude sok
vermoeid en futloos door het leven sjok
is het ook de muziek die somber stemt.…
ik fluister storm in je zwijgen
netgedicht
3.3 met 12 stemmen
1.012 ik zag de buien komen
wolken groeiden wit gezicht
grijze randen, zwarte kanten
meegenomen op hun snelle drift
ik zag je takken breken, zwaaien
in een schamel evenwicht
meegaan en nog verder buigen
doodgaan zonder tegenwicht
ik fluister storm in je zwijgen
toch ben je door de wind geveld
we hadden samen kunnen blijven
als jouw stilte…
De elementen
hartenkreet
1.6 met 5 stemmen
920 Zelfs de grijze, kale lucht
Die altijd Nederlands deed
Is nu een vreemde vrucht
Als een ander verkleed
Ook de straten, de stenen
Fluisteren langs mij heen
Zij vervloeken wat ik meen
En zwemmen in mijn wenen
De bomen, zo hier en daar
Voelen zich hoger, voldaan
Hun takken dienen als schaar
Knippen mij uit het bestaan
Het water voelt…
een groene gloed
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
1.196 een groene gloed grijpt om zich heen
zonlicht schenkt een nieuw tapijt
takken, schuchter gras en drassig veen
hebben de geboorte opnieuw te leen
ook mij raakt het voorjaar de huid
telkens denk ik vooraf
schenkt de natuur mij opnieuw haar bruid
als de winter voortgaat in koude draf
vandaag slingeren mijn wegen
langs omploegde, gestreepte…
De onmacht van Michelangelo
gedicht
4.6 met 52 stemmen
12.708 Een reepje stof hangt omlaag
van de stomp van een tak.
De wind haalt zijn hand door het gras.
Tandeloze kam.
Een bij harpoeneert mijn arm
en verliest lijf en leven.
Zoals eenieder die tot in de kern
tracht door te dringen,
in de huid steken blijft.…
en vlijt ze loom
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
706 je streelt leven
in de boom koestert groen
en vlijt ze loom
langs takken die je buigt
en met een zachte ruis
sluit je de zomer
bladert met geritsel
door de kroon.…
Boom
hartenkreet
2.8 met 8 stemmen
1.487 Je groeit
en bloeit,
takken zwaar bevrucht.
Een last even
en dan
loslaten.
Je krimpt ineen
de wind waait
verhalen
door je bladeren.
Je schudt ze
van je af ?
Of laat ze
met de regen
zachtjes gaan ?
Is er
alleen de smaak
van herinnering
onder de
schil van je
blozende appeltjes.…
Wassende maan
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
512 De vrouwe van de maan,
vertoont zich in een violette
aangezicht, gedrapeerd
door doorzichtige linten,
een handreiking naar
het geschonden licht,
steekt de kim naar de kroon,
aangelijnd door zilveren tinten,
hoedt haar vluchtige schapen
getooid in wolfse kleren, die
als honden waken en hun taak
verrichten tussen eb en vloed,
ontlokt…
Tempo fugit
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
711 Wat rest.. is de boom van herinnering
die soms heel zachtjes huilt om 't blad
en die veel te vroeg gebroken jonge tak.
Weggevoerd door de wrede winterwind.…
Aids
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
805 De dodelijke angel in het spergebied
laat sporen na, ijskoud bloed,
en er zijn geen takken om het uit te wissen.…